Het Leen
Ons ma klaagde dat ze mijn kinderen nog van gans de vakantie niet had gezien. En daarna vertelde ze (gisteren aan de telefoon) dat ze morgen (vandaag dus) naar het Leen ging gaan met Roeland en diens kinderen. Ha, zei ik, mogen we mee? Tuurlijk da!
Dus iets over half twee stuurde ik het kroost de auto in en tuften we naar Eeklo. Daar stonden ze al allemaal netjes te wachten, en we trokken op tocht(je) door de bossen: op en af bosheuveltjes, langs de oude militaire wegen, tot we uiteindelijk in de speeltuin annex terras belandden, waar we de kinderen alras kwijtspeelden en zelf genoten van een milkshake/koffie/limonade/pannenkoek.
Daarna gingen we nog even op zoek naar de publieke GeoCache die er verborgen zit. Ik had het nog nooit gedaan, maar de jongens vonden het fantastisch, en dus heb ik nu de app op mijn telefoon staan.
Aansluitend gingen we nog even langs in Zomergem om er nieuwe koffers te kopen, en Merel heeft er de hele buurt bij elkaar gekrijst: ze werd namelijk gestoken door een bij! Pas hier thuis heb ik gezien wat er scheelde: blijkbaar was er een bij op haar gele kleren afgekomen, en die was in haar opgerolde legging terechtgekomen, en moet door de stof heen gestoken hebben. Tegen ’s avonds had ze er al totaal geen last meer van, maar op het moment zelf werd ze precies gekeeld. Ja, man!
Enfin, we hadden een gezellige namiddag en we hebben nieuwe koffers!
Gentse Feesten, eindelijk
Dat het er precies niet van komt, dit jaar, van de feesten. Zo hebben we MiramirO al helemaal gemist, en het ziet er naar uit dat we ook de Puppetbuskers zullen missen. Dit weekend was er bezoek, maandag zaten we in Brussel, gisteren in Antwerpen. Ach ja, zo erg is dat ook allemaal niet…
Maar vandaag zijn we wel even geweest: zomaar, met de fiets en al! Het is 4,6 km naar het stadscentrum, en een groot deel daarvan is een apart fietspad. Wolf fietste voorop, Kobe fietste dapper daarachter, en ik sloot de rangen met Merel op de aanhangfiets. Die vond het trouwens zo zalig dat ze de hele tijd stilletjes heeft zitten zingen.
We parkeerden ons aan het begin van de Jan Breydelstraat, zetten fietsen en helmen vast met maar liefst vier sloten, en trokken de stad in, op zoek naar een ijsje. De heren waren het er roerend over eens: het moest er eentje zijn van de Australian Home Made, en ik zei geen nee. Maar de wandeling ernaartoe was al niet zonder haperen: op de Hooiaard was een duo zich aan het opstellen: een hakkebord en een contrabasbalalaika. En nee, ik vind dat hier niet ter plekke uit!
We slenterden verder, en passeerden aan de hiphopcrew aan de Hema, waar een oudleerling van me bij danst.
We pikten onze ijsjes op, liepen al likkend terug, en sloegen de Donkersteeg in, voorbij de Stadshal, en verder langs de Belfortstraat. Daar stonden overal kleine groepjes straatmuzikanten, en we bleven regelmatig even staan.
Aan Sint-Jacobs keken we een kwartiertje naar de Propere Fanfare, maar de kinderen vonden het eigenlijk toch niet zo wijs. We liepen verder richting Baudelo, en zagen een gigantische bellenblazer, en nog een ongelofelijk amusant kwartet percussionisten, die op alles muziek produceerden, maar er tegelijkertijd slapstick van maakten. Er moet vooral ongelofelijk veel oefening bij te pas gekomen zijn.
In het Baudelopark zagen we dat er een enorme menigte verzameld was voor de Circusplaneet, en de kinderen wurmden zich er even tussen. Maar ook hier was het voldoende na een kwartiertje: ze wilden graag iets drinken. De diabolo-artiest en de acrobaten waren nochtans echt de moeite om te zien.
We dronken dus iets, en liepen toen rustig via de Baudelostraat, de Vrijdagmarkt en de Kraanlei terug naar de fietsen. Een hele rustige, fijne namiddag.
