Enkele dagen aan zee met Gwen
We hadden het al maanden geleden in onze agenda gezet: een paar dagen in Oostende, in het appartement van Gwen (en haar ouders). Ik ging in de voormiddag enkel nog naar de kapper en na de middag naar de kine, en ging Gwen ophalen rond een uur of vier. Ook zij was niet gehaast, want haar mama was gevallen en er was wel wat commotie, ja. Ik had ook de fietsen mee, want ik wilde in Oostende eindelijk eens de reeks The Crystal Ship doen.
Het appartement ligt eigenlijk in Mariakerke, op de dijk, met prachtig zeezicht. Het is ook echt groot: een ruime living met geïntegreerde keuken, drie slaapkamers, twee aparte toiletten naast elkaar (!), twee badkamers (de ene met dubbele wastafel, douche – met twee douchekoppen, eentje aan elke kant – en bad, de andere en suite bij de ene slaapkamer), een kleine berging, twee kelderruimtes en een garage. Jawel. De prijs mag u er zelf bij denken, daar op den dijk.
Maar dat is dus wel mega luxe… We zetten de fietsen in de garage, mijn auto gewoon op straat en gingen naast de deur iets eten. We wilden namelijk vrij snel terug op het appartement zijn, want ja, eclips! We hadden het best mogelijke zicht, maar vreemd genoeg blijft de zon een volledige schijf op foto, zelfs bij die 90% verduistering. Het werd wel een pak donkerder, daar op het strand, alsof de zon zo goed als onder was. Mooi, zeker met de eclipsbrilletjes die ik nog in een schuif liggen had van 1999. Soms is het wel handig, ekster zijn…
En toen gingen we nog voor een avondwandelingetje om een ijsje te halen. Zowat mijn eerste deze zomer, stel je voor!
En toen waren we allebei pompaf en was het bedjestijd. Maar een mooie start van een korte vakantie met de beste vriendin, ja.
Alle geluk voor Jarne en Jade
Ik geloof dat het ergens in februari was, dat Jarne – de jongste Vos en mijn trouwe metgezel in de auto op weg naar larp – me vroeg of hij me even mocht bellen, want dat hij me iets moest vragen. Dat ‘iets’ bleek te zijn: of ik de ceremoniemeester op zijn huwelijk met Jade wilde zijn. Ik voelde me meer dan vereerd.
We spraken later af voor een etentje bij hen thuis – Jade kende ik toen nog niet, maar ik had er uiteraard al gigantisch veel over gehoord – om de eerste krijtlijnen uit te zetten. Dat bleek een groots opgezet feest in verschillende onderdelen: de ceremonie zelf, dan de receptie, aansluitend een spel (om een uurtje tussentijd te vullen), dan het diner en tot slot het dansfeest. De bedoeling was dat ik de ceremonie ging leiden en daarna uiteraard bleef, en ook het spel in goede banen ging leiden, samen met een bevriend larper.
Een week of twee voor de grote dag zaten we nog eens samen voor details en zo, en op zaterdag 27 juni tekende ik present, in die gigantische hitte. Het werd een stralende dag, en niet alleen in de letterlijke zin van het woord. Het bruidspaar, zoals dat dan heet, zweette zich niet alleen te pletter – ik ben hen op een bepaald moment een glas water gaan brengen en heb hen waaiers toegestopt, tijdens een van de speeches – maar glunderde dat het geen naam meer had.
En ik, ik amuseerde me, en kreeg achteraf ook de nodige complimenten: “Oh, gij zijt hier nog? Gij blijft voor het feest? Oh, vriendin van Jarne? Serieus? Ik dacht dat gij een professioneel ceremoniemeester waart!”
Het was warm, het was fijn, het spel liep gesmeerd, het gezelschap was zeer aangenaam, en voor mij was het emotioneel een zeer moeilijke. Want ja, ongeveer op het moment dat ik hen het jawoord liet uitspreken en de linten van de handfasting knoopte, is mijn vader overleden. Dat was oké: ik had afscheid genomen voor hij in een coma ging, mijn broers waren bij hem, en ik wilde mijn vrienden niet in de steek laten. The circle of life, hij zou dat wel oké gevonden hebben. En toch…
Maar dit is voor Jarne en Jade: ik wens hen alle geluk toe, en dat ze mogen blijven stralen voor elkaar zoals ze dat die dag deden.
