Acta Diurna de muliere ludenti
Mijn ouders zijn deze zomer 40 jaar getrouwd. 40. Wow.
Ze geven dan ook een feest, uiteraard, of het zouden geen Belgen zijn 🙂 Mijn ma doet het op haar eigen onconventionele manier, op een ongewone locatie, maar, te oordelen naar de gerechten op zijn website, een prima traiteur.
Ik kreeg in elk geval al het water in de mond bij het lezen van zijn buffetten en menu’s. Of ligt het aan mij, en heb ik gewoon dat Bourgondische trekje van mijn ouders geërfd?
Gisteren heb ik toch wel een gnigni-moment, ofte een moment van “leedvermaak” en handjesgewrijf meegemaakt. Al klinkt dit nu eigenlijk wel slechter dan het was hoor!
Gisteren en eergisteren zijn ze namelijk een nieuwe mazoutketel komen installeren. Een deftige, propere, felblauwe hoogrendementsketel, met alles erop en eraan. Duur, maar met deze mazoutprijzen echt wel de moeite waard, en de oude was echt op zijn laatste pootjes aan het lopen, we gingen er wellicht de winter niet meer mee door geraken.
Nu, dit doet er eigenlijk niet zoveel toe, ware het niet dat de installateur van dienst de vorige eigenaar van dit huis was. Elf jaar geleden heeft hij ons dit huis verkocht, en zelf een nieuw, mét bureau en opslagplaatsen, gebouwd een paar straten verder. We hebben er amper 6 miljoen Belgische franken voor betaald, destijds. Ook toen al min of meer een koopje. Hij had het geld namelijk nodig voor zijn nieuwe huis, en wilde er nog, met betaling van huur, een jaar in blijven wonen.
Gisteren heb ik hem aangeboden nog even een kijkje te nemen in zijn oude zelfgebouwde huis. Zijn ogen begonnen te schitteren, en hij nam het voorstel met graagte aan. Ondertussen hebben wij zelf al een en ander veranderd aan dit huis: de vroegere zolder is een volwaardige verdieping geworden met een ‘loft’gevoel, en de badkamer is volledig vernieuwd.
Hij keek rond, en zuchtte. ‘Goh’, zei hij, ‘we hadden dit nooit mogen verkopen! We hebben dat eigenlijk vrij snel na de verkoop al gezegd, maar toen wilden we het risico niet nemen. Maar jongens, nu ik het terugzie, goh, we hadden het echt nooit mogen verkopen! Mijn oudste zoon heeft intussen zelf een huis gekocht, maar dit zou ideaal geweest zijn.’
Ik stond erbij, keek en luisterde ernaar, en in mijn binnenste, niet een zo diep eigenlijk, wreef ik in mijn handen. Ja, hij had het nooit mogen verkopen. Dit is een zalig huis. En wat ben ik blij dat hij destijds het risico niet heeft durven nemen. Ik vind het wel jammer voor hem, ik begrijp hem prima, maarre… Ik woon hier bijzonder graag, en niemand neemt ons dit nog af 🙂
En, weet je, ik denk dat hij het ons best gunt ook 🙂
Er wordt hier vandaag druk gewerkt ten huize De Waele 🙂
Ondergetekende is daar iets minder conscientieus in, wat het huidige blogpostje overduidelijk illustreert 🙂
Om kwart over acht (jawel, het exacte moment dat ik in mijn douche wil stappen, ik heb dus snel een kamerjas aangeschoten) parkeert er netjes een kleine vrachtwagen. Just, die mannen van de verwarmingsketel! Vandaag komen ze een hoogrendementsketel installeren, de andere viel letterlijk uit elkaar.
Tien minuten later arriveert de jobstudent die de haag aan het scheren is. Terwijl ik even later sta te douchen, hoor ik overal rondom geklop, gehamer en het geluid van powertools.
Binnen een uurtje of twee zal de kuisvrouw hier binnenvallen, en kan er aan het lawaai nog dat van de stofzuiger toegevoegd worden.
Na de middag ga ik met Wolf eerst de espressomachine binnenbrengen voor herstelling, en daarna komen mijn schoonpa en nonkel mee om hier een put (relict van een vijvertje) te vullen met zakken zelfgeschepte aarde, een televisie naar boven te dragen, en wel nog wat meer klein werk.
