Ochtendconversatie

Deze morgen, aan tafel.

Wolf tegen Kobe: “Ben jij English?”

Kobe, met veel overtuiging: “Neuh! Kobe nie meisje, Kobe jongen!”

LOL. Wolf en ik gaan dus op die piste verder: “Is Wolf een meisje?”

Kobe: “Neuh, Wolf ook jongen!”

Ikke: “En papa, is die een meisje?”

Kobe: “Neeeeee!”

Ikke: “Wat is papa dan?”

Kobe, na even denken: “Papa giraf!”

Dan vraagt ne mens zich toch af wat er in dat hoofdje omgaat! Wij lagen alvast plat…

Kaartje

Wolf had op voorhand al uitgebreid in zijn klas verteld dat hij naar Plopsaland mocht. Daarop had de juf een hele goeie suggestie: geef je kind een kaartje mee waarop niet alleen zijn naam staat (dat weet hij/zij doorgaans wel) maar ook de telefoonnummers van de ouders of degenen met wie hij mee is. Als hij dan verloren loopt, kan er gebeld worden, en moet er niet omgeroepen worden en zo. Op die manier bespaar je een hoop paniek en gezoek.

Wolf had dus in zijn binnenzak zo’n kaartje zitten, op zijn eigen uitdrukkelijke verzoek. Hij voelde zich meteen een pak geruster.

Die juf van Wolf, die is nog zo dom niet šŸ™‚

Tellen

Jawel, als lid van het onderwijzend personeel was ook ik opgeroepen mijn burgerplicht te gaan doen vandaag.

Helaas was ik, in al mijn onachtzaamheid, mijn papiertje met de coƶrdinaten kwijtgespeeld. Ik steek het op de nakende verhuis en het feit dat zowat alle kasten al verdwenen zijn uit de living :-p
Gelukkig kon ik me nog de locatie herinneren: het Atheneum Wispelberg. Ik heb dan maar samen met nog een warhoofd alle telbureau’s afgelopen op zoek naar het juiste nummer, en bij ongeveer het tiende bureau had ik prijs. Letterlijk, want ik bleek effectief bijzitter te zijn, en niet zomaar reserve. Bij mijn vijfde oproeping moest ik dus wel degelijk dienst doen.

De voorzitter, een ingenieur, had alles minutieus voorbereid, en had al enige ervaring in het runnen van een telbureau. We werden ingezworen (gene zever!) en konden beginnen.
Eerst werden alle stapels stembrieven geteld, in gevouwen toestand, en nog eens herteld. We zaten ergens rond de 1500 stuks (drie stembureau’s) en dat bleek te kloppen.

We hadden een hoop tafels rondom ons gezet in een vierkant, met overal plakkertjes met de dertien lijsten. Op die manier konden we de brieven netjes sorteren per lijst, en daarbinnen ook nog per lijststem/naamstem. Twee uur later, een hoop geloop, en van mijnentwege een hoop opengevouw (zo kon ik blijven zitten en had ik geen last van mijn voet) hadden we 26 stapels (en stapeltjes) verzameld. Ook die werden opnieuw geteld en in een excelbestand gegoten. Het totaal klopte.
De lijststemstapels vlogen opzij, en de naamstemstapels werden in drie soorten gesorteerd per lijst: een stapel met enkel voorkeurstemmen voor effectieven, een stapel met enkel voorkeurstemmen voor opvolgers, en dan eentje met zowel effectieven als opvolgers. En jawel, dat moet zo, want die moet je apart doorgeven en zelfs inpakken achteraf.

Soit, pas op dat moment konden we beginnen met per twee echt streepjes te trekken op daartoe voorziene bladen: de ene las de nummers voor, de andere zette streepjes. Voorkeurstemmen dus. Alles werd netjes bijgehouden door de voorzitter, die zich intussen een weg probeerde te banen doorheen zijn papieren.

Tegen zeven uur waren we klaar. Dachten we. Want toen bleken er nog stapels inpakpapier te liggen, waarin elke stapel vakkundig moest gedraaid worden. Vakkundig werd het niet, wel praktisch :-p Per lijst vier stapels, dus 52 stapels en dan nog de blanco’s/ongeldige.

