Marleen

Marleen

Marleen ken ik al sinds mijn achtste, vermoed ik. Zij is namelijk mijn dictie/voordracht/welsprekendheidlerares geweest, en heeft genoeg met mij afgezien :-p Als je weet dat dictie vier jaar duurt, voordracht acht, en welsprekendheid nog eens drie, dan weet je dat ik al volwassen was toen ik bij haar afstudeerde. Ze is eigenlijk altijd een vriendin gebleven.

Sinds een serieus aantal jaar sukkelt ze gigantisch met haar gezondheid, maar hoewel ze fysiek een wrak is (en dat mag u gerust letterlijk nemen), is ze mentaal nog steeds de weerbare, goedlachse vrouw die ik al altijd heb gekend.

Vandaag is ze langsgekomen, om Merel nog eens te zien en gezellig bij te praten. Gelukkig kan ze nog steeds auto rijden, toch als het voor korte afstandjes is. Ik heb haar meteen gevraagd om te blijven eten: ik weet ongeveer wat haar lichaam aankan en wat niet qua voedsel. Ik moet zeggen, ik vond het een heel fijne middag. En zij ook, al was het maar omdat ze niet alleen moest eten en zich ook niet hoefde te forceren om te koken.

Ze heeft zelfs Merel een fles gegeven, omdat ik net dan aan het koken was.

Mogen er nog vele jaren volgen, Marleen!

Lastig

Merel was extreem lastig vandaag, en ik kan al niet veel hebben door zelf nog half ziek te zijn natuurlijk. Ze huilde, wilde eten maar had genoeg na drie slokken, wilde slapen maar was na tien minuten weer wakker, enzovoort. Wellicht had het te maken met reflux en/of constipatie, maar het resultaat bleef gelijk.

Doe daar dan nog een lastige Kobe bij, bezoek in de namiddag (dat op zich wel zeer fijn was, maar toch vermoeiend), en mijn dag was weer goed.

Toen ik dan ook iets in die trant postte op Twitter, ging rond zes uur de bel: Ilona! Die had mijn ‘noodkreet’ gelezen, en kwam even de baby kalmeren en uit mijn handen pakken. Het deed deugd.

Thx, Ilona!

Ilona2

Gwen

Ook vandaag hadden Gwen en ik afgesproken om gezellig samen te eten en voor onze baby’s te zorgen. Dit is nu de derde keer, en we genieten er allebei ongelofelijk van: lekker ongedwongen, open, eerlijk, en eindelijk een volwassene om tegen te praten :-p We kunnen ook heerlijk zagen over het wel en wee met onze meisjes, aangezien we vrijwel in dezelfde situatie zitten, en ondertussen zitten we te voeden :-p We hebben ook vooral heel wat schade in te halen, aangezien we elkaar de voorbije tien jaar nauwelijks gezien hebben. Een gezin en een fulltime job, het doet toch wat met een mens zijn sociaal leven.

Ik had ook mijn fototoestel bij, en kon het niet laten een paar fotootjes te trekken.

Gwenbeidemeisjes

merellenamare1

merellenamare2

mereloparm

Sociaal doen en al

Deze namiddag zijn Kim en Wim, twee vrienden van al heel lang, komen kijken naar ons Mereltje. We hebben rustig taart zitten eten en gekletst, en ze hadden een allerschattigst jurkje mee voor ons meisje, voor volgend jaar 🙂

kleedjekim

’s Avonds kwam tegen een uur of zeven Karen babysitten op de jongens, zodat ik mijn echtgenoot kon vervoegen ten kantore Netlash/Talking Heads. Daar ging namelijk het jaarlijkse bedrijfsfeestje door. Bart had het zich deze keer niet aangetrokken, en zijn mensen alles zelf laten organiseren. Vorig jaar was het nog op restaurant (die zo’n groep niet aankon), dit jaar kwam Wok At Home ons van het nodige voorzien, in het kantoor zelf. Ik moet zeggen, ik had daar wat mijn twijfels bij, maar het viel heel erg goed mee. De ruimte is eigenlijk best gezellig, en iedereen zat er lekker door elkaar te kletsen op de poefjes. Op deze manier konden ook de partners het nieuwe kantoor eens zien. Wok At Home heeft dat trouwens schitterend gedaan: vooraf een aantal koude hapjes, daarna een wokgerecht met kip en eentje met scampi (de vegetarische variant heb ik niet geproefd), en zelfs een gewokt dessert. Poepsimpel, maar zeer lekker: twee soorten meloen, twee soorten druiven en ananas wokken in een gembersiroop, er amandelschilfers en verse munt over strooien, en opdienen met een bolletje kokosijs.