Jawel, u mag dat misschien vakantie noemen, maar er wordt hier niet vaak door zoveel mensen zó hard gewerkt!
Ik ben absoluut geen aardappeleter, ik eet dat zelden in zijn gewone gekookte vorm.
Maar nu zijn er nieuwe patatjes! Schoonvader had er dinsdag mee van de boerderij, vers uit de grond gehaald (en dan ook navenant vol met zand). Ik heb er daarstraks gekookt voor Kobe, en wat ik er zo heerlijk aan vind, is dat je ze niet hoeft te schillen: je kan er gewoon met je handen de schil afwrijven.
En lekker dat ze zijn! Jammer dat ik Bart en Wolf al beloofd heb om morgen hespenrolletjes te maken, want daar eet je traditiegetrouw puree bij. Zonde van die nieuwe patatjes eigenlijk.
Nu ja, ik zal quasi de hele vakantie wel koken zeker? Met die (naar het einde toe niet meer zo) nieuwe patatjes 🙂
Jawel, ik waag me er opnieuw aan: het klusjeslijstje! (zeg maar lijst). Als ik het zo bekijk, ga ik deze zomer vooral heel veel moeten schilderen. Meh. Ik doe dat wel graag – voor eventjes. Niet massa’s aan een stuk… Enfin ja, ik zal er niet echt aan ontsnappen, vrees ik. Ik ben nu eenmaal de handige van ons twee, en vooral: degene met twee maanden tijd. De dingen waar ik al aan begonnen ben, staan in cursief. Wat vetgedrukt staat, is er nieuw bijgekomen. Doorstreept is wat is afgewerkt, wellicht niet zonder enige trots.
Wat ik dus zou moeten proberen doen deze zomer (en er zal nog wel een hoop bijkomen)
* los schilderwerk:
– deuren beneden in de gang schilderen
– zolderluik schilderen
– keukendeuren herschilderen
– raamkozijnen aan de buitenkant herschilderen
– voordeur beitsen (nog één laag)
– achterdeur beitsen
– muur boven de nieuwe voordeur in orde zetten en schilderen
* badkamer:
– badkamer retoucheren
– badkamerdeur schilderen
– gedicht uitsnijden in matteerfilm
– blaasvuurtje een vaste plaats geven en ophangen
– kabels organiseren
* garage
– garage opruimen
– nagaan of we een carport/afdak kunnen en mogen zetten, en daar dan werk van maken
– nieuwe verwarmingsketel laten installeren
– materiaalrekje ophangen
* kinderkamer
– de kinderen samen op één kamer proberen leggen. Als dat lukt:
– grote kleerkast uitlegen, demonteren en verhuizen.
– muur achter grote kast schilderen
– Wolfs meubels verhuizen
– gekochte decoratie ophangen
– kussens maken met de overschot van de gordijnstof (2 gemaakt)
– tekeningen van draakjes schilderen in Wolfs kamer (de tekeningen liggen te wachten om uitgezaagd te worden)
– kinderstoeltjes renoveren
– keukenstoelen renoveren (1 is al geschilderd, nu de andere twee)
– alle kinderkleren opnieuw uitsorteren
* nieuwe berging
– muur plamuren
– nieuw houtwerk plamuren
– afschuren
– plafond en schuine wand schilderen
– nieuw houtwerk primen
– nieuw houtwerk schilderen
– behangen
– nieuw plafondlicht zoeken en ophangen
– nieuwe wandspots zoeken en ophangen
* bureau
– halve bureau afbreken
– boekentas uitlegen, nota’s en cursussen sorteren
– nieuwe leerplannen bekijken, analyseren en implementeren
– klok repareren
– Wolfs PC repareren (wellicht videokaart)
* tuinwerk
– arduinen afsluitinkjes in de grond steken
– kleine tuintje achteraan opruimen
– een paar zakken aarde gaan scheppen op de boerderij om het gat op te vullen
– boompje of stokroos zoeken en planten
* diversen
– hoop ongebruikte spullen op Ebay verkopen
– kaders in loft ophangen
– afgebreide vest in elkaar naaien
– afgebreide pull afwerken
– tvtoestel ophalen op de boerderij
– beide espressomachines binnendoen voor reparatie
– grote vuilbakken afspuiten en kuisen
– 8mm filmpjes en trouwvideo laten digitaliseren voor ze kapot gaan.
