Acta Diurna de muliere ludenti
Leerling, gevraagd naar haar mening over een verhaal van Vergilius:
“Ik vind het verhaal van Orpheus en Eurydice mooi, ook al laat hij bepaalde details en stukken weg. Wie vindt dat dat niet kan, moet maar de versie van Ovidius gaan lezen!”
Kijk, dà t vind ik dan grappig se :-) Zeg nu nog eens dat we ze niet kritisch opvoeden!
– puinhoop in Kobes kamer opruimen zijn kamer ziet er weer tiptop uit, eindelijk!
– Wolfs playmobilkasteel verhuizen naar zijn kamer
– deuren beneden in de gang schilderen
– zolderluik schilderen
– ministukjes in badkamer schilderen, en de deur schilderen
– hoop ongebruikte spullen op Ebay verkopen
– garage opruimen
– gordijnen voor Kobes kamer maken
– bijpassende kussens maken met de overschot van de gordijnstof (2 gemaakt)
– tekeningen van draakjes schilderen in Wolfs kamer (de tekeningen liggen te wachten om uitgezaagd te worden)
– kinderstoeltjes renoveren
– keukenstoelen renoveren (1 is al geschilderd, nu de andere twee)
Рvoordeur beitsen (nog ̩̩n laag)
– achterdeur beitsen
– klamboe repareren
– echtgenoot graag zien (dit heeft Bart toegevoegd en doorstreept, ik zie het eerder als een work in progress)
– mozaiek herbeginnen en afwerken
– stukje keuken plamuren en herbehangen
– muur boven de nieuwe voordeur in orde zetten
– kaders in loft ophangen
– gordijnen voor school naaien
– afgebreide vest in elkaar naaien
– grote vuilbakken afspuiten en kuisen
– 8mm filmpjes en trouwvideo laten digitaliseren voor ze kapot gaan.
– crème brûlée leren maken
– diepvriezer ontdooien
– naar containerpark rijden met een pak rommel
– sjaal voor Skolgen afwerken
– foto’s laten afdrukken– foto’s in kadertjes steken en ophangen
– nieuwe autostoelen kopen
– speelgoed repareren
– arduinen afsluitinkjes in de grond steken
– klein veranda’tje ontdoen van planten en volledig kuisen (wellicht iets voor kuisvrouw)
– tafelkleed naaien
Niet slecht bezig geweest. Alleen dat schilderen komt er precies slecht tussen….
Heeft iemand nog de kwartetspellen van Gent (met handleiding) van Use-It? Ik heb nog één exemplaar, ik vind de rest niet meer, en ik heb die eigenlijk wel zo’n beetje nodig volgende week voor een schoolproject. Wie kan me daaraan helpen?
Eeuwige dankbaarheid zal uw deel zijn…
Gezocht: iemand die iets afweet van historische dansen (Middeleeuws, renaissance…) en daar ofwel zelf een uurtje les in kan geven, ofwel mij iets kan aanleren zodat ik het zelf kan doorleren.
Note to self: plamuur en zwarte kleren gaan niet samen. Meh.
Awel, ik ben zo content als een katjen (om het met een Michelse uitdrukking te zeggen), want ik kom net terug van de Brico. Ik had gordijnrailtjes nodig, zo’n 7 meter in totaal, en daar zitten dus gigantisch veel vijsjes in. Mijn kapotte polsen kennende, ging het hangen van die dingen een werk van lange adem worden (ik kan maximum drie vijsjes per keer indraaien zonder dat mijn polsen gemeen zeer beginnen doen).
Ik heb me dus laten verleiden tot het kopen van een snoerloze elektrische schroevendraaier. De meeste van die dingen zijn behoorlijk lomp en zwaar (en dus weer een probleem), maar toen viel mijn oog op een schattig klein ding van Bosch, dat blijkbaar toch wel het nodige vermogen heeft, en perfect in mijn kleine handen past. Mine, dus :-p
EN dus loop ik nu te blinken van contentement over mijn nieuwe aankoop. Geef mij maar powertools! (Goh, en wijf dat we zijn :-p )
Hier ben ik weer, met dat fameuze lijstje. Yep, het is weer even vakantie, vandaar dus. Ik heb vooral al veel opgeruimd en kinderen geëntertaind, om eerlijk te zijn. Nu de rest nog…
– deuren beneden in de gang schilderen
– zolderluik schilderen
– ministukjes in badkamer schilderen, en de deur schilderen
– hoop ongebruikte spullen op Ebay verkopen
– garage opruimen
– gordijnen voor Kobes kamer maken (ik moet ze nog deels maken)
– tekeningen van draakjes schilderen in Wolfs kamer (de tekeningen liggen te wachten om uitgezaagd te worden)
– kinderstoeltjes renoveren
– keukenstoelen renoveren (1 is al geschilderd, nu de andere twee)
Рvoordeur beitsen (nog ̩̩n laag)
– achterdeur beitsen
– klamboe repareren
– echtgenoot graag zien (dit heeft Bart toegevoegd en doorstreept, ik zie het eerder als een work in progress)
– mozaiek herbeginnen en afwerken
– stukje keuken herbehangen (als de electricien is geweest)
– muur boven de nieuwe voordeur in orde zetten
– kaders in loft ophangen
– gordijnen voor school naaien
– afgebreide vest in elkaar naaien
– grote vuilbakken afspuiten en kuisen
– 8mm filmpjes en trouwvideo laten digitaliseren voor ze kapot gaan.
