Dagje Dordrecht

Het was gewoon al te lang geleden dat we Hanneke nog gezien hadden, en omdat we niet weten hoe lang ze nog heeft – ze heeft al twee jaar extra op de teller staan, eind 2023 spraken de dokters van twee tot zes maanden – wilden Mireille en ik echt nog eens langs gaan, voordat we deze zomer naar Big Rivers komen.

Mireille is nog maar net zelf geopereerd, maar zag het gelukkig wel zitten, zolang we maar niet te wild gingen doen. Juist ja: de lamme, de blinde en de dove samen op stap gaan lekker wild doen, of wa? Drie fysiek beperkte dames dus, maar bon. Tegen twaalf uur draaiden we de parking aan Hannekes huis op, en ja, dat was een fijn, hartelijk weerzien. We kletsten even en gingen dan wat verderop in Dordrecht iets eten. Ik vermoed dat het bij zomers weer daar zalig zitten is, het was er ook nu al best druk. Lekker gegeten, overigens.

Daarna gingen we nog koffie drinken met taart erbij bij Hanneke thuis, maar tegen vijf uur was het stilaan welletjes, en ik hoorde Hanneke ook niet protesteren toen ik zei dat we richting huis gingen.

Eigenlijk valt de afstand Gent-Dordrecht best mee: anderhalf uur rijden, zelfs met stop in Antwerpen om Mireille op te pikken.

Toch eens kijken of we dat in juni ook niet eens kunnen inplannen, en hopelijk is Sabrina dan ook weer thuis, dan zijn de Vosjes weer compleet.

Asperges bij Sophietje

Sophietje, zo noemt mijn pa haar altijd. Zij is een vriendin uit het eerste en tweede middelbaar die ik nog steeds een paar keer per jaar zie, en met wie ik eigenlijk nooit echt het contact ben verloren. We kennen elkaar door en door, en vooral elkaars ouders, en dus kunnen we vrolijk zagen tegen elkaar over de nodige strubbelingen. Tsja.

Nu had ze Bart gevraagd om een van zijn boeken voor een tombola voor het goede doel, maar die moest nog wel bij haar in Aalst geraken. Ik ben dus deze middag na de les meteen naar Aaigem gereden, heb daar heerlijk gekletst, verse asperges met gerookte zalm gegeten, met haar tot in Aalst gereden om daar iets op te halen bij een vriendin, en dan nog in het terugkeren twee geocaches gezocht. We hebben meteen afgesproken om dat in de grote vakantie vaker te doen, want eigenlijk vindt ze dat geocachen ferm amusant, maar dan enkel met zijn tweeën.

Samen in de Kunst

Waar Gwen altijd die adresjes blijft halen, het is me een raadsel. Al wist ze te zeggen dat ze dit van een collega had. Feit is dat we net op hetzelfde moment in de Oudburg aankwamen, een van de restaurantjeswalhalla’s van Gent. Een smal trapje af bracht ons in een souterrain met wel een gezellig terras. Maar aangezien het niet zo bijzonder warm was, hadden we voor de zekerheid toch een plaatsje binnen gereserveerd.

Heel uitgebreid is de kaart niet, maar dat vonden we beiden niet erg: we gingen samen voor een makreelrilette met zuurdesembrood erbij, en dat kon probleemloos. Gwen nam er een glas oranje wijn bij, ik nam de net vernieuwde huismocktail, iets met gember.

Als hoofdgerecht kozen we allebei kip rendang met pickles, met daarbij ovengebakken patatjes. Het werd zeer gesmaakt: smaakvol, pittig maar niet té, en vooral meer dan genoeg, om niet te zeggen gewoon te veel voor ons. Geen nood, er werd ons prompt aangeboden om de rest mee te geven in een potje, en zo geschiedde.

Ik had dus eigenlijk al te veel gegeten, maar had toch zin in een dessertje, en dus namen we iets heel simpels, met twee lepels: merengue met aardbeien en licht geklopte room.

En intussen kletsten we uiteraard honderduit, eigenlijk nauwelijks over het werk, maar vooral over, goh, vanalles eigenlijk, onder andere de reis naar Japan. En legden we meteen vijf dagen in augustus vast om samen iets te doen, met als basis het appartement in Oostende. Dik in orde!

Oh, en de rekening? Aperitief, gedeeld voorgerecht, hoofdgerecht, gedeeld dessert, koffie en thee: 98 euro. Valt best mee.

Max in Bar Brutus

Maandag op de infoavond voor Berlijn was ik eindelijk Max en Karen nog eens tegen het lijf gelopen. Geen idee hoe het komt, maar de laatste tijd zagen we elkaar nauwelijks, terwijl we vroeger toch af en toe eens afspraken.