– crème brûlée leren maken
– naar containerpark rijden met een pak rommel
– foto’s in kadertjes steken en ophangen
– tafelkleed naaien
– fietsje voor Wolf ophalen
– klamboe repareren
– echtgenoot graag zien (dit heeft Bart toegevoegd en doorstreept, ik zie het eerder als een work in progress)
– mozaiek herbeginnen en afwerken
– aannemers contacteren voor grote werken volgend jaar
– inlichtingen winnen voor zonnepanelen
Blijkbaar, bij het nakijken van mijn ‘statistics’, haal ik een paar bezoekers met de term ‘mannenbadpak’.
Geen idee hoe of wat, het zal er ergens wel staan zeker, maar ik vind het hilarisch!
Toen ik daarnet met Wolf naar de site van het Brussels Girl Geek Dinner zat te kijken, en meer bepaald naar filmpjes van de Sony Rolly, ontspon zich de volgende conversatie:
– Oh mama, maar dat is kweetniehoewijs!! (Het Gentse accent was onmiskenbaar.) Hoe heet dat? Ik wil ook zo eentje! Dan kan ik daarop dansen!
– Dat is een Rolly, Wolf, maar je kan dat hier niet kopen.
De teleurstelling droop van zijn gezichtje.
– Echt? En waar kan je die dan wel kopen, mama?
– In Japan, liefje.
– Kunnen we dan niet een keertje naar Japan gaan? Dan gaan we daar naar de Rollywinkel en dan kopen we dat, en dan kan ik daarmee dansen!
– Japan is wel heel ver, hoor.
– Oh.
Een diepe denkrimpel verscheen tussen zijn wenkbrauwen. Plots klaarde zijn gezichtje weer op.
– Oh maar mama, ik weet het, ik heb de oplossing! Ik vraag zo’n Rolly aan Sinterklaas, en dan kan die naar Japan gaan en in de Rollywinkel eentje kopen, en dan kan hij dat aan mij geven, en dan kan ik daarop dansen! En jij ook, mama! En papa ook! En Kobe…
Hij stopte abrupt, en daar was die denkrimpel weer.
– Kobe niet, he mama, die is daar nog te klein voor. Maar dan kan ik daar wel mee dansen!
– Met wie? Met Sinterklaas?
Enig leedvermaak kan me niet ontzegd worden, ik weet het. Een verontwaardigde blik schoot in mijn richting.
– Maar mama!!! Met die Rolly natuurlijk!
En toen kwam het, en ben ik in de lach geschoten. (Het volgende is natuurlijk nagespeeld, ik film echt niet elke minuut van Wolf, maar ik wilde het jullie niet ontzeggen). Kijk maar.
[garagetv S5USF8IQdmAVLtqWL!vfcGSc!JevQ-48dMvN693iDxEBf4IXBAOdn8GKUa-jY!fzEK nolink]
“Wow”. Dat was mijn eerste gedachte toen ik het kleine technische wondertje zag. Ik heb het over de Sony Rolly, gezien op het zesde Brussels Girl Geek Dinner.
“Het is veel kleiner en handiger dan ik dacht!” was het tweede dat door mijn hoofd schoot. Ik wist dat het wit ging zijn, en ovaal, maar ik had iets van de grootte van een rugbybal in gedachten (hij was al gefeatured op Planet Gadget, vandaar). Nee hoor: de Rolly heeft de omvang van een ellipsoïde tennisbal, maar dan wel veel cooler vormgegeven.
De derde gedachte die door mijn hoofd ging, liet eerlijk gezegd even op zich wachten. Ik ben trouwens ook heel blij dat alle aandacht van de omstaanders naar de Rolly ging, want ik denk dat ik met mijn mond open stond. Man, dat klein ding heeft power in huis! Daarmee bedoel ik uiteraard niet iets waarmee je in de Brico of bij Top Gear veel succes zou oogsten, maar eerder iets in de zin van spunk. Denk aan het kleine, ronde, technische equivalent van een John Travolta in zijn good ol’ days: een gigantisch showbeest met een verdomd goed geluid.
