Bouwprobleempje
Kobe liet me vorige week weten dat er een probleem was in het appartement: de deur van de woonkamer naar zijn gang, eentje zonder echte omkadering, is blijkbaar niet goed vastgezet: ze is aan het loskomen en alles errond is aan het brokkelen. Iets zegt me dat dat niet de bedoeling kan zijn.
Ik ben dus vandaag foto’s gaan nemen om door te sturen naar de bouwfirma, want dat valt, mijn inziens, onder garantie en zo.
Meteen ging ik ook even langs alle andere ramen en deuren langs, en ik merkte dat inderdaad, zoals hij al eerder had aangegeven, Wolfs kamer eigenlijk best gehorig was. Ik weet dat de bouwfirma ons verzekerd had dat er een excellente akoestische isolatie ging zijn, maar het leek wel alsof er een raam openstond, zó goed kon je het verkeer horen. Ik duwde op ooghoogte even tegen het vensterkader, en plots was het geluid weg. Huh? Ik ging verder op onderzoek en merkte dat er ook behoorlijk wat kou doorkwam. Jawel, het raam is niet goed geplaatst waardoor het gewoon los zit en er kou en lawaai door komt. Zodra je er tegen duwt, verdwijnt dat. Ook dat kan niet meteen de bedoeling zijn.
Ik ben nog grondiger op inspectie gegaan en stelde vast dat ook een van de ramen in de woonkamer aan hetzelfde euvel lijdt, maar aangezien dat aan de achterkant ligt, valt dat minder op qua geluid.
Hmm.
Ik denk dat er nog even werk aan de winkel is, jawel.
365 – 29 september 2025 – ons eigen zicht op de drie torens
Fiat lux!
In het appartement was er tot hiertoe eigenlijk nog geen licht. Of jawel, maar niet deftig. Er hing in elke kamer wel een peertje, en in de living stond zo’n oude halogeenuplighter van toen wij net getrouwd waren. Niet het meest ideale ding qua energieverbruik, maar wel een aangenaam, dimbaar licht.
Soit, er moesten dus wel degelijk deftige lichten komen. Enkel in de erker konden inbouwspots, de rest heeft gewoon betonnen plafonds en daarin kan je dus niet gaan inbouwen.
Bon, even gezocht en kleine, fijne en hopelijk ook voldoende sterke spots gevonden, twee per lichtpunt. En gewone inbouwspotjes, dat ook.
David, onze elektricien, is ze vandaag definitief komen installeren: elf opbouwspots en 3 inbouwspots. Het voorbereidende werk had hij vorige week al gedaan, hij moest ze enkel nog maar aansluiten vandaag. En ja, ik ben wel tevreden over het resultaat: niet te lomp, niet te zwaar en heel eenvoudig.
Nu moeten er nog ledstrips komen, ook opbouw dus, voor de gangen en boven het keukeneiland. En een hanglamp boven de pooltafel, een lamp voor het toilet en plafondlampen voor de badkamers. Op zich kunnen we die laatste wel zelf, denk ik, maar de ledstrips zijn ook nog voor David.
Bon, beetje bij beetje. We komen er wel.
Noodkuisploeg
Ik was van plan om vandaag me enkel met de was bezig te houden, wat te bloggen, en vooral uit te rusten.
In de voormiddag lukte dat aardig: ik moest enkel nog boodschappen doen en koken, en er gingen warempel vier machines was door. Dit weer is dan ook zalig: machine 1 wassen, buitenhangen, machine 2 wassen, ook buiten hangen, machine 3 wassen, machine 1 binnen halen en opvouwen, machine 3 in de plaats hangen, enzovoort.
Merel was in de voormiddag met Wolf mee boodschappen gaan doen: hij is gisterenavond pas thuis gekomen van UGent Racing competitie in Tsjechië, maar had vandaag een teamdag met het nieuwe autonomous drive team waarvan hij nu de captain is. Die ging eerst door in de loods, maar dan vanaf een uur of zes-zeven in het appartement, zodat ze daar konden eten, chillen, poolen en elkaar wat beter leren kennen.
Alleen… In de week voor de competitie had Wolf geschilderd, samen met Arwen en soms ook Merel. De bedoeling was dat het af was en netjes gekuist. En toen was hij ziek geworden, zodat hij de vrijdag en de zaterdag eigenlijk zo goed als niks meer gedaan had.
Resultaat? Het lag daar ronduit smerig: plastiek op de grond, overal afplaktape, de pompsteen nog vol verfresten en vuil, en alles onder een dun laagje schuurstof. Moesten het Wolfs gewone vrienden geweest zijn, ik had gezegd dat ze eerst gezellig samen konden kuisen en dan chillen. Maar dit waren niet zijn vrienden, dit was zijn nieuwe team waarvan hij de manager is.
Ik keek dus naar Merel en vroeg of ze samen met mij haar broer een mega plezier wilde doen door daar alles toonbaar te gaan maken. Ze twijfelde of hij dat wel zou willen, maar ik belde hem en hij hoorde er ongelofelijk opgelucht uit.
Nu, kuisen is niet mijn ding, of beter gezegd: niet het ding van mijn rug. Maar als Merel kon stofzuigen, afplaktape weghalen en kon dweilen, dan kon ik de keuken en de oppervlakten doen, en dat zou me wel lukken. Wij dus naar ginder, en tweeënhalf uur later trokken we de deur weer achter ons dicht, terwijl Wolf eigenlijk zelfs al vroeger klaar was en had willen afkomen. Maar het resultaat mocht er zijn: alles afgewassen – keuken, boekenkast, tvkast, tafels, keukeneiland, stopcontacten, lichtknoppen – alles opgeruimd en gestofzuigd en gedweild. De koelkast was opgevuld, de rommel stond in de berging. Best wel trots, maar we waren doodop.