Lieve Hanneke
Lieve lieve Hanneke
dat dit moment er zat aan te komen, wisten we al lang. We hadden al meermaals afscheid genomen, want ja, twee jaar geleden was je nog enkele weken voorspeld. Gelukkig ben jij zodanig eigenwijs dat je het beter wist dan die kanker, en dat je nog meer dan twee jaar hebt gekregen. Maar op een bepaald moment was het op, en heb ook jij het losgelaten.
Drie jaar geleden fietsten we nog vrolijk doorheen Dordrecht: Merel, jij en ik, en we bleven bij jou logeren, zoals gewoonlijk. Hoeveel Big Rivers hebben we eigenlijk gedaan, samen met de Vossen? Hoeveel knutseldagen? Hoeveel larps? Want ja, ik heb je een kleine dertig jaar geleden leren kennen als Marla, de handelaarster op Poort. Echt goed kende ik je toen niet, dat kwam pas later toen we bij Avatar een vrouwenfactie oprichtten, de Vossen. Later is dat wat uit elkaar gevallen, maar een kern Vossen bleef bestaan: Sabrina, Els, Mireille, jij en ik. En ook soms Caterina, en dan papa Vos aka Stefaan, en zelfs een jong Vosje erbij, Jarne. We speelden samen op Poort, op Avatar, op die ene postapocalyptische Vestigo, en uiteindelijk ook op Haven. Ach, wat was dat een fijne larp… Maar onze vriendschap ging verder dan dat: ik herinner me nog goed dat Els en ik tranen hebben gelachen op een verjaardagsfeestje van jou of Sabrina, dat we samen afspraken hier, of bij jou, of bij Sabrina, om vanalles samen te doen. Of om met EVA foam te leren werken bij Danny. Of…
Een van de oudste foto’s van ons samen, buiten larp dan, is uit 2012, op Big Rivers.
Jong en onbezonnen en bijzonder vrolijk. Zo waren we wel, ja.
Of op Poort, uit 2014
En toen viel Els weg. En gebeurde mijn rug. En kreeg Mireille Covid en long-covid. En jij dus kanker. Klote kanker.
Maar schat, ik heb zovele goeie herinneringen, en die wil ik echt niet kwijt. Hoe jij of Sabrien ons altijd een zalig ontbijt voorschotelden, hoe we door Dordrecht hosten met de fiets of te voet, hoe jullie altijd stapels vriendinnen ontmoetten die wij uiteindelijk ook leerden kennen, hoe ook wij knuffels kregen van Kevin en Leon, jouw zonen…
En hoe we jaar na jaar trappetjesfoto’s namen… Ik vind ze blijkbaar niet allemaal terug, maar hier zijn er enkele…
Dit jaar zat je er niet meer bij, daar op die trap. We hadden je gelukkig nog wel even gezien: een half uurtje, meer lukte niet langer. Toen wisten we het zeker: dit was de laatste keer dat we elkaar gingen zien.
Ach Han… Ik zat in Londen met Merel toen jij je laatste afscheid kreeg, maar ik wilde Merel haar enige vakantie niet ontzeggen. Je zou dat wel begrepen hebben: Isa was de wereld voor jou. Ik heb gehuild in Hyde Park onder een boom bij de prachtige woorden van je zonen en je vrienden, en bij het zien van al die foto’s. Wat was jij toch een heerlijke vrouw: vol levenslust, optimisme, creatieve ideeën en eigenwijsheid.
Ik ga je missen, Vos. Big Rivers zal nooit meer hetzelfde zijn. De Vossen waren het al niet zonder Els, en nu al helemaal niet meer zonder jou. Maar ik beloof je: we gaan door. Wij, sterke vrouwen. Al was het maar als eerbetoon aan jou, die sterke vrouw.