Ik zei dat, waarop hij prompt zijn agenda nam en voorstelde om vrijdagnamiddag samen een koffie te gaan drinken. Euh… prima, zeker? Vier uur was perfect voor mij, en we spraken af in Bar Brutus, Ik moest toegeven dat ik dat niet kende, waarop Karen me lachend onder mijn voeten gaf: de eerste echte hippe koffiebar in Mariakerke!

Bon, gisteren om vier uur stopte ik in de gietende regen aan een rijhuis op de Willemotlaan, en jawel, Karen had niet gelogen! Een open, lichtrijke, grote ruimte met gezellige hoekjes, kunst van het elfjarige supertalent Felix Franssens, een binnentuin met een op dat moment doornat terras, verschillende soorten taart en heerlijke baristakoffie.

Ik vrees dat ik Max een beetje de oren van het hoofd heb getetterd – dat overkomt me, geloof ik, wel vaker – maar ik vond het zalig. Het was echt te lang geleden dat we elkaar nog gezien hadden, en die Bar Brutus vrààgt gewoon om herhaling. Héérlijk plekje met fijne eigenaars.

Jammer dat ze tegen vijf uur sloten: we zijn zeker nog twintig minuten langer blijven zitten en dan hebben we buiten onder het afdak nog wat staan kletsen, tot het ook voor de rug welletjes was, dat stilstaan.

Max, wanneer doen we dat nog eens?

Ontbijtje bij Bakker Klaas

Het was tijd dat we nog eens afspraken, Gwen en ik, en dus zaten we vandaag tegen kwart voor tien samen aan het ontbijt in het Wintercircus, bij Bakker Klaas. Het werd een stevig ontbijt, met yoghurt met vers fruit en granola, en daardoor was de kaneelbol die ik ook nog had besteld, eigenlijk wat te veel. Geen nood, ik heb die in de namiddag nog opgegeten met veel smaak.

We hadden eigenlijk weer veel te vertellen – allez ja, ik heb weer haar oren van haar hoofd getetterd, vrees ik – zodat het bijna al middag was voor we nog even gingen rondlopen. Het was tegen dan gelukkig gestopt met regenen, en dus liepen we eerst door de Vlaanderenstraat, zo door de Brabantdam – nog een Think Twice die ik niet kende – en dan via de Walpoortstraat terug naar boven. Zij moest nog in de bibliotheek zijn, en ik had ook nog een boek nodig voor de Kleine Cervantes, zodat we beiden naar binnen liepen.

En toen had ik een chanceke: ik vroeg terloops aan een balie bij de jeugdafdeling waar ik dat boek precies zou kunnen vinden, waarop een vriendelijke dame zei dat ik bij de kinderen moest zijn, maar dat ze wel even ging meelopen, want dat boek was sowieso moeilijk te vinden wegens de Leesjury en de Kleine Cervantes. Waarop ik bevestigde dat ik het ook daarvoor aan het lezen was, en zij plots stopte en me aankeek: “Ken ik u soms?” Euh? Bleek dat zij degene was die de long list lezers samenstelde en dat zij ook dinsdag naar onze school ging komen om de vergadering bij te wonen. En dat ik dus gerust haar exemplaar van De Wonderverteller mocht meenemen, als ik haar dat dinsdag dan kon teruggeven. Deal, uiteraard.

En zo was ik pas tegen half twee thuis, maar had ik een bijzonder aangename voormiddag achter de rug.

Een koffietje onder vriendinnen

Het lijkt wel het thema van deze vakantie: afspreken met vriendinnen. Eerst een hele dag Roubaix met Véronique, dan een dagje Aalst met Sophie, en uiteraard kon ook Gwen niet ontbreken, al was het bij haar lang zo lang niet geleden dat ik haar gezien had. Maar toen we onlangs hadden ontbeten, hadden we gezegd om eens af te spreken in de vakantie. Ik had haar gisteren dan ook gebeld: of ze zin en tijd had voor koffie vandaag? Dat kon blijkbaar probleemloos, en dus zat ze tegen drie uur vandaag gezellig hier in de zetel met een koffie. Nee, ze moest niks meebrengen, want ik had nog vanalles van koekjes en andere snoeperijen staan. En ze kreeg zelfs een paar dikke vingerloze handschoenen van me, die passen bij haar mutsje, want die draagt ze het liefst op de fiets.

Het hoeft dus duidelijk niet altijd op restaurant te zijn, gewoon thuis zitten kletsen kan ook. En meer hoeft dat ook totaal niet te zijn: als we maar kunnen praten en (soms) ons hart kunnen luchten. En afspreken om samen op nascholing te gaan, dat ook. Zeker als we daarna nog gewoon kunnen gaan eten in Antwerpen, toch?

In elk geval is het jaar in schoonheid afgesloten.