Onze voorzitter had gelukkig snel de magistraat van dienst gevonden, die de stapels kwam tellen, aftekenen, in een reusachtige juten zak deponeerde, toebond met een strokoord, en waar ondergetekende zich dan als een klein kind mocht amuseren door zegelwas op de knoop te druppelen.

Negentien uur vijftig: klus geklaard. Bijna zes uur aan een stuk doorwerken dus, en dat voor de vergoeding van 15,60 euro (waarvan ik eerlijk gezegd niet eens wist dat ze er was). Ja, er waren broodjes en drank, maar die kwamen er pas door tegen vijf uur, en bleken te bestaan uit een fles spuitwater, plat water en gele limonade, en een bak vreselijke broodjes: hamburgerbroodjes met een sneetje kaas, hesp of salami tussen. Ja, er waren er genoeg, maar we hebben meer dan de helft weggegooid wegens niet te vreten. Dan liever wat minder maar van aanvaardbare kwaliteit.

Enfin, ik ben dus weer een ervaring (en stijve armspieren) rijker. Maar ik geef toe, de volgende keer ga ik toch ook een geldige reden proberen zoeken om er vanonder te muizen. Want zo fijn vond ik het nu ook weer niet.

Plopsaland

Deze morgen was Wolf, ondanks de schoolreis van de dag voordien (waarover ik trouwens een bijzonder onsamenhangende uitleg heb gekregen, iets met een ouwe geit en krokodillen en twee glijbanen waarvan er eentje gevaarlijk was en een heksenbos) toch weer vroeg wakker. Ook nu zal de anticipatie er wel voor iets tussen gezeten hebben: zijn peter en zijn tante kwamen hem rond negen uur halen voor een dagje Plopsaland, samen met Branko, het tienjarig neefje van tante Else.

Toen ze binnenkwamen stond hij letterlijk te springen van opwinding en toertjes te crossen door de keuken. En geloof me, toertjes crossen in onze keuken met nog vijf man in, is niet eenvoudig, zelfs niet als je vijf bent.

Hij kreeg zijn regenjasje aan, stevige schoenen, en weg waren ze. Rond een uur of elf kwam er een fotootje in de inbox: Wolf die uitgebreid stond te grijnzen naast de figuur van Plop.

Ik had ze rond een uur of acht terugverwacht, maar het was net geen tien uur toen ze terug voor de deur stonden. Wolf zag er hondenmoe uit, maar met pretlichtjes in zijn ogen en blosjes op zijn wangen, en stoere verhalen natuurlijk. Ze hadden op alle mogelijke attracties gezeten (waar hij opmocht, tenminste) en ze waren zelfs natgespat, stel je voor! Om zes uur sloten de attracties, was er een receptie en broodjesmaaltijd en blijkbaar ook een buffet voor alle gasten van het interimkantoor (op wiens uitnodiging zij daar ook waren), en een uurtje later gingen een aantal attracties opnieuw open. Dat verklaarde meteen waarom ze zo laat waren.

Ze stonden daar allevier te glunderen, het was blijkbaar mooi geweest.

Nog geen drie minuten later viel Wolf met een diepe zucht in zijn bed. Ik vermoed dat hij al sliep tegen dat ik zijn kamer uit was. Maar hij glimlachte wel šŸ™‚

Schoolreis

Wolf was deze morgen al vroeg wakker, de zenuwen, veronderstel ik. Want vandaag gaat hij voor het eerst echt op schoolreis.

Het eerste klasje heeft wel een ‘schoolreis’, maar dan blijven ze eigenlijk gewoon op school en is er een springkasteel en ijsjes en zo.

Dit jaar gaan ze echt op uitstap, compleet met lunchpakket, goeie stapschoenen en goed humeur.

Helaas… Het is al een paar dagen prachtig weer geweest, maar vandaag valt dat nogal hard tegen. De bedoeling is onder andere dat ze op een speeltuin spelen, maar in de gietende regen zal de lol daar snel af zijn. Wolf liet het aan zijn hart niet komen, ruilde de Crocs (juf had dat voorgesteld omdat ze daar makkelijk zelf het zand uit kunnen schudden) gezwind in voor gesloten schoenen, ritste zijn regenjasje dicht, en huppelde naar school.

Ik had me, na een blik door het venster, de moeite bespaard om mijn haar te drogen. Maar best ook: een verzopen kieken was er niks tegen.