En Wolf? Die was bijzonder dankbaar en had een zeer fijne, productieve en vooral propere avond.
365 – 23 juli 2025 – ook al geregeld
Verduistering voor het appartement
Vandaag stond ik om tien uur op het appartement, samen met iemand van VK Design om de verduistering te installeren.
Het is wel een wijs systeem: er worden magnetische strips op de omkadering geplakt, en dan zijn er stevige metalen frames, op maat gemaakt, die daarop geklikt worden. Binnen dat frame is er dan de verduistering zelf, een gewafeld systeem dat je op en neer kan schuiven. Je kan dus, om de ramen te kuisen, het frame er gewoon afnemen.
Zo ziet het er dus uit:
Is het nu volledig verduisterd? Nee, maar dat is ook bijna niet mogelijk zonder echte rolluiken, en dat mocht niet. Maar de middelste foto is genomen met mijn iPhone, en die heeft een stevige lichtgevoeligheid. Het zal in elk geval beter zijn dan hoe het was, ik zie het volledig zitten.
Allez hup, nu nog de lichten.
EDIT: Wolf vindt het absoluut niet oké, hij zegt dat het voor geen meter verduistert. Tsja, hij is rolluiken gewoon… Soit, hij zal er toch mee moeten leren leven, ofwel opnieuw alles afplakken en dan maar standaard in het donker zitten. Meh.
365 – 27 juni 2025 – kleurenschema in de binnentuin
Tuinverlichting
En dan nog tuinverlichting op twee verschillende plaatsen!
Onze tuinverlichting werkte al jaren niet meer: er zat ergens een waterlek en dus kortsluiting, en onze vorige elektricien had dan maar meteen alles netjes afgesloten. Alleen werkte daardoor ook ons buitenstopcontact niet meer, en dat was wat minder praktisch. De elektricien die het oorspronkelijk had gelegd, een hele goeie nochtans, was enkel nog met grotere projecten bezig en kwam niet meer langs voor dat soort dingen.
Via via kreeg ik een tip voor een ecovriendelijke elektricien, en laat dat voor ons nu net een verkoopsargument zijn, los van het feit dat hij aangeraden werd door een kennis van me. Hij rijdt namelijk rond met een bakfiets met al zijn materiaal, zodat hij overal in Gent kan komen, geen last heeft van parkeerproblemen en meteen ook ecologisch verantwoord is. Je moet hem online boeken, een tijdslot ingeven en uitleggen wat de bedoeling is, zodat hij het juiste materiaal mee heeft.
Hij heeft hier onze oude spotjes uitgegraven, vastgesteld dat de bedrading kapot is, toch even nagekeken of dat ook te herstellen was, en dan gezien dat het een pak goedkoper is om meteen nieuwe te bestellen, waarvan je dan ook zeker bent dat ze – tenminste toch tijdelijk – waterdicht zijn. De draad in de grond en de aansluitpotten kon hij hergebruiken, alleen ging hij niet meer met gel werken maar met hars: een dure maar wel duurzamere oplossing. En meteen kon hij ook het lelijke en vooral ook kapotte licht boven ons voordeur vervangen door een eleganter exemplaar, ook op bewegingssensor.
Hij was dus eerst komen kijken, had alles uitgegraven, had wel al het stopcontact weer kunnen fixen, had toen alles besteld en was het dan onlangs komen installeren. Ik heb nu dus weer lichtjes in de tuin en ik steek ze steevast aan, al is het maar eventjes, zo voor het slapengaan, omdat ik er zo kan van genieten. In combinatie met het lichtsnoer op batterijen dat ik gekregen heb voor moederdag vind ik het al helemaal zalig. En toen bleek ook nog het licht naast de heel vroegere voordeur, een lichtje uit 1985, ook nog te werken, geheel tegen de verwachting in! Ik heb er een nieuwe lamp in gestoken, wat gewrikkeld en gewriemeld tot het slechte contact omzeild was, en jawel, fit lux! Voeg daar nog het geluid van de krekels bij die echt wel luid zijn, en ik voel me helemaal op vakantie in eigen tuin.
Oh, en gisterenavond, toen ik van het koor kwam, ben ik nog even langs het appartement gefietst om er de planten water te geven. De tuin was dit voorjaar nog kaal, wat bijzonder logisch is, maar het begint stilaan te komen, en ik had ook de lichtjes nog niet gezien: fantastisch! Het lijken allemaal kleine pacmannetjes en ik vind het gewoon feeëriek!
En dan is er natuurlijk ook nog het buitenlicht op het terras:
Ik heb toch echt iets met lichtjes…
Diepvriesje
Ik had het er gisterenmorgen nog over met Wolf: de verduistering van het kot is besteld, over de verlichting ben ik aan het onderhandelen, en schilderen mogen ze deze zomer doen. Het komt dus allemaal stilaan in orde. Goh, had Wolf gezegd, een diepvriesje zou wel handig zijn, voor pizza’s en ovenfrieten en ijsjes en zo.
Een uur later stuurde ik hem een bericht: iemand in Sint-Kruis-Winkel had zowaar net eentje op GIFT Gent gezet en we mochten het halen. Kobe kon gelukkig mee: het is een ouder ding, maar het doet nog prima zijn werk, en voorlopig is dat meer dan genoeg.
We hebben het meteen naar het appartement gebracht: het moet nog eens grondig gekuist worden, maar zodra ze er weer naartoe trekken, kan het dus wel aangezet worden.
Voilà, weer een stapje dichter bij de inrichting en afwerking.