Belle Epoque in de Zoo van Antwerpen
Ik had het er eerder al over omdat ik tickets mocht weggeven: de picknick in Belle Epoquestijl in de Zoo van Antwerpen. Maar uiteraard hadden wij zelf ook tickets gekregen.
Ik had het al helemaal voor me gezien: ik in lange kleren met mijn chique hoed, Merel met een schattig wit kleedje en haar roze hoedje, en de jongens in korte broek met hemd en bretellen. Helaas.
Ik vond de bloes niet die ik wilde aantrekken, Bart ging zich sowieso niet verkleden, en Merel zag er ongelofelijk schattig uit in haar kleedje, maar begon onbedaarlijk te huilen. Ze zag het zelf niet graag, en wilde het niet aanhouden. Ik heb daar en dan maar beslist om allemaal gewone kleren aan te trekken. De jongens zijn hun hemden terug gaan hangen, en Merel kreeg een ander kleedje en kon haar plan trekken. Tot zover.
Tegen twaalf uur waren we tenslotte in de dierentuin, en ik keek mijn ogen uit naar de prachtige kleren en fietsen. Blijkbaar bestaat er een ganse groep die dat wel vaker doet, en daar dan ook piekfijn voor uitgedost is.
We liepen eerst even langs de apen, bewonderden de vlinders in een heel erg warme vlindertuin, en gingen toen voor pizza of brood op het terras aan de wilde bloementuin.
Daarna slenterden we verder, van de ene kooi naar de volgende afdeling. Heerlijk!
En toen gingen we richting aquarium, waar Wolf zich uitleefde met het fototoestel.
We liepen terug de zon in, weg van de immense drukte en de klamme hitte in de gebouwen, en zwoegden om met de rolstoel boven te geraken. Ik kan u verzekeren: de zoo is nÃet rolstoelvriendelijk, met al die ribbels in het pad! We liepen nog wat verder, en de jongens deden even mee aan de kinderspelen.
Uiteindelijk wilden we nog even langs de olifanten en de giraffen, de okapi’s en de mensapen. Ha ja, een bezoek aan de dierentuin zonder die gezien te hebben, komaan zeg!
En toen waren er natuurlijk nog alle Belle Epoque-toiletten, waar ik me aan vergaapt heb. Prachtig!
Al bij al een heel mooie, zij het vermoeiende dag gehad in de Zoo van Antwerpen. Merci, gasten!
Logeren
Terwijl het aantal logés in huis langzaam slonk, begon ik ook wat spulletjes van Merel te verzamelen. Koen en Else kwamen haar namelijk ophalen rond vier uur, om een nachtje te logeren bij Liv! Merel keek er enorm naar uit, ze zag het helemaal zitten! Morgen gaan wij haar dan tegen een uur of zes ophalen in Merchtem, en blijven we daar meteen ook eten. Prima plan!
Na de koffie, rond half vier, reden beide Dordrechtse dames terug naar huis, en zodra Merel weg was, zette ik ook Mireille op de trein richting Mechelen. En toen waren we plots nog met vier. Heerlijk rustig, na de drukte van twaalf man gisteren. Veel opruim was er niet meer aan, alleen de kamers nog een klein beetje.
We zijn met zijn allen gewoon in de zetel geploft, en hebben gelezen/tv gekeken/spelletje gespeeld. In het begin zelfs in complete stilte. Oef!
Maar toch mis ik mijn meisje. Ik hoop maar dat ze daar een beetje slaapt, en het naar haar zin heeft. Maar Liv is in elk geval wel haar vriendinnetje, dat komt wel goed.
Lembeke
Eigenlijk was het plan om vandaag samen met Gwen en de kinderen te gaan picknicken en zwemmen aan de vijver. Helaas, mijn rug is absoluut niet beter, integendeel: ik loop zo krom als wat, heb serieus veel zeer, en vanavond heb ik een sessie met de kinesist geboekt. Gwen schoot in de lach toen ze het hoorde: ze zag al meteen Bart en mij naast elkaar voortstrompelen. En zij, zij mag lachen, ze kent me al 26 jaar…
Maar ze stelde voor om de picknick te vergeten, en na de middag naar Lembeke te rijden, naar het huis van haar ouders. Die hebben een pracht van een tuin, met zwembad en alles erop en eraan, en zijn momenteel op reis. Ze ging ons komen halen met het busje, zodat ik ook niet zelf hoefde te rijden, en we zouden fruit en koekjes meenemen. Eerlijk gezegd: ik was opgelucht. Ik zag het inderdaad echt niet zitten om naar de vijver te gaan, laat staan alles van een picknick mee te sleuren. Maar daar heb je dus vrienden voor ^^ Gwen zei achteraf dat ik er zelfs getrokken van de pijn uitzag. Kan ik geloven.
