Dag van de Leerkracht

Eigenlijk had ik er niet zo op gelet, op die Dag van de Leerkracht.

Tot ik deze morgen de leraarszaal binnenkwam: twee grote (echt wel grote) fruitmanden met daarin druiven, aardbeien, appelsienen, bananen, perziken, kiwi’s en wellicht nog meer, vanwege onze ouderwerking. Fantastisch, toch?

Toen ik tijdens een paar springuren er rustig zat te werken, kwamen de mensen van de keuken binnen met twee manden versgebakken kleine koffiekoekjes: croissants, brioches, chocoladekoekjes…

Intussen had ik ook al vastgesteld dat er een mandje jetons naast het koffiemachien stond, met de groeten van de econome 🙂

In het speelkwartier kwam de directie dan ook nog eens aanzetten met twee grote dozen pralines.

En om het helemaal af te maken, werd ik in de gang even tegengehouden door een leerlinge uit het vierde: “Mevrouw, heeft u eventjes? Mag ik u iets geven?” Ik knikte verwonderd van ja, en kreeg een mooi zakje snoep in handen gestopt. “Voor u, mevrouw! Mijn moeder heeft dat gemaakt, en ik mocht zelf een leerkracht kiezen, vandaar. Gelukkige dag van de leerkracht!” En weg was ze, voor ik verbouwereerd meer kon zeggen dan “Dank je wel!”

Weet je, op zo’n moment voel je je echt wel geapprecieerd. En dat doet verdomde veel deugd 🙂

C-Jean

Toen Bart vrijdagavond thuiskwam en ik trots aankondigde dat ik een nieuwe outfit had, wilde hij die wel eens zien. Daarop zei ik lachend: “Wel, neem me dan morgenavond mee uit eten, en ik trek de nieuwe kleren aan!” Waarop hij: “Zoek maar een babysit!”

Euhm.

Ik zei geen nee natuurlijk, en had dankzij Facebook binnen de kortste keren een lieve babysit vast. Bart kreeg de opdracht ergens iets te reserveren. Toen hij in de late namiddag thuiskwam, glimlachte hij breed, en kondigde aan dat hij gereserveerd had bij C-Jean. Daar had net een koppel afgezegd, vandaar, want anders is dat weken van op voorhand volgeboekt.

C-Jean dus. We waren er al geweest, hadden het toen bijzonder lekker gevonden, en wilden wel terug. We wisten ook wel dat er intussen een ster was bijgekomen, en dat het dus wat prijziger ging zijn. So be it.

In mijn nieuwe kleren paraderend (goedbevonden door manlief) arriveerden we dus in C-Jean. De bediening was, zoals altijd, onberispelijk. We besloten het uitgebreide menu te nemen (85 euro pp.), met een aperitief, een half flesje wijn en een fles water.

Wat we kregen, was heerlijk. Bij het aperitief (respectievelijk een gin-tonic en een versgeperst fruitsapje) werd een plankje aan tafel gebracht, met daarop een klein zelfgemaakt kaasje, en nog een tweetal andere dingen. Op tafel stond ook een kommetje met fantastische kroepoek van Oud-Brugge en mosterd.

Als eerste voorgerecht kregen we drie kleine bordjes: een enkele Zeeuwse platte oester met peterselie en sjalot, een staafje ganzenlever (ter grootte van een dikke friet) met een toefje abrikoos, een half lepeltje vermalen popcorn en een snuifje curry, en een schepje noordzeekrab met selder en koriander.

Een tweede voorgerecht bestond uit een stukje gerookte wilde paling van een 5 cm. lang, met knolselder, komkommer en een Grevelingen-oester. Aangezien ik allergisch ben voor komkommer, werd bij mij de komkommer vervangen door radijs. Ronduit hemels, echt waar, bijzonder lekker. Ik wou dat ik kon koken…

Daarna volgde een bord met daarin een stukje buikspek, gegaard op lage temperatuur, met artisjok en eekhoorntjesbrood. Alweer om duimen en vingers af te likken, maar jammer genoeg opnieuw amper een proevertje.

Een volgende gerechtje was een stukje pladijs met een paar toefjes rode biet en twee blokjes pompelmoes. Dat lag me iets minder, al was het niettemin ook nog lekker.

Een eerste vleesgerecht bleek een streep rundsgehakt te zijn, vergezeld van twee grijze slakjes, een paar toefjes creme van abdijkaas en knolgroenten, in casu radijs en een tweetal spruitenblaadjes. De combinatie werkte perfect, en ik vond het ongelofelijk jammer dat ook hier het oog meer kreeg dan de maag.

Als ‘hoofdgerecht’ was er wilde eend: een stukje royale (blijkbaar een soort pastei), en een stukje filet, met worteltjes en citroentijm. Helaas werd ook hier de smaak onrecht aangedaan door de hoeveelheid: ik zat verlekkerd te kijken naar andere tafels die werden bediend, terwijl mijn bord helaas al leeg was.