Dag lieverd. Geef Els daar een knuffel. We komen af, en ik zal zorgen dat we onze latex zwaarden meehebben, oké?
Kus.
Burlesque door Garters and Giggles
Koen, toch wel een echt goeie vriend van me, doet al een behoorlijk tijdje aan burlesque, maar wat ze in zijn geval manlesque noemen. Hij geeft daar intussen zelfs les in.
Op maandag 20 juli kwam hij een optreden geven in de Que Club, het vroegere Casa Rosa, en wie ben ik dan als ik niet zou gaan kijken? Inrichters waren Garters and Giggles, met een aantal behoorlijk goeie acts. De show was al om 17.00 uur, had een pauze middenin en liep zelfs uit tot half acht. Goed gelachen, fijne dag, en zelfs een ongelofelijk over the top gadget gewonnen dat ik prompt aan mijn autospiegel heb gehangen.
Veel foto’s heb ik niet genomen, nee, daarvoor was het licht niet goed genoeg en was ik me te veel aan het amuseren. Maar Owen Grey gaf een amusante performance, en ik was ook bijzonder gecharmeerd door Charlie Charmes. Er was ook live muziek, een drag king en meer van dat soort ongein.
Oh, en ik had zelfs Max meegekregen na het ontbijtje van vanmorgen. Dik in orde!
Ontbijtje met Max
Het plan was dus om vorige week te gaan ontbijten bij Nesto, maar toen voelde ik me allesbehalve en had ik ’s nachts moeten overgeven. Geen strak plan dus om dan te gaan ontbijten. Gelukkig is Max van de begrijpende soort, en konden we het verzetten naar vandaag. Maar dan zag hij de Gentsefeestenzone begrijpelijkerwijs niet zitten, en dus spraken we, net zoals bij de vorige koffie, af bij Bar Brutus in Mariakerke, want daar is het sowieso goed zitten én lekker.
Ik snap niet waarom we er vaak zo veel tijd over laten gaan vooraleer we opnieuw afspreken, want elke keer weer is het eigenlijk te kort, hebben we gespreksstof te over – onderwijs, de kinderen, kunst, musea, rare fietsen, … – en geniet ik er telkens weer van.
Dus, Max: ergens in augustus gaan we die Nesto eens uitproberen. Ja toch?
Twee daagjes Big Rivers
Allez ja, die verliepen toch wat anders dan gedacht, maar bon.
Gisterenochtend stonden we vrij laat op, en Sabrina zorgde voor een heerlijk uitgebreid ontbijt.
Nog een geluk, want de rest verliep iets chaotischer.
Tegen een uur of twaalf waren we bij Hanneke, en nee, het gaat niet goed met haar, maar dat wisten we al. We zijn sowieso al tijden bezig met geleende tijd, want eind 2023 had ze te horen gekregen dat ze kanker had, en zonder behandeling had ze nog zes weken. We zijn toen bij haar geweest en hebben toen een eerste keer afscheid genomen. We hadden beter moeten weten: koppig als ze is, vond Hanneke dat ze niet ziek was. We gingen in 2024 nog naar Big Rivers, en zelfs in 2025 lukte dat. En af en toe gingen we ook tussendoor nog even, gewoon voor de gezelligheid en omdat elk gestolen moment met haar er eentje was. Maar deze keer kon het niet: de behandeling slaat niet meer aan, en Hanneke heeft gewoon geen energie meer. We zijn een half uurtje gebleven, maar wat een deugd heeft dat half uurtje gedaan! En die knuffel, dat is er eentje om nooit te vergeten.
Mireille had echter enorm last van haar rug – spieren die vast zaten – en Kevin, Hannekes zoon die er ook was bij zijn ma, is samen met Po, een Thaise jongedame die Ayurvedische massages geeft. Kev heeft gebeld en we mochten meteen komen! Wij dus naar huis en vandaar naar het massagesalon, dat vlakbij Sabrina’s huis is. Het deed duidelijk deugd!
