Geplaatst op

Werfbezoek

Vandaag mogen we eindelijk eens ons nieuwe appartement gaan bekijken: het is nog niet af, maar grotendeels wel. Ik keek er al letterlijk maanden naar uit, maar ik kan met moeite vijf meter strompelen, laat staan dat ik vier verdiepingen trappen op kan – de lift is nog niet opgeleverd.

De heren zijn dus alleen geweest, maar Bart heeft met mij gefacetimed en getoond wat er te zien was, en Wolf heeft een uitgebreid filmpje opgenomen.

Je ziet dus eerst de traphal waarlangs je binnenkomt, en dan de gang met eerst de grote slaapkamer, zonder balkon maar met plaats voor een dressing. Daarna komt de badkamer, met rechts nog voldoende plaats voor een infraroodcabine – een bad ga ik toch niet gebruiken wegens daar niet in en uit kunnen – en een ruime inloopdouche. Vervolgens is er eerst een zeer ruim toilet – ruimte voor een rolstoel dus – en dan de berging met links plaats voor wasmachine en droogkast.

En dan, ja, dan is er de woonkamer/keuken. Een ruime keuken met groot keukeneiland en veel kasten, en dan de gigantische living, met rechts een zalige glazen erker. De vloer is geen parket maar wel keramische steen met opdruk zodat het parket lijkt. De jongens gaan voldoende plaats hebben voor hun pooltafel, me dunkt.

In de tweede gang zijn er dan twee kleinere Рde ene is ̩cht wel klein Рslaapkamers en de tweede badkamer met toilet en douche.

En dan, dan is er het terras, dat drie kanten omspant en vooral een groot stuk heeft aan de woonkamer.

Ik kijk er nu al zo hard naar uit om dat af te werken, en ik weet dat ik daar graag ga wonen. Maar eerst is het aan de jongens om er op kot te gaan. En hopelijk heb ik het nog lang niet nodig om uit dit huis weg te moeten.

Geplaatst op

Notaris

Dat appartement van ons, dat kost ons een arm en een been, dat heb ik al gezegd. We hebben het er helemaal voor over, het is een ideale investering: de komende 10 jaar een kot voor de kinderen en dan een woning voor twee oudjes…

Een groot deel konden we al zelf financieren, maar ook hier hebben we wel degelijk ook een lening voor genomen. Die van ons huis is gelukkig net afbetaald, daar hebben we ook wel rekening mee gehouden natuurlijk. Vandaag reden Bart en ik dus richting de notaris om ook officieel de lening te laten vastleggen.

Alleen bleek er een misverstand te zijn qua uur: we bleken een half uur te vroeg te zijn, en de wachtzaal is wel oké maar nu ook weer niet zó gezellig. Maar lo and behold, Véronique woont daar letterlijk vijf huizen verder, en jawel, ze was gewoon thuis! We zijn daar op den bots binnengevallen, ik heb Bart het prachtige art-décohuis getoond en we hebben er thee gedronken en een fijne babbel gehad.

En daarna kwam dus de akte, die nu ook helemaal in orde is.

Nu nog de laatste maanden, en hopelijk kunnen we tijdens de kerstvakantie – Merel en ik – en de lesvrije week – Wolf en Kobe – het appartement helemaal in orde brengen voor het tweede semester. Dan hoeven de jongens niet meer zo ver te fietsen én kijken mama en papa niet meer op hun vingers…

Geplaatst op

Een kijkje in het Lievepark

Het Lievepark, dat is waar wij ons nieuw appartement zullen hebben. Enfin, het staat er natuurlijk al, maar we kunnen het nog niet bekijken omdat de trap en de lift nog niet opgeleverd zijn en dus niet toegankelijk. De vloer ligt er nochtans al in, de muren zijn geplakt, ze zijn bezig met de keuken en de badkamer, blijkbaar.

Vandaag waren we wel uitgenodigd door Wyckaert om de omgeving en een van de appartementen al te bekijken, zodat we al een idee hebben van wat het zal zijn.

De drie blokken staan er en worden afgewerkt, aan de tuin zijn ze volop bezig, en ze zitten nog steeds op schema: het zou moeten opgeleverd worden tegen het einde van het jaar.

We keken rond en zagen in het appartement de vloeren die ook in het onze in de kamers zullen liggen, de afwerking van de balkons, de balustrades, het badkamerkastje dat ook in het onze zal staan maar dan in het zwart, enzovoort.

