Gouderone
Allez hup, anderhalf jaar corona doorsparteld zonder test, maar nu hang ik er toch aan.
Gisterenmiddag kwam er een bericht binnen – ik heb het maar na school gezien – dat ik blijkbaar ergens een hoogrisicocontact had gehad. Geen idee eigenlijk hoe of wat: zondag heb ik enkel mijn pa gezien, en zaterdag ben ik op mijn eentje gaan wandelen en heb een rugbymatch bijgewoond, dat was het zowat. Ik heb me dan vandaag laten testen, maar gelukkig negatief.
Maar ik heb er dus vooral geen flauw idee van wie dat hoogrisicocontact zou moeten geweest zijn, maar het is niet iemand die ofwel goed kan spellen, ofwel een goede uitspraak heeft voor het contact tracing center. Test stond op Gouderone Rambaut. Chapeau dat ze dan toch bij mij zijn uitgekomen.
Ik heb meteen de naam voor een volgend larp-personage, me dunkt.
365 – 01 oktober 2021 – zonder mondmasker!
365 – 22 september 2021 – allemaal gevaccineerd
Vaccin!
Jawel, de eerste zit erin!
Deze namiddag reed ik richting Flanders Expo, en inderdaad, ik kan alleen maar bevestigen wat zovelen me al verteld hadden: het is schitterend georganiseerd!
Bij het oprijden werd me gevraagd of het voor een vaccin was, mijn parkeerplaats werd me toegewezen, een andere steward wees de weg naar de voetgangerstunnel, nog eentje aan het eind van de tunnel – hij stond onder een parasol wegens te veel licht – wees me de ingang, en daar werd mijn vaccinatiebrief gescand. Nog iemand anders wees me de correcte gang en het juiste nummer, en daar werd ik opgevangen door iemand die me zei even te wachten. Een dame leidde me naar een hokje, en daar, eindelijk, een verpleegster met een spuit.
Ik heb haar even gewaarschuwd over mijn gevoelige nervus vagus, en ze vroeg me, enigszins bezorgd, of ik dan niet liever had dat ze er een echte dokter bij haalde? Nah, hoefde niet voor mij, zolang ze maar niet in paniek zou slaan als ik zou flauwvallen. Gewoon laten liggen, zei ik, ik ging wel weer bijkomen.
Maar nee, geen enkele reactie op de inspuiting, des te beter.
Ik ging nog een kwartiertje in de wachtzaal zitten, en dat was dat.
Vakkundig, efficiënt, zeer zeer vriendelijk, overal hulpvaardige gezichten, en vooral ook mensen met een grote glimlach. Want ja, we zijn al één keer gevaccineerd. Oef.
365 – 31 mei 2021 – Moderna!
Yes!
Daarstraks liep er een smsje binnen: de uitnodiging voor de vaccinatie! Hier in Gent krijg je geen vast uur, maar moet je inloggen en kan je zelf kiezen wanneer je gaat.
Ik kwam thuis van het werk, logde in en legde vast voor maandag 14.54 uur. Bart had quasi gelijktijdig zijn uitnodiging gehad, maar in plaats van romantisch samen onze prik te gaan halen, komt hij ’s avonds van kantoor en gaat hij dan langs gaan.
En blijkbaar is het voor ons Moderna, wat ervoor zorgt dat we binnen een maand prik twee moeten halen, 29 juni, een week voor we naar Frankfurt gaan.
Dik in orde, zou ik zo zeggen. Laat die zomer maar komen!
Eindelijk weer 100%
Jawel, ik popelde al het hele weekend van pure anticipatie: eindelijk weer volle klassen voor mijn neus! Gisteren mochten voor het eerst sinds november de tweede en derde graad weer voltijds naar de klas.
Geen gedoe meer met laptops en live streams, geen lesgeven meer op twee snelheden, met aandacht voor de klas ̩n voor het scherm thuis. Geen gereken meer met blaadjes uitdelen Рik zag mijn leerlingen een week niet, een week wel Рen uitrekenen wie wanneer op school was voor toetsen en dergelijke.
Ik geef toe: het deed wel wat vreemd. Plots 24 lange slungels voor mijn neus in een groter lokaal – ha ja, we waren gewisseld na de herfstvakantie met een groep van 21 eerstes, maar in dat lokaal kan ik niet binnen met deze groep – en vooral: een gevoel van drukte, van veel, en ook wel meer geroezemoes. Bij mij mogen ze al eens iets zeggen, zolang ze de lessen niet storen, maar met 24 is dat al een pak moeilijker dan met 12 natuurlijk.
De leerlingen vonden dat zelf ook: alles was veel voller, veel drukker, veel… benepener, niet alleen de lokalen, maar ook de gangen, de speelplaats… Ze vonden het moeilijker om afstand te houden als ze dat wilden.
Maar ik heb met hart en ziel filosofie gegeven, zonder telkens naar dat scherm te moeten kijken om zeker te zijn dat ze ook mee waren thuis, en ik kon gewoon… voluit gaan. Mezelf zijn als leerkracht. Allez ja, met nog de toch wel behoorlijke beperking in mimiek door dat mondmasker, maar het verschil is al zodanig groot dat ik daar nu echt niet moeilijk over ga doen.
Echt…
Toen gisteren het bericht binnenkwam dat de scholen toch niet 100% gingen overschakelen naar contactonderwijs, maar dat we nog even half/half gingen blijven, heb ik zitten huilen achter mijn computer.
Echt. Waar.
Ik heb het gehad.
Ik wil lesgeven, ik wil de gezichten van mijn leerlingen zien, ik wil ze zien lachen, ik wil lichtjes in die doffe ogen zien, ik wil ze kunnen enthousiasmeren, ik wil ze dingen kunnen aanleren, ik wil hen daar gretig op zien ingaan, ik wil ze zien lachen, ik wil ze plezier zien maken, ik wil ze jong zien zijn, ik wil ze zien lachen.
Wanneer is deze, helaas zo noodzakelijke, levenspauze gedaan?
Echt.
Lenteterras
Sociaal doen in deze coronatijden, het is een uitdaging. Toen ik vorig weekend hoorde dat we een paar dagen echt zomers weer gingen krijgen, deed ik meteen een oproep op Facebook:
Lieve mensen, volgende week wordt het een aantal dagen stralend weer.
Ik heb sommige mensen al veel te lang niet gezien, en ik heb nog steeds een fijne tuin met een bijzonder aangenaam terras. Bij deze zijn jullie uitgenodigd om een koffie, een thee, een gin-tonic of om het even wat te komen drinken, op voorwaarde dat ge eerst met mij afspreekt en dat we met maximaal vier mensen zijn.
Ik heb nood aan doodgewone, ongedwongen babbels.
Consider yourselves invited.
Veel reactie kreeg ik helaas niet: de meeste mensen moesten uiteraard werken. En twee dagen heb ik sowieso al cachend doorgebracht en een andere al vergaderend.
Maar gelukkig kon ik rekenen op een ouwe getrouwe die regelmatig komt koffiedrinken, en die ook al in de winterkou aan het vuur was komen zitten.
Annick, het was andermaal zeer gezellig, en vooral: het deed deugd om nog eens iemand te zien die niet minderjarig of een collega is.
Merci!