De kapel van Stoepe
Ik had Véronique alweer veel te lang niet gezien, en ze was ook niet naar de begrafenis kunnen komen, waardoor we vandaag afspraken. Ze was een paar dagen in Kluizen bij haar mama, wat ideaal was voor mij om haar na de kine op te pikken, even bij te praten, te wandelen, te geocachen, en haar dan een dikke twee uur later aan het station af te zetten. En zo geschiedde.
Ze was sinds haar kindertijd niet meer bij de kapel van Stoepe geweest – nochtans maar een paar kilometer van het ouderlijke huis vandaan – en was dan ook aangenaam verrast: door de bomen was de hitte bijzonder draaglijk, en de twee labcachen met bonus ook best amusant.
En uiteraard namen we beiden foto’s.
Gent Jazz: Van Morrison en Axelle Red
We hadden Gwen en Erik, en Koen en Else uitgenodigd voor een avondje VIP op Gent Jazz, en zoals gewoonlijk viel dit niet tegen, integendeel. En het leuke is: naar dit festival kunnen we gewoon met de fiets, lekker rustig, geen parkeerstress – al is het niet evident om een plekje te vinden om je fiets te zetten, tegenwoordig.
Maar het eten was goed, het gezelschap was fijn, en om acht uur was er dus Van Morrison. Hij begon met een zeer bluesy set, waarbij sommige nummers wel erg uitgesponnen werden, maar ik vond het goed. Daarna werd het wat meer rock en pop, en ik had gigantisch veel bewondering voor de man: 81 jaar, anderhalf uur rechtstaan, zingen, mondharmonica spelen, piano spelen en zelfs een stevige saxofoonsolo. Die man heeft verrassend veel adem voor zijn leeftijd!
En als afsluiter was er GLORIA, en jammer genoeg geen Brown eyed girl, een van mijn favorieten. Maar het was een knap concert, ja.
En toen was er dessert, en meer fijne babbels, en daarna het concert van Axelle Red. En eigenlijk is die gewoon beter dan ik had verwacht, en ik vond haar al niet slecht. Ze heeft gigantisch veel podium présence, ze kan verdomd goed zingen – al is haar stem niet altijd mijn ding – en ze heeft natuurlijk ook een nummer zoals Rouge Ardent. Tsja. En ik was blij dat ik waaiers had meegenomen, we hebben stevig zitten wapperen.
En daarna kwam nog een klein half uurtje fietsen, perfect om helemaal uit te waaien en tot rust te komen.
Zo’n oudezakkenfestival midden in de stad: ik kan het iedereen aanraden!
Redelijk impromptu feestje
Gisteren of eergisteren had Gwen ons uitgenodigd om iets te komen drinken voor haar verjaardag. Ze had snel wat mensen uitgenodigd, zei ze, wie kan komen, komt. Dat bleek nog verrassend veel volk te zijn, waardoor het een gezellig drukke bedoening werd.
Het was wel aan het stormen en gieten toen we aan het rijden waren, en we zijn zelfs even in de auto blijven zitten omdat het net iets te hard regende. De temperatuur schoot meteen van 30 naar 18, maar klom later terug naar 26.
En er was taart. Met kaarsjes van 45. Want ja, op die beslissing komen we niet meer terug, Gwen en ik.
Heel erg lang zijn we niet gebleven: we waren allebei behoorlijk moe en vrijdagen zijn daarom niet ideaal. Maar fijn was het wel, ja.
365 – 19 juni 2026 – 45
End of an era
Het is allemaal uiteraard niet zo groots als de titel wel doet uitschijnen. Maar tweeëneenhalf jaar geleden zijn we begonnen met een Cthulhucampagne, The Masks of Nyarlatothep. Januari 2023, om precies te zijn. En ja, we zijn een heerlijk groepje gezapige spelers, die ons niet opjagen en dus om de veertien dagen spelen. En dan kan het wel eens gebeuren dat zo’n lange campagne ook echt wel lang duurt, ja.