Het resultaat was wel dat we alle drie blauw van de honger waren, en dat we dus snel richting De Klik liepen, ons favoriete lunchadresje bij Maarten en Annemarie, met dat fantastische balkonnetje waarvoor je door het raam moet klauteren. Het was het wachten waard, gelukkig maar.
We slenterden verder, richting Grote Kerk voor de obligate foto op het trappetje, snuisterden even in de merchandise van dit jaar, en gingen op het Kerkplein luisteren naar een goeie Herman Brood Tribute Band. Klonk goed!
Een ijsje kon uiteraard ook, en daarna liepen we nog rond en pikte ik links en rechts wat labcaches op, om uiteindelijk bij Within Tension te verzeilen, een goeie Within Temptation Tribute band. Net voor het einde vertrokken we om een heerlijke Italiaanse pizza te verorberen op een alweer zalig terras aan het water. Dat laatste is niet moeilijk: er is quasi overal water in Dordrecht.
En toen was ons pijp uit: we keerden langzaamaan terug richting appartement, praatten nog even en kropen toen in ons bed. Fijne dag met gemengde gevoelens, kan je wel stellen.
Vandaag stonden we iets vroeger en gedisciplineerder op, want Sabrina en ik wilden om tien uur in het park staan voor een Pokemon Go! Event. Jawel, moet kunnen, toch?
Alleen… werd ze gebeten door een hond van een van de andere spelers! Die wimpelde dat zo goed als af, maar Sabrina’s been was echt aan het bloeden en haar broek was kapot, dus nee, het was niet zomaar iets! Ik ben me naar die man geschoten, en na veel gedoe gaf die uiteindelijk toch zijn telefoonnummer. Ik denk niet dat Sabrina daar iets mee gaat doen, ze hoeft niet naar de dokter want haar tetanosspuit is nog geldig, maar man! Die kerel nam dus niet eens zijn verantwoordelijkheid, vroeg zelfs niet hoe het met haar was! Echt he!
Meteen was de toon gezet: we waren allemaal wat van slag!
Soit, we liepen uiteindelijk toch de stad in, gingen een focaccia eten op een stralend terrasje – we zijn echt in Italiaanse doen – en liepen langs Biblis, een verplicht nummertje waar ik een superlichte zwarte wijde broek meenam voor amper 15 euro. We waaiden even langs het nieuwe snoepwinkeltje van Margriet, gingen even luisteren naar het koor van vrienden van Sabrina en Hanneke, en liepen daarna rustig terug naar huis.
Tegen vijven zaten we in de auto, tegen zeven uur was ik weer thuis, met opnieuw een hoop fijne herinneringen aan mijn favoriete Nederlandse stad. En ik vermoed dat haar inwoonsters daar voor veel tussen zitten, ja.
365 – 12 juli 2026 – Big Rivers
365 – 11 juli 2026 – de trappetjesfoto
Brunchke in ’t stad
Het lukt niet zo vaak om met Gwen en Sofie tegelijk af te spreken, maar kijk: eerste poging gewoon!
Et Alors, aan de Jan Breydelstraat, ging maar open om elf uur, maar ik dacht dus dat het half elf was en stond daar dus te vroeg. Geen erg: ik moest toch nog een paar dingen in de Hema hebben, dus dat viel eigenlijk wel mee.
Maar we zaten dus heerlijk op het terras, gelukkig in de schaduw, op een plekje met een heerlijk uitzicht en massa’s mensen die passeren. Fijne vriendinnen, een goeie babbel, lekker eten en mensen kijken: wat moet ne mens meer hebben op een vakantiedag?
Daarna passeerde ik nog even langs het kot om de planten water te geven, en ik stelde vast dat daar beneden, op het stukje waar geen auto’s komen, gewoon een marktje was! Dat belooft, hopelijk is het er nog wanneer wij daar komen wonen.
En ja, er werd ook nog stof opgepikt voor een projectje, maar daar heb ik het later nog over.
Het was in elk geval weer een fantastisch ‘begin’ van een fijne vakantiedag.