Daarna volgden de desserten: eerst gecaramelliseerde vijg met sinaasappel en het beste pistache-ijs dat ik al gegeten heb, vergezeld door een tweede kommetje met een mengeling van perzik, groen appel en peperkoek.

Een tweede dessert bestond uit een bolletje botercaramel met hazelnoot op een schijfje tainori (een bitterzure pure chocolade die smelt op de tong), en een bijzonder verrassende maar ongelofelijk frisse en lekkere combinatie van witte valhronachocolade met een ijsbereiding van zuring.

Daarna lieten we ons nog verleiden door een koffie, waarbij ook nog een paar succulente hapjes werden gebracht.

Met de glimlach betaalden we de gepeperde rekening (op een heerlijk ironische manier gebracht trouwens) en wandelden door de avondkou naar de auto. Mijn man verzuchtte dat hij deze keer toch wel gemengde gevoelens had over het restaurant: het was bijzonder lekker en origineel, en op die manier zeker zijn geld waard, maar moesten het echt zo minuscule porties zijn? En hij voegde eraan toe dat hij blij was dat hij op voorhand nog dat restje lasagne had binnengespeeld.

Ik moet toegeven: ik heb ervan genoten. Maar had je me, na het buitengaan, nog een groot pak friet voorgeschoteld, ik had het zonder blikken of blozen binnengespeeld. Honger had ik niet, maar ook geen echt voldaan gevoel. En dat vind ik bijzonder jammer, zeker voor een restaurant met de klasse van C-Jean.

Oeps, nog eens.

Deze morgen heb  ik de kinderen hun kasten eens nagekeken, en vooral de kleren gesorteerd. Wolf is gedurende de zomer zo’n 10 cm gegroeid, zodat al zijn broeken te klein zijn, en de meeste van zijn Tshirts te kort. Nu, Tshirts koop ik wel op eigen houtje, maar broeken is nog iets anders. En aangezien hij vooral ook nieuwe gilets nodig had (dat draagt hij liever dan truien, is makkelijker aan en uit, vindt hij), trokken we zaterdagnamiddag naar de C&A hier in Wondelgem.

Ik heb twee broeken voor hem mee, twee gilets en een pyama. Als je rekent dat ik een bon had van 20% korting op kinderkleren, is dat mooi meegenomen.

Echter. Hoewel de winkel kleiner is dan in Gent centrum, hadden ze precies meer dingen in de grote-matenafdeling. En ben ik dus thuisgekomen met een heel mooi wapperend paarsgrijs rokje en een bijpassende fleurige sjaal. Perfect boven die laarzen en onder dat paarse Tshirt.

Winkels. Geen goed idee voor mij, echt niet.

Maar content dat ik ben!

Umpf.

Gisterenmorgen.

Als ik ’s morgens douche  met de kinderen, hen aankleed, samen ontbijt, en Bart is met hen de deur uit, dan blijven er ongeveer tien minuten voor me over om even mijn mails te lezen, en een paar sites te openen, en mijn boekentas te maken. Soms zit er zelfs nog een koffie in. Helaas is dat alles geen garantie op wakker zijn.

Zo zat ik gisterenmorgen dus voor mijn computerscherm te suffen, koffietje voor mijn neus, en mijn sokken en schoenen naast mij. Absoluut niet wakker. En toen bleek ik, in plaats van mijn sokken netjes aan te doen en mijn koffie uit te drinken, plotseling mijn sok in mijn koffie te dopen.

Umpf.

Niet goed wakker, zei u?

Oeps.

Ik mag dus echt niet ’t stad ingaan. Echt niet.

Ik was deze middag gaan lunchen met Bart, en daarna ging ik even rondkijken voor nog een rode gilet voor hem. En misschien kwam ik alsnog een paar laarzen tegen. En jawel, in mijn favoriete schoenwinkel hadden ze wél een paar waar ik, met de nodige moeite, mijn buitenmaatse kuiten kan inwringen. Het zijn bruine, dat wel, zwarte hadden ze niet. (En voor u een opmerking maakt: in geen enkele andere van de ongeveer 20 bezochte schoenwinkels hadden ze iets waar ik ook maar in de verste verte in geraakte.)

135 euro armer, maar bijzonder opgewekt toog ik op weg. Ik heb een paar gilets gezien die in aanmerking kwamen, jawel. Ik ben helaas ook een zwarte wollen poncho (mega wijs, ge kunt het u niet voorstellen) tegengekomen in de C&A, en twee sjaals en een kettinkje met bijpassende oorringen in een outletwinkeltje (voor geen geld, echtig waar). En toen passeerde ik bij Cora Kemperman en kon ik het niet laten om het T-shirt, dat ik al in het zwart en grijs heb, ook in het zachtpaars te kopen. En dan kwam ik ook nog voorbij Lenalena in de Bennesteeg, waar ik nog nooit binnen was geweest en die grote maten verkopen. En toen kwam ik buiten met een knap zwart rokje dat perfect boven die laarzen gaat passen.

