Dat het heftige weken zijn, maar dat is elke keer weer het geval in maart, en daar is blijkbaar niet meteen een oplossing voor.
Het begon eigenlijk al met de OpenSchoolDag en de aanloop daarnaartoe, die altijd behoorlijk veel vergt van mijn rug – en dat is een understatement.
In de week daarna zaten leerlingcontacten, een iftar, de uitstap naar Velzeke en de Uitvaart, waar ik verantwoordelijk voor ben en waar ik die week dus ook wel wat tijd en energie in stak. Bovenop het gewone lesgeven, uiteraard, en het afsluiten van de rapporten en dus de race met het verbeterwerk.
Deze week zijn er klassenraden, die auteurslezing op mijn vrije – en dus doorgaans platliggende – middag, morgennamiddag een hele middag doktersbezoeken voor ons pa, vrijdagavond de quiz van Still Stien hier op school, en volgende week is er op maandag een personeelsvergadering en daarna oudercontacten, op woensdag na school de slotvergadering van de Kleine Cervantes, donderdag na school de vergadering van de vergroening van de school, en vrijdagnamiddag doet Kobe zijn theoretisch rijexamen en rij ik met hem naar the Loop en dan naar de Ikea.
En dan, de week voor de paasvakantie, is er de projectweek waar ik op maandag workshops geef rond veilig op het internet, op dinsdag workshops overneem rond democratie, en op woensdag, donderdag en vrijdag lange workshops rond het spel Knowing Me Knowing You en het vouwen van kraanvogeltjes.
En ja, dan vertrekken we zaterdagmorgen in de vroegte richting Japan. En kan ik slapen op het vliegtuig, hoop ik. En nu maar hopen dat tegen dan de rug niet besluit om er de brui aan te geven.