Zomers

Je weet dat het eindelijk zomert als:

– je je kinderen naar school brengt in enkel een T-shirt, short en sandalen
– je je kinderen extra water meegeeft naar school
– je bij thuiskomst diezelfde kinderen eerst in de tuin ondersteboven houdt en eens flink schudt, zodat die halve zandbak uit hun kleren valt
– je je oudste afzet op de kinderboerderij, en weet dat ze een schitterende dag zullen hebben
– het Towel Day is en je die handdoek kan gebruiken om je zweet af te wissen
– je kan lunchen met een vriendin op het terras van de Café Parti, en je blij bent dat de bomen je wat schaduw geven
– diezelfde lunch uit heerlijke slaatjes bestaat, en je daar blij om bent
– je, bij het afhalen van de kinderen, eerst een kwartier moet aanschuiven aan de ijsjeskar
– je daarna gewoon in de schaduw op een boordsteentje met je kinderen gelukzalig dat ijsje kan opeten, en jaloerse blikken krijgt van de passerende fietsers
– je blij bent dat je met de fiets zo’n zalig briesje over je heen krijgt
– je verheugd naar de ongelofelijk groeiende en gezonde munt in je tuin kijkt
– je het jammer vindt dat er ’s avonds niemand langs komt om op je terras mojito’s te drinken met die verse munt
– je op datzelfde terras de muggen van je moet afslaan
– ’s avonds om elf uur de ramen en deuren nog steeds openstaan.

Zalig, toch?

Ijsjes voor bijzonder weinig calorieën

Als je Weight Watchers volgt, ben je altijd op zoek naar dingkses die weinig punten kosten, maar wel lekker zijn. Ikzelf ben een enorme ijsjesliefhebber, maar die calorieën tikken wel aan natuurlijk.

mini-ijsje1

Tot ik de ijsjes van Gelatelli van de Lidl vond: zo van die mini-cornetto’s die je ook wel eens op dessertborden vindt. Stevig koekje met chocolade, yoghurtijs en dan nog wat confituurachtige dinges er bovenop. Voor één punt. Jawel. Ik  kon het zelf niet geloven, heb het een paar keer herberekend, heb het zelfs aan een diëtiste van de WW gevraagd, maar jawel, één puntje.

mini-ijsje2

Neem je de gewone ijsversie (dus niet yoghurtijs), dan is het twee punten.

Toegegeven, het zijn echt wel kleine ijsjes, maar je hebt toch echt wel een ijsje gegeten dat geen sorbet of zo was. Ik ben er in elk geval zot van.

Zo van die zalige namiddagen

Dan geef je les tot vijf over twaalf, rij je in de stralende zon naar ’t stad, en spreek je af met een van je beste vriendinnen, die je alweer een tijd niet hebt gezien.

Dan ga je eten in het Lepelblad, altijd een voltreffer, kan je buiten op het terras zitten, en geniet je van een heerlijke salade. Ondertussen klets je bij, en geniet je van het gezelschap. Daarna ga je nog heel even de Veldstraat in, op zoek naar kousjes voor het meisje van je vriendin, even oud als je eigen dochter, en daarna trakteer je haar en jezelf op een ijsje, dat je opeet op een bankje aan de Ajuinlei.

En dan moet je allebei je kinderen afhalen, en is de middag weer veel te kort. En beloof je elkaar dat je dat snel opnieuw zal doen, zo afspreken, en weet je dat het toch weer een hele tijd zal duren voor het er effectief van komt.

Het leven, meneer, dat gaat zo vreselijk snel, meneer.