En man, toen voelde ik me zó een Flairtrutje! Maar wél eentje met nieuwe laarzen, een rokje en een Tshirt dat erbij past, een poncho voor daarover, en een verdomd goed humeur! (Over de zere voeten en de gepluimde bankrekening zullen we maar zwijgen :-p )

Bonsai

Gisteren waaide ik met Wolf de Aldi binnen, en toen bleek daar een knappe bonsai te staan, voor amper 13.99 euro. Een grote, een ginsengboompje. Dat hij er suggestief uitzag, vond ik alleen maar grappig. Oordeel zelf 🙂

Dscn0213

bonsaivoor

Vis&Vis

over_vis_en_vis_gr

Een tijd geleden twitterde iemand dat je een mooi viskookboek kon winnen als je een mailtje stuurde naar een bepaald adres. Omdat ik op dat moment even niks beters te doen had, klikte ik en mailde ik.

En jawel, een tijdje later kreeg ik een bevestigend mailtje, en nog wat later zat er een pakketje in de bus. Met daarin het kookboek Vis&Vis.

Eigenlijk doe ik het boek met die omschrijving oneer aan: het is meer dan zomaar een kookboek.

Er staan, naast een zeventigtal recepten, namelijk ook een aantal informatieve hoofdstukken in: Vis&Vangst, Vis&Gezondheid, Vis&Toekomst, Vis&Soorten, Vis&Kopen en Vis&Bereiden, maar zonder belerend te worden, gewoon interessant. Het is prachtig vormgegeven, met speekselverwekkende foto’s :-p

De gerechten zelf zijn duidelijk uitgelegd, voor 2 of 4 personen, met een overzichtelijk lijstje aan ingrediënten, alternatieven voor de voorgestelde vis, geschatte bereidingstijd, het aantal kalorieën per portie (met grammen vet, onverzadigd vet, eiwitten en koolhydraten) en een voorgestelde wijnsoort. Vaak staat er ook nog een tip bij voor een groentenbereiding, met korte beschrijving.

Blijkbaar is het een uitgave van het Nederlands Visbureau. Chapeau voor die mensen! Je vindt meer info en blijkbaar ook foto’s hier.

Hier ten huize wordt weinig vis gegeten, maar eigenlijk heb ik nu geen excuus meer. Ik denk dat ik me eens ga verdiepen in de lectuur van dit boek, en ook de praktische kant eens uitproberen.

In elk geval is het boek een aanrader voor visliefhebbers: vlot geschreven, informatief, mooi, en als ik op de foto’s mag afgaan: verdomd lekker!

(En, als ik zo rondkijk op het net, te krijgen voor ongeveer 20 euro)

Zombie

Kobe wilde vannacht niet slapen. Niet.

Hij is nochtans vrij probleemloos gaan slapen, en sliep door tot rond ergens twee uur. En toen vond hij dat hij blijkbaar genoeg had geslapen. Hij maakte zijn broer wakker (het nadeel van samen op één kamer te slapen natuurlijk) en toen was het hek helemaal van de dam. Gelukkig wilde Wolf wel degelijk slapen, en negeerde hij uiteindelijk zijn kleine broertje.

Wij konden dat helaas niet: hij begon telkens opnieuw te huilen omdat hij wakker was en altijd wel een uitvlucht vond. Bart heeft ermee opgezeten tussen drie en vier, en hem dan bij ons in bed gelegd, waar hij eindelijk rustig werd. Na een tiental minuten was ik weer in slaap gevallen en draaide me om, tegen hem aan, waarop hij opnieuw begon te wriemelen, en ik hem toch in zijn bedje kreeg.

Na een laatste onderbreking, zo rond kwart voor vijf, heeft hij eindelijk doorgeslapen.

Zeven keer in totaal ben ik uit mijn bed gekomen. Zucht.

En raad eens? Vanmorgen om half acht zat hij vrolijk en wakker aan de ontbijttafel.

Hmpf. Dat was/is bij mij wel anders…

Pedagogische studiedagen

Die pedagogische studiedagen zijn toch een aardig beestje.

We leren vanalles bij, en soms ook niks, maar de intentie is er wel. Wat vooral bizar is, is dat je al je collega’s eens samen ziet, zonder leerlingen erbij.

En het lege schoolgebouw, dat zien we wel vaker tijdens deliberaties en zo.

Maar toch. Het blijft een aardig beestje, mijn inziens.

Improvisatie

Wat doe je, als je net eitjes hebt gekookt voor het ontbijt, en dan vaststelt dat je eierdopjes ergens in een doos van de verbouwingen zitten, en je er geen flauw idee van hebt waar?

Yup, dan improviseer je maar :-p

eitje