Heel veel konden we dus nog niet zien, en dus gingen we maar voor een wandeling in het kasteelpark naast de site. Daar ligt namelijk de art-deco villa Voortman die blijkbaar tot het Sint-Lucas ziekenhuis behoort. Die was vandaag ook open voor bezichtiging, en wat een villa! De tuin mag er ook zijn: een oude kasteeltuin met vijver en bankjes, beheerd door Stad Gent als een park. Binnenin is er de prachtige trap, de goederenlift, de parketvloeren…

Achter de blokken, als je via de crèche en zo loopt, kom je overigens via een zijpoortje binnen in de Tuin van Kina, rechtstreeks.

De locatie is top, nu het appartement zelf nog. Ik ben razend nieuwsgierig om het te zien, maar we moeten nog even wachten…

Geplaatst op

Het inrichten van het appartement gaat verder…

Jawel, deze ochtend stonden we om tien uur in Sint-Martens-Latem in de vloerenwinkel van de aannemers keuze. En opnieuw zijn we flink over budget gegaan – vermoeden we – door de keuze die we wilden in de leefruimte.

In de rest van de kamers zijn we gegaan met de vooropgestelde standaard van de bouwpromotor, maar dan uiteraard wel in onze gekozen kleur. Ook voor de badkamers hebben we diezelfde tegel in de “natte zones”, met overal een tegelplintje.

De leefruimte, dat was een ander paar mouwen. Eigenlijk wilden we parket, maar dat is natuurlijk vrij schadegevoelig, als daar eerst nog studenten of huurders in komen. En toen kwamen ze af met parkettegels: de tekening van een parket, maar het onderhoudsgemak van een tegel. Die konden we dan ook probleemloos doortrekken in de keukenzone en die geeft een beter rendement voor vloerverwarming. Maar het is natuurlijk een pak kouder qua aanvoelen.

Enfin, even getwijfeld, en dan toch voor die tegels gegaan, maar in visgraatmotief: daar ben ik compleet zot van. En in een zeer bleek kleur, zodat het mooi contrasteert met de zwarte keuken.

En ja, dat is een pak duurder dan de vooropgestelde tegel: er moeten blijkbaar ontkoppelingsmatten onder en de steen zelf is natuurlijk ook duurder. Maar bon, wel zeer bepalend voor de leefruimte.

Benieuwd naar de offerte. Die zal nog even op zich laten wachten wegens overleg met badkamer- en keukeninstallateurs, want daarvan hangt de oppervlakte en de plaatsingskost af natuurlijk.

Hmm.

Geplaatst op

125

Uit te spreken: één twee vijf. Dat is namelijk de naam van een restaurant op de hoek van de Molenaarsstraat, vlakbij ons nieuwe appartement.

Gwen en ik hadden afgesproken om te gaan eten, en wonder boven wonder hadden we hier op maandagavond nog een plaatsje vrij gevonden, aan de bar weliswaar, maar dat stoorde niet.

We hadden elkaar wel vorige donderdag gezien, maar dat was in professionele capaciteit en dus konden we niet echt kletsen. Dat hebben we vanavond dan maar ingehaald, vergezeld van ronduit heerlijk eten.

Veel keuze is er eigenlijk niet: drie hapjes, drie voorgerechten, drie hoofdgerechten, drie desserts. Gwen en ik deelden dan maar de grijze garnaaltjes op een tempura van courgette en de kroket van eend met chilimayonaise als hapje. Fantastisch lekker en verrassend.

Een voorgerecht hoefde niet, als hoofdgerecht nam ik Pluma Duroc met bloemkool en dragon, en Gwen ging voor de portobello met quinoa en witte kool. Opnieuw een voltreffer, geloof me.

In alle desserten zat helaas lactose, en ook al wilde de keuken met plezier iets aparts maken, Gwen ging toch gewoon voor een theetje. Zelf kon ik de crême brûlée niet laten liggen, en het was een van de verrassendste en lekkerste die ik al gegeten had. De crême was iets heel luchtigs, het krokantje kreeg je erbovenop, en eronder zat een ijs van kokos met gepofte rijst. Opnieuw bijzonder lekker.

Maar tegen dan begon mijn rug te protesteren tegen het gebrek aan leuning, dus we rekenden af en wandelden tot aan ons appartement. Onze verdieping staat er dus al.