– crème brûlée leren maken
– diepvriezer ontdooien
– naar containerpark rijden met een pak rommel
– sjaal voor Skolgen afwerken
– foto’s laten afdrukken
Vandaag heb ik de vergadertijger in mezelf gevoederd, hopelijk genoeg voor een lange tijd.
Er was namelijk een studiedag over de nieuwe leerplannen van Latijn, wat inhield dat we van half tien tot vier hebben geluisterd en vragen gesteld. Daarna ben ik samen met mijn collega in de auto gesprongen en van Wetteren naar Mariakerke gereden, om daar de klassenraden van de derdes en de zesdes bij te wonen.
Ik vrees dat ik een uur gedaan heb over het bespreken van mijn beruchte klas met 26 leerlingen. Sorry, collega’s, maar het was nodig. In elk geval was de laatste klas voor mij afgelopen tegen half zeven.
Vergaderen… Het is echt niks voor mij. Het is trouwens de reden waarom ik bij veel van mijn hobby’s een bestuursfunctie afhoud: dingen doen, prima, maar dat oeverloos gepalaver dat er doorgaans aan vooraf gaat, nee bedankt.
En nu ga ik slapen, dat ik morgen tenminste weer kan lesgeven. Zónder vergaderingen.
Ik heb dus vorige week maandag mijn voet omgeslagen. Arbeidsongeval.
Vooraleer u steigert en mij vierkant uitlacht (“Arbeidsongeval op school? Zal wel!”): ik moet over de middag wel degelijk patrouilleren op de speelplaats. Ik stap dus in de ene richting, wanneer ik vanuit mijn ooghoeken iets zie gebeuren dat er eigenlijk nogal fishy uitziet. Ik kijk om terwijl ik nog steeds verderstap (” Wat zijn die daar weer in godsnaam aan het uitspoken?”), en sla dus mijn rechterpoot om over een dom boordje. U kent het gevoel wel: eventjes een pijnscheut, wat binnenmonds gevloek, wat gespring op één been, en dan weer voorzichtig verderwandelen vanuit het motto ‘Het zal wel overgaan’. Niet dus.
Maandagavond deed die voet dus nog steeds zeer, ook al was hij hoegenaamd niet gezwollen, niet blauw, en voelde het ook niet aan als een typische verstuiking. Dinsdag aangegeven bij de personeelsdienst, en woensdagmorgen toch maar naar de dokter. Iets met het weefsel rond de voetwortelbeentjes. Toch een drietal weken een stevig verband of brace, dus heb ik me maar zo’n ding aangeschaft. Op kosten van de verzekering, weet u wel.
Vandaag ben ik terug naar de dokter geweest omdat hij nog een papier voor de verzekering moest invullen, en toen hij hoorde dat het nog steeds behoorlijk veel pijn deed, was zijn verdict onverbiddelijk: krukken, om te ontlasten, want het zou wel eens erger kunnen zijn dan gedacht. En ik mocht niet zoveel rondlopen als nu: de hele school rond, hier in huis voor vanalles en nog wat. Braaf zijn en met poot omhoog in de zetel, zei hij. Oi vé!
Fijn dus. De apotheker hier om de hoek had haar krukken al verhuurd, dus nu ben ik op zoek naar krukken. Misschien morgen eens tot aan Partena proberen rijden. Als ik daar tijd voor vind, met al die klassenraden.
Ik weet dat ik mijn kleine neuroses heb, en dat dit er wellicht ook ene van is: mijn rode pen.
Ik hà à t het als ik moet verbeteren met een rode stylo of stift. Verbeteren, dat doe ik al jaar en dag met een rode pen. Met rode buisjes van Pelican. In het examenseizoen betekent dat dat de vingers van mijn rechterhand rood zien, maar daar geef ik niet om.
Het moet trouwens ook een pen zijn met een fijne punt. Úren heb ik al rondgelopen en winkels afgeschuimd om toch maar een deftige pen te vinden met ultrafijne punt, die niet al te duur is. Mocht u er zo één weten zijn, gelieve me dat te laten weten, ik zal er u dankbaar om zijn.
Maandag zat ik te verbeteren in de leraarszaal, en was mijn buisje leeg. Ik was te lui om terug naar de klas te lopen om een nieuw buisje te halen, en kreeg er eentje van een andere collega. Alleen blijkt ondertussen dat het om een donkerder rood gaat dan ik gewoon ben. En dat werkt op mijn zenuwen. Echt wel. Ik kan al niet wachten tot dit buisje leeg is, en ik weer met mijn helderrood kan schrijven.
Ik weet het, neurotisch en zo.