Maar dan wel een kieken met een glimlach šŸ™‚

Mao

Sinds gisteren half zes heeft dit huis een nieuwe bewoner erbij: Mao Tse Tung, ofte een kleine zwarte pluizenbol.

Ik wilde al lang een nieuwe poes, sinds mijn vorige is doodgereden vorig jaar. Ik had eigenlijk mijn zinnen gezet op een effen grijs exemplaar, maar blijkbaar zijn dat raskatten met een gemiddelde prijs van 500 euro per stuk. De moeite dus.

Gisteren viel mijn euro: het is het ideale moment om een poesje in huis te halen! Ik heb examens en ben dus veel thuis, maar de kinderen zijn er niet en dus kan ik de ramen gesloten houden. Het beestje moet namelijk een paar dagen binnenblijven om te wennen.

Soit, ik heb zowel het asiel van Evergem als dat van Gent gebeld: geen kleine katjes! Momenteel is de vraag groter dan het aanbod, liet een vriendelijke man me weten. Kom dat tegen!

Ik heb dan maar even op het net zitten kijken, en ben dan op een advertentietje gestoten van een gezin uit Lovendegem, dat een paar zwarte katertjes had die van de moeder wegmochten. Helemaal gewoon aan kinderen, en zelfs aan een hond. Ideaal dus!

Wolf en ik zijn dan rond half zes het beestje gaan ophalen, en het voelde zich hier quasi onmiddellijk thuis. Het heeft al zijn vaste plekje gevonden op een zeteltje van de kinderen, heeft met hen gespeeld (Kobe vond het schitterend), de hond kopjes gegeven, netjes gegeten en gedronken, en deze morgen heb ik toch nergens iets van uitwerpselen gevonden, dus ik vermoed dat ook de kattenbak goedgekeurd is. Het heeft gisteren bij me in de zetel liggen slapen, en daar heb ik intens van genoten.

Dus ja, Mao (Mauw) Tse Tung: je bent welkom!

Oog

Deze morgen in alla vroegte (ik moest er om 8.15u zijn, en het is een half uur rijden) naar de oogarts gereden, want dat oog van mij kwam niet goed.

Ze bevestigde dat het een gemene virale infectie was, maar dat het veel te dik stond om goed te zijn. Ondanks het glaucoom schreef ze me wel degelijk cortisonedruppels voor: er zou anders teveel druk op de weefsels rond mijn oog komen te staan.

Kobe had er ook van, maar in zodanig kleine mate dat ze me aanried er voorlopig af te blijven. Alleen als het erger zou worden, moest ik ook bij hem druppelen.

Ik loop dus nog steeds met een dik oog rond, en moet het voornamelijk gewoon uitzweten omdat het een virus is. Fijn. Lenzen zijn ook voorlopig uit den boze.

Maar oordeelt u vooral zelf.

oog

Laatste

Yay, dit was de laatste lesdag van dit schooljaar (als ik even gemakshalve dat ene uurtje vrijdagnamiddag compleet vergeet)!
Hoe graag ik mijn job ook doe: blij dat ik er weer voor eventjes vanaf ben!

Examens zijn binnen, dus nu nog afnemen en verbeteren. Nog even doorbijten, en dan het lange wachten tijdens de deliberaties, en alle mogelijke formaliteiten.

En dan: vakantie! Ik kijk ernaar uit. Echt.

Delen

Soms zijn mijn jongens echt fantastisch.

Elf uur, en dus tijd om iets te knabbelen. Wolf vroeg en kreeg een potje yoghurt, Kobe had liever een pannenkoekje (die als ontbijt waren bedoeld maar schromelijk over het hoofd gezien).
Wolf (5) ziet Kobe (nog geen 2) kijken naar zijn yoghurtje, en geeft hem spontaan een hapje. Waarop Kobe zegt dat hij het lekker vindt, en Wolf prompt zijn pannenkoek aanbiedt om ook een hapje te nemen. Dat herhaalt zich trouwens nog een keer of twee. En na afloop neemt Wolf netjes een nat doekje en veegt daarmee Kobes mond af.

Spontaan delende kleuters. Waar kom je dat tegen?

Ik stond erbij, keek ernaar, en zag dat het goed was.

En schopte hen daarna meteen naar buiten richting zandbak en emmers water :-p