Still Stien-quiz
Net zoals vorig jaar deden we dit jaar mee met de Still Stien-quiz op school. Net zoals vorig jaar deden we dat onder de naam van Richard The Turd, maar deze keer met toevoeging van ‘ft. Tsjoene’, want die had vorig jaar erover geklaagd dat hij wel sponsorde maar dat zijn naam niet in de ploegnaam zat. Bij deze dus.
Vorig jaar waren we met dezelfde spelers nipt zesde geworden, dit jaar wilden we in de top vijf eindigen, en liefst ook weer voor de teams van de collega’s. Zo ben ik dan wel weer :-p
Ali Chemicali, de ploeg van onze sterspeler Tom en medeturd Stijn – en de winnaar van vorig jaar – was er ook weer bij, en voor ons ook nu de gedoodverfde winnaar. Ze zaten ook aan een tafeltje naast ons, wat het extra amusant maakte.
En toen werd er gequizd. En wisten we eigenlijk nog vrij veel, want het zat goed rond. Seyns en ik onthielden ons bij de sport, maar daar kon Tsjoene zo goed als alles invullen, samen met Eddy. Literatuur en dergelijke was dan weer mijn ding, behalve boeken van Bekende Vlamingen, want dat ken ik dan weer aan geen kanten. Soit, groot was onze verbazing toen we bij de pauze eerstes bleken te staan, en Ali op drie. Moh!
En er werd verder gequizd, en we dachten dat we onze voorsprong echt wel kwijt waren want af en toe gingen we compleet de mist in. Maar we bleken daarin niet de enige te zijn…
En toen kwam de uitslag. Hah, top vijf! Goed zo! Oh, en blijkbaar zelfs top drie! Yes! En toen… verscheen op drie de naam van Ali Chemicali! Man, we hebben met ons ploegje gewoon gejuicht op dat moment! Tot grote verbazing van de rest van de zaal, uiteraard, want het was nog niet zeker of we al dan niet gewonnen hadden. Maar voor ons maakte dat niet uit: voor de eerste keer in onze quizgeschiedenis eindigden de Turds boven de Ali’s, met een miniem verschil weliswaar! Moh! Zo kleingeestig zijn we dan wel weer :-p
Soit, we bleken tweedes te zijn geworden, met toch wel behoorlijk wat achterstand op de eerste. Maar een heel fijne avond gehad, met een echt goeie quiz, en goed gezelschap. Volgend jaar opnieuw!
Oh, en Vital? Bedankt voor de fantastische nougatmand die zowel mijn broer als ik naar huis konden meenemen.
365 – 20 maart 2026 – Still Stien
Franse complimentjes
Sinds een paar jaar moeten de leerlingen van het derde jaar voor Frans een complimentenkaartje maken, gericht aan een leerkracht naar keuze. Daarvoor moeten ze bepaalde woordenschat gebruiken, en ze krijgen blijkbaar ook punten op creativiteit.
Vorig jaar kreeg ik er twee, dit jaar zelfs drie, van mijn twaalf derdes. Ja, ik weet dat het een verplichte taak is, maar ze hadden ook nog tien andere collega’s kunnen kiezen, en dit doet hoe dan ook deugd, zeker als je ziet hoeveel werk ze erin gestoken hebben, en hoe persoonlijk het is, met mijn favoriete kleuren en zelfs haakwerk. Heerlijk, toch? En dan denk ik dat ik blijkbaar nog zo slecht niet bezig ben, bij momenten.
Dat was er meer eentje van wel willen maar niet kunnen, maar de tekst is wel lief.
De volgende heeft eigenlijk een bewegend iets gemaakt: als je het kaartje opent, tolt de figuur aan de binnenkant.
En de derde is eentje die graag haakt, en dat van mij uiteraard ook weet.
Ik ga eens denken waarvoor ik dat gehaakte envelopje nog kan gebruiken. Ik vind het alvast fantastisch, zeker met de geborduurde R nog in het bloemetje…
365 – 19 maart 2026 – goeie vraag…
Rondje dokters voor ons pa
Althans, dat was de bedoeling. Ik ging hem ophalen en we stonden netjes op tijd in het ziekenhuis, alwaar ik hem aanmeldde aan de balie van de afdeling. Voor dokter De Meulemeester en dokter Claeys. Ha nee, kreeg ik als antwoord, niet bij dokter Claeys, want die is met verlof. Euh?
We hadden al sinds augustus een dubbele afspraak, maar blijkbaar was de psychiater met vakantie en hadden ze dat ons niet laten weten. Er was zelfs een nieuwe afspraak ingeboekt voor hem, op vrijdag 8 mei in de voormiddag, zonder me te raadplegen daarover. Ik ben dan aan het lesgeven, dus dat kon ook gewoonweg niet. Soit, het zij zo. We hadden tenminste wel een afspraak bij De Meulemeester, ons pa zijn gerespecteerde neuroloog die met pensioen gaat en hem toch graag nog een laatste keer wilde zien. Ik ga haar missen…
Ons pa zijn geheugentesten zijn prima, zijn Parkinson is eigenlijk best wel stabiel, maar hij schudt vrij veel en daar kunnen we niks aan veranderen: zijn medicatie verhogen zou een groot impact hebben op zijn andere medicatie, en dat is dus niet bepaald het gewenste effect.