Tegen half twaalf ben ik doorgegaan: ik was moe, en ik moest ook de babysitter aflossen. En Merel? Die heeft de hele tijd geen kik gegeven en stevig doorgeslapen. De volle zeven uur! Ze kan haar momenten dus blijkbaar wel kiezen 🙂

Peter Dirk

Dirk, Barts compagnon en vooral ook Kobes peter, was nog niet komen nieuwjaren. Drukke agenda’s, weetuwel. En vandaag hingen Ilse en hij er dus aan voor de moeite. Kobe keek er echt naar uit: niet alleen naar het cadeautje dat hij ongetwijfeld ging krijgen, maar vooral ook naar alle aandacht vanwege zijn peter. En de gekke uitspraken en het gespeel 🙂

rodehoeden

Het werd een fijne namiddag, met een prachtige bos tulpen, mascarponetaart en brikdeeggebakjes, veel gepraat en veel gespeel.

Ik weet wel zeker dat we een goede peter gekozen hebben voor onze Kobe 🙂

‘Not the best of days’, maar wel ‘the best of friends’

Bart was vandaag de hele dag weg. Niet dat ik dat zo erg vond (al heb ik hem liever thuis natuurlijk), ik had me erop voorzien. Boodschappen had ik gisterenavond gedaan, en een deel van het koken was ook al achter de rug.

De kinderen hebben heel lief zitten spelen, alleen Merel was in de voormiddag was lastig. Enfin, dat vond ik toch. Tot ik plots kon vergelijken met de (voor)avond: ik weet niet wat er scheelde, maar ze wilde niet slapen, en bleef maar huilen. Of ik nu een lepeltje siroop gaf (tegen de reflux), haar wiegde, in haar bedje of park legde, ermee rondliep, een liedje zong, haar aan de borst legde… Af en toen hield ze even op, maar na maximum vijf minuten begon ze opnieuw te huilen. Dat heeft ze zo’n anderhalf uur volgehouden, en pas dan viel ze echt in slaap. Oef.

En pas dan begon me op te vallen dat mijn ene borst zo’n pijn begon te doen. En jawel, ook al zat er geen spanning op, de binnenkant was keihard en bijzonder pijnlijk: een borstontsteking! Die trouwens alsmaar meer pijn begon te doen. Ik raadpleegde een paar apothekers op twitter, maar dat hielp eigenlijk niet want ik bleek toch geen ontstekingsremmers in huis te hebben. Uiteindelijk, na veel getwijfel – het was intussen per slot van rekening kwart voor tien op een zaterdagavond – belde ik naar Pieter en Delphine, van de apotheek hier een halve straat verder. Ze was wel niet van wacht, en ik kan me voorstellen dat ze wel af en toe zo’n telefoontje krijgt, dus ik voelde me behoorlijk gegeneerd. Edoch, Bart was niet thuis, ik had drie slapende kinderen, het was niet direct de moment om veel naar dokters en apothekers van wacht te lopen. Gelukkig zijn zij allebei zeer begrijpende mensen en eigenlijk toch wel goeie vrienden, en na wat uitleg en overleg trok Pieter zijn jas aan, en kwam me een ontstekingsremmer brengen. Die ik prompt gepakt heb.

Hopelijk kan ik straks wat slapen (op mijn zij liggen doet momenteel serieus veel pijn), en is het tegen morgen al wat beter.

Bedankt, Pieter en Delphine! Het is enorm, enorm gewaardeerd!

Bezoek en zo.

Eigenlijk heb ik al een drukke week gehad, en volgende week ziet er al niet veel beter uit. Niet dat ik het erg vind, hoor, het zijn doorgaans leuke dingen!

Gisteren zijn bijvoorbeeld een aantal alten van mijn koor langsgekomen om extra te oefenen op een bepaald stuk van Bach. We waren met drie die het stuk totaal niet kenden, waar de dirigent er van uit ging, dat het toch min of meer gekend was van vroeger. Niet dus. Intussen zit het er redelijk goed in, gelukkig maar, want we moeten het zingen op de halve finale van Koor van het Jaar. Merel sliep rustig door het gezang heen, en Kobe zat heel mooi op zijn eentje te spelen (Wolf was naar de turnles). Ik heb toch fijne kinderen 🙂

Deze morgen ging ik met Merel naar de Colruyt, en liep ik daar Vallery tegen het lijf. Zij had na de boodschappen nog een dik kwartier over voor ze opnieuw moest gaan lesgeven, en dus is ze snel een koffie komen drinken.

En deze namiddag kwam Annick langs 🙂 Zij had nog verlof openstaan dat dringend op moest, en had vooral nog een cadeautje voor Merel. En dus bakte ik brownies (omdat ik het brikdeeg voor de gezondere dessertjes vergeten was), dronken we koffie, en zaten gezellig te kletsen.Geef toe, knap ‘zelfgebreid’ vestje!

vestje

Voorwaar voorwaar, fijne dagen.