Want wat doet de Rolly nu eigenlijk? In de eerste plaats is het een audiospeler: je kan MP3s (en nog een paar andere formaten) uploaden via BlueTooth of een USBstick. Maar uiteraard is hij veel meer dan dat.
Gegarandeerd trekt hij alle aandacht naar zich toe (je had de blinkende ogen en de open monden eens moeten zien van alle Girl Geeks :-p ; maar best dat er niet teveel mannen tussen stonden), want de Rolly danst! Ja, iets anders kan je dat eigenlijk niet noemen, wanneer je hem eenmaal in actie hebt gezien.
Dank zij een hoop wieltjes en besturingssysteempjes, gaat de Rolly bewegen op de muziek: hij rolt, spint, draait, stopt abrupt, schiet weer in gang, en gebruikt vooral ook zijn zijklepjes. Geloof het of niet, na een paar tellen zie je daar echt een paar armpjes in. Hij kleppert en zwaait enthousiast, en in combinatie met de flitsende lichtjes en de rollende bewegingen doet hij een hoop coole dancemoves. Ik heb – ik zweer het, echt waar – iemand achter me horen verzuchten: “Kon mijn vriend maar zo dansen!”
Yep, ik ben verkocht. Helaas is datzelfde hier in Europa niet het geval voor de Sony Rolly (of de Ronny Solly, zoals hij door sommigen al gedoopt is): voorlopig is hij enkel in Japan verkrijgbaar.
Hm. Mocht er hier iemand binnenkort naar Japan gaan, laat je iets weten?
In aanvulling op mijn vorige post:
Zo’n reispas halen heeft voeten in de aarde. En vooral véél tijd nodig. Oh, en nog een handige tip: op voorhand op de website lezen wat je precies nodig hebt :-p
Deze morgen gingen Bart en ik de deur uit, richting dienstencentrum Wondelgem. Ik was gewapend met mijn oude reispas, mijn identiteitskaart en pasfoto’s, Bart had enkel zichzelf en zijn oude kartonnen identiteitskaart bij.
Het feit dat Bart Kobe nog moest afzetten bij de opvang (een baby pak je op en je bent weg) en ik Wolf naar school moest zien te krijgen (“Maar mama, ik wil nog een boterham, de zesde al.” “Er zit iets in mijn schoen!” “Ik krijg die vest niet over mijn gilet!” “Maar mamaaaaaaa!”) resulteerde in het feit dat Bart al buitenkwam op het moment dat ik binnen wilde gaan in het dienstencentrum.
Hij moest:
– aangifte doen van verlies van zijn oude reispas (Huh? Had hij die dan? We wisten beiden van niks meer.)
– foto’s laten nemen (duh)
– zijn vervallen identiteitskaart vernieuwen
– pas dan zijn reispas aanvragen.
Ik ging binnen rond kwart voor negen. Anderhalf uur later stond ik weer buiten, met de belofte van een digitale reispas op 26 juni. Alleen…
– had ik intussen drie kwartier zitten wachten
– had ik de krant van gisteren gelezen (die van vandaag was te nat)
– was ik binnengegaan, en kreeg ik toen te horen dat ik 86 euro kwijt ging zijn, wat ik niet bijhad natuurlijk
– bleek er geen bancontact te zijn in ons dienstencentrum
– ben ik naar de Delhaize gereden om geld af te halen en intussen boodschappen te doen (De speculaaspasta is weer binnen, yay!)
– heb ik opnieuw tien minuten zitten wachten (er zat 1 persoon voor mij, toen ik een kwartier later buitenkwam stonden er 11 te wachten. Ik heb twee minuten chance gehad!)
– ben ik 86 euro lichter
– is er een hoek van mijn oude reispas
– zijn de pasfotootjes van vorig jaar goed bevonden
– heeft een dame aan het loket me met stralende glimlach te woord gestaan
en kan ik dus binnen een tweetal weken mijn reispas afhalen. Yay 🙂
Nu ga ik ontbijten: een stevige kop koffie, en twee koffiekoeken die ik als beloning heb gekocht in de Delhaize. Hey, ge weet zeker niet hoeveel calorieën dat verbruikt, zo zitten wachten zeker?