Ze stelde ook vast, net zoals wij dat al wisten, dat hij eigenlijk wel behoorlijk wat achteruit is qua houding en qua stappen. Hij beweegt dan ook veel te weinig: kine krijgt hij om een of andere reden niet in het rusthuis, ook al zijn daar twee kinesisten en heeft hij een uitdrukkelijk voorschrift. Hij weet dat hij zelf minstens twee keer per dag de gang zou moeten op- en neerwandelen, maar ook dat gebeurt niet meteen. Wel zei ze meteen dat zijn rollator hoger moet staan, iets wat hij van ons altijd geweigerd heeft. Hij loopt nu wel wat rechter, ja.
Soit, al bij al geen slecht nieuws dus: hij is stabiel, gewoon al bijna 85…
En de volgende afspraken? Die liggen meteen in september. En nu maar hopen dat de psychiater dan niet opnieuw met vakantie is.
365 – 18 maart 2026 – Watersportbaan
Heftige weken
Dat het heftige weken zijn, maar dat is elke keer weer het geval in maart, en daar is blijkbaar niet meteen een oplossing voor.
Het begon eigenlijk al met de OpenSchoolDag en de aanloop daarnaartoe, die altijd behoorlijk veel vergt van mijn rug – en dat is een understatement.
In de week daarna zaten leerlingcontacten, een iftar, de uitstap naar Velzeke en de Uitvaart, waar ik verantwoordelijk voor ben en waar ik die week dus ook wel wat tijd en energie in stak. Bovenop het gewone lesgeven, uiteraard, en het afsluiten van de rapporten en dus de race met het verbeterwerk.
Deze week zijn er klassenraden, die auteurslezing op mijn vrije – en dus doorgaans platliggende – middag, morgennamiddag een hele middag doktersbezoeken voor ons pa, vrijdagavond de quiz van Still Stien hier op school, en volgende week is er op maandag een personeelsvergadering en daarna oudercontacten, op woensdag na school de slotvergadering van de Kleine Cervantes, donderdag na school de vergadering van de vergroening van de school, en vrijdagnamiddag doet Kobe zijn theoretisch rijexamen en rij ik met hem naar the Loop en dan naar de Ikea.
En dan, de week voor de paasvakantie, is er de projectweek waar ik op maandag workshops geef rond veilig op het internet, op dinsdag workshops overneem rond democratie, en op woensdag, donderdag en vrijdag lange workshops rond het spel Knowing Me Knowing You en het vouwen van kraanvogeltjes.
En ja, dan vertrekken we zaterdagmorgen in de vroegte richting Japan. En kan ik slapen op het vliegtuig, hoop ik. En nu maar hopen dat tegen dan de rug niet besluit om er de brui aan te geven.
365 – 17 maart 2026 – Nihon wa utsukushi desu
Auteurslezing: “Grensgangers’ van Aline Sax
Zelden zag ik een auteurslezing die zó relevant was als deze. Hoezo? Wel, onze vierdes – Merel inclusief – vertrekken op maandag 30 maart voor vijf dagen richting Berlijn. Voor Nederlands moesten ze dan ook het boek “Grensgangers” lezen dat zich volledig afspeelt in, jawel, Berlijn. Het boek is opgedeeld in drie delen: deel 1 speelt zich af wanneer de Berlijnse muur plots gebouwd wordt, deel 2 in volle DDR en vooral StaSitijd, en deel 3 wanneer diezelfde muur neergehaald wordt. Los van de tweede wereldoorlog kan het boek niet méér over Berlijn gaan dan dit, en geeft het perfect de situatie voor de gewone burger in het Berlijn van de Koude Oorlog weer.
Sax begon dan ook met een uitgebreide geschiedenis van dat naoorlogse Berlijn, situeerde daarna haar personages in de tijd, gaf meer uitleg over onder andere Hohenschönhausen waar de leerlingen ook naartoe gaan, schetste de context voor de gewone burger en toonde dat ze ook effectief een historica is die het kan uitleggen én kan schrijven. Ze gaf ook duidelijk weer wat echt en wat fictie was, zoals de ontsnappingsroute voor Julian, maar leuk was dat tijdens haar onderzoek in Berlijn – waar ze een tijdlang ook woonde – een van haar bronnen daar uitriep dat dat ook effectief een ontsnappingsroute had kunnen zijn, en dat ze daar zelf nooit aan gedacht hadden.
Twee uur was misschien wat lang, maar ze gaf tussenin ook een pauze, waarmee ze aantoonde dat ze haar publiek echt wel kent en aanvoelt.
Ik heb alvast geboeid geluisterd en ik vind het jammer dat ik niet mee kan naar Berlijn, of dat ik dit boek en deze lezing niet had gehad nog voor we in 2024 naar Berlijn zijn geweest. Het zou een pak meer gekaderd hebben wat we gezien hebben, en dat terwijl Bart en ik toch ook niet helemaal onwetend zijn, aangezien we al 18 waren toen de muur viel.