Het is ook een beetje een vreemde bende. Geraard, de DM, is een vrijgezel van begin de 60 die in zo’n gezellig oud appartement in de buurt van ’t station woont, en waar we meestal spelen. Alex ken ik nog van vroeger op de Poort, en is intussen 67, maar ge zoudt het hem niet aangeven. Zalige kerel met een fijn gevoel voor humor. Een van zijn beste maten, Koen, is een oud-leraar wiskunde, ergens voorbij de 65 ook, en begenadigd muzikant. Verder is er nog Stefaan die midden de 40 is, denk ik, een zeer flegmatiek persoon met een voorkeur voor dynamiet, en dan heb ik er zelf nog Ruben bijgehaald, ons jonkske, wegens nog maar net 30 geworden. Uiteenlopende karakters, aan de ene kant, maar wel complementair en allemaal met dezelfde speelstijl. En dus hebben we een behoorlijk tijdje gedaan over deze campagne, en zijn het enkel Koen en ik die nog ons originele personage overhouden. Allebei niet helemaal meer bij ons verstand, dat moet ik toegeven, maar dat moet kunnen in Cthulhu, toch?
Volgende keer spelen we gewoon een spel omdat Alex al met vakantie is, en daarna spelen we een paar sessies Ghostbusters onder Koen.
En dan? Wellicht Cthulhu by Gaslight, en ik heb er nu al zin in, jawel.
45
Tradities zijn er om in ere te houden, en dus gingen Gwen en ik vandaag ontbijten, omdat ze vandaag 55… euh sorry, 45 werd. Yep, we doen niet meer aan 55, we hebben besloten dat we allebei 45 zijn, we worden vaak tien jaar jonger geschat, dus waarom niet?
Ik had haar een boek gekocht dat ze graag wilde – ze had me dat ooit eens gezegd maar was dat blijkbaar vergeten en reageerde dus verrast – en een boeket van 55 rozen. Tsja, ook dat is traditie. En ik had ook haar fotoboekje, dat ik haar vorig jaar gegeven had, aangevuld. Eigenlijk moest ook dat een verrassing zijn, en Ernest had het me in het geheim kunnen bezorgen, maar ik had het dus eerst aan Erik gevraagd, en die had enkele dagen later gewoon gezegd: “Zeg Gwennie, Gudrun had naar dat fotoboekje gevraagd maar ik vind het dus niet hé, weet jij dat zijn?” Alle drie zijn thuiswonende kinderen mega kwaad op hem: “Maar papaaaaaaaaaa!” Tot zover dus de verrassing.
Maar ze vond het nog steeds fijn, te meer omdat ik enkele oudere foto’s van in onze studententijd had ingescand en erin had gezet. Lang, lang geleden dus…
We spraken af bij Modest in de Brabantdam en zagen dat het goed was. Ik nam de zoete pancakes, zij de zoute variant, en ik heb het zelfs niet opgekregen. Maar een aanrader dus, jawel.
Het werd een heerlijke ochtend met deze keer eigenlijk wel voornamelijk werkgerelateerde onderwerpen. Dat verschilt van keer tot keer, soms valt het woord Latijn niet eens. Deze keer dus wel. Maar dat belette ons niet om alweer een extra fotootje aan ons vriendschapsalbum te kunnen toevoegen.
Ik wandelde daarna nog even tot aan de lokale Think Twice en vond er zowaar een knap zwart linnen kleedje, en ik nam ook nog wat foto’s van mijn eigen fijne stad.
365 – 16 juni 2026 – 45 jaar
Afterdrink met geocache
Ik zat nog te twijfelen of ik wel zou gaan naar die afterdrink van Testament, vanavond in Ternat. Het is toch drie kwartier rijden en al, en ik was moe. Maar zoals Merel zei: “Gewoon doen, ge gaat ervan genieten”. Ze had gelijk.
Het weer was zalig, we zaten met zijn allen buiten op het terras van de Vierhoek, op een godvergeten plekje in het platteland van Wambeek. Ik heb er zitten kletsen met Mireille – wat anders? – en we zijn zowaar samen nog een multigeocache gaan halen, want die begon op diezelfde Vierhoek en was een korte, prachtige wandeling weg van de drukte.
Ja, ik heb ervan genoten: het gezelschap, de foto’s, de wandeling. Carpe diem, iemand?