En toen bleken we, toen we aan de auto’s kwamen, nog lang niet uitgebabbeld en zijn we tot aan ’t Floeren Foefke gereden, aan de andere kant van de straat.

Al bij al was het dus toch nog na elven, maar het werd een bijzonder aangename avond. Zoals het hoort.

Geplaatst op

Deuren

Na de keuken en het sanitair moesten we vandaag de deuren gaan kiezen. Dat ging ietsje vlotter dan het vorige: gewone witte kunststof deuren in de gangen, met zwarte klinken, en in de woonkamer twee van die vlakke, in de muur opgaande deuren, de ene met een magneet en een trekker, de andere effectief een pivoterende deur zoals we nu hebben naar onze gang, gewoon omdat dat ongelofelijk handig is, ook voor een rolstoelgebruiker.

We zaten bij een echt familiebedrijf in een uithoek van Ledeberg die ik absoluut nog niet kende: ergens gewrongen tussen de spoorlijn en de Hundelgemsesteenweg, maar wel met hele mooie hoekjes.

We hadden een afspraak om half negen, waren iets over negen terug buiten, en ik moest pas om tien over tien beginnen lesgeven. Niet de moeite om nog naar huis terug te keren, maar wat ging ik dat uur nog doen? Ik heb wat rondgelopen, heb nog een cacheke gezocht en ben dan naar school getrokken. De rug werkte hoegenaamd niet mee na die zware dag vandaag…

Ik heb lesgegeven, ben tegen half twaalf thuisgekomen – ook mijn eerstes hebben een projectweek – en ben pas om half drie weer wakker geworden.

Best dat het vakantie is: het is nodig.

Geplaatst op

Precies echt

Het wordt altijd maar reëler en reëler, dat appartement van ons. Niet alleen staat de ruwbouw er, vandaag zijn we zowel keuken als badkamers/toiletten moeten gaan kiezen.

Ik voelde me nog steeds doodmoe, maar ik wilde Bart toch niet alleen laten kiezen. Ik bedoel maar: we komen heel goed overeen qua smaak, maar toch… Gelukkig bleek bij Ilwa – de keukenbouwer waarmee Wyckaert samenwerkt – ene Steve een bijzonder beminnelijk en vooral meedenkend persoon te zijn. Hij gaf ons een standaard voorbeeld, luisterde twee minuten en legde het voorbeeld opzij. Wyckaert heeft een budget voorzien van 10.000 euro voor die keuken, maar zeg nu zelf: een volledige keuken met kasten, schuiven, kookeiland, kookplaat, vaatwas, oven en koelkast voor die prijs? De toestellen alleen kosten meer dan dat, als je ze allemaal samen rekent… Enfin, we lieten ons eigenlijk niet beperken door de prijs en kozen onze goesting. Dat we grandioos over budget gingen zitten, daar had Bart op voorhand al rekening mee gehouden en dus extra budget voorzien. Nog een chance…

Steve luisterde, paste aan, deed suggesties, dacht mee, zocht oplossingen, en kwam uiteindelijk met een heel mooie – en dure – keuken.

Het is geen geheim dat ik veel van mijn blogposts na datum schrijf, en dus heb ik ook al de rendering. We hebben voor een zwarte keuken gekozen met een houtreliëf (maar niet de tekening) en witte oppervlakten met een kleine tekening in.

De vloer moeten we nog kiezen, maar het geeft wel een goed idee.

Bon, in de namiddag gingen we richting Desco, die in badkamers en sanitair doet. Daar hadden we een budget van 7000 euro, maar ook dat ging moeilijk worden, dachten we. We willen wel geen bad, dat scheelt. Maar bon, de wc’s waren prima zoals voorgesteld, net zoals het kleine lavabootje in het toilet, en de wastafelmeubels zoals vooropgesteld. Alleen was er in de kleine badkamer geen spiegelkast voorzien, alleen een spiegel, en gingen we voor mooiere kranen dan de standaard. De kleuren zijn een zeer donkerbruin houtlaminaat met wit, in de toon van de keuken dus, maar wel met twee grote laden.

En toen waren er de douches. In de kleine badkamer wordt het een gewone douche, maar door de plaatsing worden het schuifdeuren die in de hoek opengaan, iets duurder dus.

