Asperges bij Sophietje
Sophietje, zo noemt mijn pa haar altijd. Zij is een vriendin uit het eerste en tweede middelbaar die ik nog steeds een paar keer per jaar zie, en met wie ik eigenlijk nooit echt het contact ben verloren. We kennen elkaar door en door, en vooral elkaars ouders, en dus kunnen we vrolijk zagen tegen elkaar over de nodige strubbelingen. Tsja.
Nu had ze Bart gevraagd om een van zijn boeken voor een tombola voor het goede doel, maar die moest nog wel bij haar in Aalst geraken. Ik ben dus deze middag na de les meteen naar Aaigem gereden, heb daar heerlijk gekletst, verse asperges met gerookte zalm gegeten, met haar tot in Aalst gereden om daar iets op te halen bij een vriendin, en dan nog in het terugkeren twee geocaches gezocht. We hebben meteen afgesproken om dat in de grote vakantie vaker te doen, want eigenlijk vindt ze dat geocachen ferm amusant, maar dan enkel met zijn tweeën.
365 – 13 mei 2026 – Vlaamse velden
365 – 04 mei 2026 – ergens in Drongen, in de buurt van een cache
Fietstochtje met extra’s
Een stevig eindje gefietst vandaag, na het werk. Enkele van mijn caches waren dringend aan onderhoud toe, dus ik had mijn cachebak in mijn fietstassen gestoken en genoot van het mooie weer. En ja, het is echt wel een mooi rondje, zo langs dat fietspad. Enkele logboekjes waren volledig vol, andere gewoon klam, en hier en daar was er ook eentje verdwenen. Shit happens, denk ik dan. Enfin, ik heb er weer een mooie fietstocht op zitten, dik twee uur en een extra 11 kilometer, in totaal dus rond de 20. Goed gereden.
Leuk detail: sommige mensen van de Gentse groendienst weten echt wel wat cachen is. Kijk maar naar de foto waarin de berm van het fietspad is gemaaid: ze hebben ook netjes rond de paal gemaaid waarachter mijn cache zit, terwijl ze dat rond de andere palen niet hebben gedaan.
En op een andere plek had ik een nano, een magnetisch doosje van ongeveer een kubieke centimeter, verstopt aan de achterkant van een fietsknooppuntbordje. Dat bordje, compleet met paal en al, bleek verdwenen, en ik vreesde dus het ergste. Maar nee, er stond een nieuw bordje aan de overkant van de weg, en jawel, daar vond ik dus de cache terug.
Fijne mensen, hier in Gent!
Japan – dag 12: een regen- en dus relatief rustdagje
Op het schema stond oorspronkelijk een rit van anderhalf uur naar het eiland Miyajima met die heel bekende rode poort in het water. Maar het weerbericht gaf de hele dag regen, en één dag rondkletsen in de gietende regen was meer dan voldoende, en zoals gezegd: er treedt wat schrijnmoeheid en ook treinmoeheid op, intussen. En eigenlijk waren we ook wel allemaal toe aan een rustig dagje op eigen tempo en ook wat alleen zijn.
Na het ontbijt trokken de kinderen met hun viertjes onmiddellijk, goed ingepakt, met de bus naar het station, want daar was het Pokémoncenter waar Kobe nog extra kaarten wilde kopen, en waar ook de rest nog wilde rondlopen en naar de arcade gaan en zo. Ze moesten daar dan ook maar iets eten, wat ze ook deden.
Bart ging een voormiddagje werken – in België zitten ze niet stil – en ik, ik had het plan opgevat om eerst naar een apotheek te gaan en dan in een park wat verderop te gaan geocachen. Euhm… Van de vijf minuten naar dat winkelcentrum was ik al behoorlijk nat, ondanks regenvestje en paraplu, en dus heb ik rondgedwaald in Fuji Grand: eerst mijn ogen uitgekeken in de mega supermarkt met alle rare spullen – en meteen ook middageten, aka. sushi voor Bart en mezelf gekocht – en dan door de rest van de winkels. Denk zowat alles wat je kan vinden in de Lange Munt, maar dan in een concept van de Inno. Ik vond er warempel drie mooie waaiertjes voor elk 100 yen, dus ongeveer een halve euro. Oh, en ook een setje eetstokjes, want we hadden geen bestek op ons kamer.
Tegen twee uur trokken Bart en ik naar het Hiroshima Museum of Contemporary Art, een speciaal gebouw temidden van een mooi park. Het museum was niet zo speciaal: veel Japanse kunstenaars, Broothaers, Duchamp, Giacometti… Niet groot ook, maar je betaalt dan ook nog geen 3 euro per persoon als inkom.