Om twee uur stond ze hier met haar vier kinderen, en een half uur later stonden we met ons negenen in Lembeke, en nog drie minuten later lagen de eersten al in het zwembad.
Haar ouders hebben inderdaad een fantastische tuin: er is het stuk aan het huis zelf, er is een boomgaardje met een fijne tafel waar wij ons installeerden, er is het zwembad, en een eind verder is er nog het vroegere voetbalveld, met daarnaast de vroegere kantine, het schildersatelier van Gwens vader.
Pepe Octaaf werd weggeplukt van de koers om mee te komen koffiedrinken, en genoot daar zichtbaar van. Er werd cake en stapels aardbeien verorberd, er moest duidelijk in bomen geklommen worden, en ik, ik merkte dat de “allergie”-medicatie begon te werken, want ik had probleemloos mijn lenzen in (na twee maanden) en had zelfs geen koppijn, laat staan dat ik nog moest niezen of snuiten. En ook de rug genoot duidelijk van het nietsdoen, want het begon toch wel te beteren, ja.
En daarna, daarna werd er nog meer gezwommen, respectievelijk gekletst, en hebben we ons nog behoorlijk moeten reppen om Leander op tijd bij de voetbal te krijgen. Heerlijk rustige namiddag, volop vakantie. Merci, Gwen!
Bezoek
Sommige vakantiedagen hoeven niet meer te zijn dan enkel een vriendin die op bezoek komt, en met wie ge dan de hele namiddag oeverloos zit te kletsen bij een kop koffie, terwijl de kinderen rondom u zachtjes en vooral bijzonder braaf spelen. En dat ge dan probleemloos kunt bijkletsen, iets waar ge anders eigenlijk geen tijd voor hebt.
Sommige dagen hoeft dat echt niet meer te zijn ^^
Piratendagje
Om een of andere reden werd het vandaag plots een piratendagje. Eigenlijk begon het met Kobe die zijn coole piratenkostuum moest opbergen, en toen besloot het maar aan te doen. Merel deed prompt mee:
Toen ze, zoals altijd na het eten, even tv mochten kijken, bleek er plots een piratenjeugdfilm te zijn. Van mij mochten ze gerust kijken, want ze waren gisteren nog maar thuis gekomen van kamp, en gisterenavond was het ook tien uur voor we thuis waren van Ronse en ze in hun bed zaten. Ze hebben er een nestje van gemaakt.
En toen besloten we om er ’s avonds een filmavond van te maken met de eerste Pirates of the Carribeanfilm, terwijl Merel al in haar bedje zat.
De jongens genoten. Arrrrr!
Rustige zondag
Ik geef toe, het was vroeg voor een zondag. Maar om negen uur stonden Wolf en ik netjes aan het station voor zijn vertrek op kamp. Hij had er zin in!
In het terugkeren stopte ik even aan de zondagsmarkt op het Vanbeverenplein, en liet me verleiden door twee kilo heerlijke kersen en een gróte zwarte zonnehoed.
Helaas, in het terugkeren bleek ik een parkeerboete te hebben. Ik had me willens wetens achter een lange rij geparkeerde auto’s gezet, maar net voorbij het “verboden te parkeren”-bord. Dju! Zo wordt het toch nog een dure hoed 🙁
Thuis maakte ik een koude schotel klaar, speelden Kobe en Merel heerlijk met elkaar, en toen ze ruzie begonnen zoeken, ruimde ik met Merel haar kleerkast eens op. Ik heb er een dertigtal T-shirts uitgehaald, een dertigtal overgehouden, en een dertigtal ‘nieuwe’ aan toegevoegd. Het kind zal voorlopig nog niet zonder kleren vallen, dat garandeer ik u…
En verder? Was het eigenlijk gewoon een heel erg rustige zondag… Zalig!
365 – 04 juli 2015 – kookmuis