En de grote douche? Wel… Er was een douchebak van 1.20 m vooropgesteld, met een glazen zijwand en gewoon open aan de achterzijde, met een op de muur gemonteerde douchekranenset. Na een hoop rondgeloop – de verkoper hier was een pak minder behulpzaam: hij toonde enkel, dacht niet mee, probeerde niet echt oplossingsgericht te zijn – zijn we uitgekomen op een douchebak van 1.60 m, volledig met glas en dus een grote schuifdeur, met een ingewerkte douchekranenset. Boven budget? Ja dus, maar niet zo overdreven deze keer.

Alleen zit er nog geen grote badkamerkast in – die gaan we op maat moeten laten maken – en ook de infraroodcabine zit er nog niet bij. Daar gaan we ook gewoon mee wachten, denk ik: de plaats is voorzien, het stopcontact ook, maar de uitwerking is voor later, als we er ook echt wonen. Intussen hebben we gewoon een fijne grote badkamer.

Geplaatst op

Het staat er bijna

Weet je nog, dat ik zei dat Bart en ik een appartement hebben gekocht? Wel, intussen zijn ze uiteraard volop aan het bouwen – het moet volgend jaar in november volledig af zijn – en ik moest even passeren. Ik heb wat foto’s genomen: onze verdieping staat er nog net niet, wel de vier eronder. De vijfde verdieping springt in wegens terrassen aan drie zijden. Een van de werkmannen passeerde net en wist me te vertellen dat over twee weken onze verdieping er ook zou staan in ruwbouw. Amai, stevig doorwerken, maar ik zie het volledig zitten.

Intussen hebben we de deuren laten verbreden naar 1 meter breed – rolstoeldoorgang, we zijn op alles voorbereid en in mijn geval is dat een reële mogelijkheid – en zijn ook alle lichtpunten bepaald. De stopcontacten is voor later, de volgende stap is het kiezen van een keuken en de badkamers. Blergh. Maar het gaat wel helemaal ons goesting zijn, dan. Alleen, onszelf kennende, zullen we wellicht niet toekomen met het voorziene budget voor keuken en sanitair. Ach ja, we zien wel. We zijn gewoon luxebeestjes.

Geplaatst op

Appartement

We hebben een appartement gekocht, Bart en ik. Jawel. Eigenlijk al een behoorlijk tijdje geleden, maar bon.

We spraken daar al enkele jaren over en waren dus ook aan het rondkijken: we wilden iets waar we later zelf in kunnen wonen wanneer de kinderen het huis uit zijn, of wanneer mijn rug het helemaal begeeft. We willen dan vooral niet vanaf nul beginnen zoeken, om eerlijk te zijn, want hier zijn natuurlijk wel te veel trappen om goed te zijn. Ondertussen lijkt het ons ideaal om de kinderen er op kot te laten gaan – als ze dat willen – of om het te verhuren.

De timing was nu ook ideaal: de lening van ons huis is afbetaald – eindelijk – en we hadden wel wat gespaard. Leg daar de royale schenkingen van mijn schoonmoeder bij, het beetje dat Bart gekregen heeft voor de verkoop van zijn bedrijf, en we kunnen al een groot deel leggen en een deel opnieuw lenen.

Het appartement in kwestie moet wel nog gebouwd worden, en dat is het mooie eraan. Het valt net binnen de Gentse kleine ring, maar ver genoeg van het centrum dat we geen last gaan hebben van de Gentse Feesten. Het gaat om een “penthouse”, een ruim geval dus met drie slaapkamers op de vijfde verdieping, met terras aan drie kanten, twee badkamers, een ondergrondse parkeerplaats en een kelderruimte. Alles is natuurlijk aan de hoogste EPC-waarden, en we hebben onlangs de binnenindeling afgesproken, waarbij we vooral de binnendeuren hebben laten verwijden zodat ook een rolstoel kan passeren. Er is een aparte lift voor ons en de appartementen onder ons, dus slechts vijf gebruikers. Het enige mindere puntje is dat we niet vlak op de binnentuin uitkijken, maar op een andere blok tegenover ons, gelukkig wel op enige afstand. Het was of het ‘uitzicht’ of de terrassen, en ik wilde dan liever licht van drie kanten en een terras rondomrond.

Oh, en iets wat ik pas gehoord heb sinds we het gekocht hebben: de kans is groot dat ze de straat waaraan het gelegen is, opengooien en we dus aan het water zullen wonen! Helemaal een droom!

En de prijs? Daar gaan we het niet over hebben, maar geloof me: drie slaapkamers, vijfde verdieping, gloednieuw en binnen Gent centrum? Euh… Je wil het niet weten. Hmpf.