Daarna wandelde Bart terug naar het hotel – we hadden allebei een paraplu gekregen aan de buitenbalie van het Hilton – en ik wilde alsnog gaan geocachen in dat park. Het was nog zacht aan het regenen, niet meer aan het gieten. En beetje bij beetje minderde dat nog, tot het rond half vijf stopte met regenen. Oef. Ik liep dus rond in dat park, vond een aantal prachtige caches, wandelde naar beneden – had ik al gezegd dat het op een heuvel lag? – wandelde terug naar boven, weer een eind naar beneden, opnieuw naar boven, zocht veel te lang bij een bepaalde cache, verspilde daar tijd aan, maar genoot enorm van het rondlopen, het alleen zijn, de stilte en het feit dat er nauwelijks mensen waren. Héérlijk! Het feit dat er prachtige uitzichten waren, en een monument voor de G7 met onze eigen Charles Michel en een eind verder eentje met Obama, dat ik een bron tegenkwam, en enkele schrijnen, en daarna nog een mooie wandeling terug naar het hotel, was mooi meegenomen.
Jammer genoeg waren zowel mijn tijd als de batterij van mijn telefoon op, of anders had ik nog verder gelopen om de rest ook nog te doen. Maar om zeven uur hadden we gereserveerd bij het buffet van het hotel, iets wat gisteren al volzet was. De kinderen waren intussen al terug, maar zonder pokémonkaarten: die waren uitverkocht. Wel hadden ze zich goed geamuseerd, onder andere in de arcade.
En toen was er dus het buffet.
En toen was het welletjes, en was er enkel nog het uitzicht op Hiroshima van de 22ste verdieping.
Een snel geocacherondje
Ik had beloofd aan Kobe dat ik na school hem ging ophalen, met een hoop spullen, op zijn kot. Alleen wilde ik eerst nog even langs de Kluyskensstraat om er de bloesems te gaan bekijken en vooral het logboekje van de cache aan de sint-Agnetebrug vernieuwen.
De kersenbloesems zijn er nog nét niet, hopelijk is dat volgende week in Japan wel anders. Maar het bleef wel mooi, ondanks de grijze luchten.
En toen was er nog even het water met de Minervabootjes, en uiteindelijk het kot van Kobe. En de was voor Japan, dat ook.
365 – 24 maart 2026 – Nemo me impune lacesset
Een uitleg van een Japan-kenner
Onze reis naar Japan is volledig voorbereid door een dame die niks anders doet dan individuele pakketten samenstellen. Het ziet er dan ook echt, echt goed uit. Nu, blijkbaar werkt ze samen met een “Japan-kenner”, iemand uit Limburg, die vaak groepsreizen in Japan begeleidt.
Ze stond erop dat we met hem afspraken bij haar in haar bureau in het Wetterse om een uitleg te krijgen.
Deze middag om vier uur parkeerden we onze beide auto’s dus voor de deur en gingen met ons zesjes gaan luisteren. Wel…
Het was duidelijk dat die mens wel wat ervaring had, maar dan vooral met minder ervaren reizigers. Hij legde ons met handen en voeten uit hoe we een ticketje in de metro moesten gebruiken, hoe we blijkbaar van ons hotel in Tokio toch wel 200 meter moesten lopen naar het station en dat soort dingen. Ik probeerde hem duidelijk te maken, door te refereren aan Canada of Berlijn en zo, dat het niet bepaald de eerste keer was dat we op reis gingen, maar dat kwam niet zo vlot binnen. Pas toen ik het ook vlakaf zei dat we wel al wat gereisd hadden, ging hij wat sneller. Over andere, meer interessante onderwerpen zei hij dan weer zeer weinig, jammer genoeg. En de brochure die ze gemaakt hebben, echt een lijvig document, staat helaas vol met fouten, dus echt niet grondig nagelezen. Hoe grondig het ook voorbereid is, dat maakte dat het soms wat amateuristisch aanvoelde, en dat was het eigenlijk niet.
Wat ik dan weer grappig vond – maar eigenlijk wel tekenend voor onze maatschappij – is dat de dame een fles cava had voorzien met zes glazen. Haar gezicht was de moeite waard toen we dat allemaal afwezen en opteerden voor alcoholvrij. Ze moest dan nog ergens glazen zien op te graven en zo…
Maar bon, we zijn toch een hoop dingen wijzer, zoals het vooropsturen van bagage want die mag niet mee op de shinkansen, de bullet train.
Iets voor zes stonden we buiten, het was nog steeds stralend weer, en de rug was redelijk gerecupereerd van de OpenSchoolDag, dus ik wilde die wat extra stretchen, en wat kan ne mens dan beter dan te gaan geocachen? De anderen reden met Barts auto, ik ging dus even langs de Schelde en tussen de velden.
Ik kwam zelfs door een bosje waar enkele vogelkijktorens stonden, en waar een bepaald pad wel héél ambitieus aangegeven stond als iets waar je eigenlijk zelfs met de fiets zou moeten doorkunnen.
In het donker stopte ik nog eens langs de Schelde, bij een kerk, en tegen acht uur was ik helemaal uitgewaaid. De rug was moe, maar deed niet echt veel pijn, dus ook dat was zoals verhoopt.
Heerlijke dag gehad, jawel.