Lena Mare

Niet alleen bij ons is er een wondertje in de vorm van Merel, ook bij mijn beste vrienden van aan ’t unief is een gelijkaardig mirakel gebeurd.

We zijn altijd hele goeie vriendinnen geweest, Gwen en ik, en waren elkaars getuige op onze respectieve huwelijken. Dat zegt al wel iets, nee? We droomden er ook van om samen zwanger te zijn, in de zomer van 1997. Dat is helaas niet gelukt: bij ons schortte er wel een en ander, en bij hen werd Leander geboren in de zomer van 99. Wij hebben moeten wachten tot voorjaar 2004, en dan nog alleen dankzij de IVFtechniek.

Maar toen ging het bij hen ook niet meer zoals het hoorde, en uiteindelijk hebben zij in 2003 Ernest geadopteerd, en in 2008 Elly, twee prachtige kinderen uit Zuid-Afrika.

Allebei hoefden we dus niet meer te rekenen op natuurlijke kinderen, en dat deden we ook niet. Tot ik afgelopen lente naar haar belde dat ik groot nieuws had, en zij met dezelfde woorden repliceerde. En toen werd op 9 november mijn Merel geboren, en op 19 november haar Lena-Mare. We waren dus samen zwanger in de zomer van 2010, iets waar we beiden absoluut niet op hadden gerekend.

Ik had haar kleintje nog steeds niet gezien (sneeuw- en vriestoestanden doen je niet bepaald buitenkomen met een pasgeboren baby), maar ben er vandaag eindelijk geraakt. We hebben heerlijk zitten kletsen, ook al was het lang geleden dat we elkaar gezien hadden. Het voelde zo vanzelfsprekend aan om daar samen in de keuken aan tafel te zitten, met twee wippertjes met elk een slapende baby aan onze voeten. Ik heb er echt van genoten. Heerlijk gewoon, een gelijkgestemde ziel.

We hebben meteen opnieuw afgesproken voor volgende week dinsdag, maar dan bij mij. Fijn he 🙂

Bezoek

Een fijne dag gehad vandaag: Nathalie, een goeie vriendin uit het middelbaar, is vandaag op babybezoek gekomen met haar drie kinderen. Die wilden perse Merel ook zien, en uiteraard is het dan ook fijn om te kunnen spelen met mijn twee jongens, en al dat onbekende speelgoed. Ik denk dat we allemaal wel een fijne middag hebben gehad, zelfs Jorunn die nogal verlegen was.

Ik had vlak na het eten nog een grote pot rijstpap gemaakt, en een grote pot vanillepudding met stukjes speculoos erin. Je had de gezichtjes moeten zien toen ik dat aankondigde: ze wisten niet hoe rap ze aan tafel moesten zitten!

En ik, ik moet toegeven dat ik genoot van al dat volk in mijn huis: als je al drie maanden thuis zit zonder noemenswaardig sociaal leven, is bezoek altijd wel welkom 🙂

Faust

Vandaag ben ik gaan eten met mijn vroegere beste vriend. Op zich niks speciaals natuurlijk, ware het niet dat we elkaar al meer dan een jaar niet meer gezien hadden. Of gehoord of gesproken.

Tot 2004 zagen we elkaar minstens een keer per week, in de jaren daarvoor zelfs nog vaker. Hij woonde niet zo ver van me vandaan, op een route die ik regelmatig rijd, en hij werkte als conducteur, waardoor hij vaak op de meest rare uren thuis was. Ik vond in hem een zielsgenoot, en dat was blijkbaar wederkerig. Gelukkig gunde Bart me dat, al zal het feit dat hij nogal overtuigd homo is daar wel voor iets tussen zitten.

En toen werd Wolf geboren, en werd mijn tijdsbesteding een stuk minder vrijblijvend. Ik kon niet zomaar binnenspringen in ’t passeren en oeverloos blijven hangen, ik moest wel degelijk op tijd thuis zijn voor de kinderen. Ook onze belevingswereld groeide wat uit elkaar: ik werd minder en minder gothisch, en meer en meer een mama.

En toen verhuisde hij naar de andere kant van Gent, waar ik nooit zomaar passeer. En veranderde hij van werk, waardoor hij nine-to-five in Antwerpen zit, en ik dus ook niet meer overdag kan binnenwaaien. Mja.

Maar plots zag ik hem op MSN, en zei ik hallo. Waarop ik de telefoon nam, en we anderhalf uur bleven kletsen alsof we elkaar de week voordien nog hadden gezien.

En dus hebben we vandaag afgesproken om iets te eten, en daarna nog bij hem thuis koffie te drinken. Dat deed gewoon deugd, en het leek effectief alsof we elkaar nooit gemist hadden. We konden naadloos de draad weer oppikken.

Ik hoop alleen dat we elkaar nu niet meer zo lang uit het oog verliezen. Daarvoor heb ik hem nog steeds veel te graag.