Vannacht is Kobe thuisgekomen van een weekje Oostenrijk met de vrienden. Ze waren met zijn zevenen, verdeeld over twee auto’s, met de nodige tenten en ander kampeergerief. Ze zijn gaan trekken in de bergen, hebben een keertje overnacht in een berghut, en het zag er allemaal prachtig uit.
Hoe weet ik dat nu? Want ja, Kobe is gekend om zijn “Kobecommunicatie”, zoals Merel dat noemde. Wel, ik ben blijkbaar niet de enige ouder die zaagt dat we geen updates krijgen als ze op reis zijn, en dus had een van hen een Whatsapp groepje aangemaakt voor de ouders, en daar kwamen dus updates in. De manier waarop ze het schreven, maakte duidelijk dat ze het in het belachelijke wilden trekken, maar wij, wij vonden het prachtig!
Alleen ben ik bijzonder blij dat ik niet mee moest, als ik het zo een beetje zag. Man, dat klimmen! Kobe vertelde dat ze op een bepaalde dag van 800 naar boven de 2000 meter geklommen waren. Amai mijn voeten!
Net als vorig jaar zat mijn vakantie ook dit jaar goed vol, en dan ben ik nog niet eens met vakantie geweest met Bart, want dat was Japan in de paasvakantie.
Maar ik was dus wel enkele keren voor enkele dagen op zwier:
Boeken lezen viel dan weer extreem tegen: mijn vakantie zat gewoon te vol, denk ik. Bof, ik haal dat dan wel in, denk ik zo.
En dan was er vooral ook de dood van mijn vader, die de eerste week van mijn vakantie bepaalde: het geregel, het leeghalen van zijn kamer, de begrafenis, en vooral het laat-me-met-rust-gevoel dat ik daarbij had en wellicht ook uitstraalde. Mijn excuses daarvoor.
Wat me minstens even diep raakte, was het overlijden van Hanneke, ook al was ik niet op de begrafenis wegens in Londen.
Ik kon gelukkig ook een aantal keren echt blij en trots zijn:
Maar ik kan dus aan geen kanten klagen: het was een fijne, volle, geslaagde vakantie, zodat ik er gewoon zin in heb om weer aan de slag te gaan. Ik kijk al uit naar mijn leerlingen!
Als je geocacht, heb je ook statistieken: hoeveel caches per jaar, per maand, na elkaar, max. per dag, dat soort dingen. Ik ben dan een sucker voor ronde getallen, om niet te zeggen een beetje OCD.
In Londen had ik een hele reeks labcaches kunnen doen met multiple choice, en was daardoor tot een enorm getal gekomen dat ik wellicht nooit meer zal kunnen halen. Alleen… dat getal was 447, en dat klikte niet in mijn hoofd.
Vandaag was dus de laatste dag van augustus en de laatste dag om dat getal wat rechter te zetten. Ik ben dus na het avondeten nog even tot aan Dok Noord gereden, want daar lag nog een recente reeks labcaches die ik nog niet had opgelost. Ik ben er daar drie van gaan doen, heb meteen ook zelf nog een cache gelegd, en ben dus netjes op 450 uitgekomen. Daar kan ik dan wel weer mee leven.
Om het jaar netjes af te ronden, daar heb ik nog tijd voor.
Meteen heb ik ook een mooie avondwandeling gemaakt, en een locomotief opgemerkt waar ik wellicht al tientallen keren voorbij ben gereden, maar nooit heb opgemerkt.
Een mooie manier om de vakantie af te sluiten, denk ik dan.
Ik zat om half acht al aan het venster naar de zee te kijken, en toch was het na twaalven voor we weg waren uit het appartement. Lazy mornings, zeker?
We deden een tweede grote stuk van The Crystal Ship, maar vonden het rond een uur of twee welletjes, lieten de kunstwerken voor wat ze waren en fietsten richting het centrum om daar iets te eten bij Paul.
We fietsten naar huis langs het Leopoldpark om daar nog wat labcaches op te pikken – u dacht toch niet dat ik intussen niet gegeocached had, of wa? – en Gwen trok meteen haar bikini aan om nog wat van de zon te genieten op het strand. Mijn rug wilde even rust, kreeg die, en tegen half zeven ging ook ik het strand op.
Vreemd genoeg had mijn brein zich op voorhand volledig voorbereid op vijf daagjes Oostende, met fietsen en kunstwerken en geocaches, en was het compleet voorbijgegaan aan het feit dat we ook aan zee zaten. Gelukkig had ik gisteren in een tweedehandswinkeltje voor zes euro een fijne bikini op de kop kunnen tikken, en had ik sowieso een badhanddoek mee. Maar yup, zee, dat was blijkbaar niet ingecalculeerd.
Ik heb er nochtans van genoten, van dat lezen daar op het strand. En die bikini, die valt echt goed mee.
Ja, dat is Gwen, daar op de vloedlijn.
Tegen acht uur kwam er toch weer een hongertje opzetten, zodat we op jacht gingen naar een vrij plekje ergens op een terras, en jawel, twee minuten chance bij de beste Italiaan op de dijk.
We sliepen lang, gingen iets halen om te ontbijten, bleven nog lanterfanten en het was uiteindelijk na elven voor we het appartement verlieten en de fiets op gingen.
Het plan? Een deel van de route van The Crystal Ship fietsen, en dan vooral het stuk op de Oosteroever. Voor wie niet weet wat The Crystal Ship is: dat is een project dat al een tiental jaar loopt en waarbij intussen 92 straatkunstwerken zijn geschilderd op alle mogelijke gevels. De kunst is zeer uiteenlopend: primitief, verbaal of soms bijzonder levensecht, vaak met een knipoog (of meer) naar James Ensor. Ik wilde dit al jàren doen, maar bleef het uitstellen, en nu kwam het er eindelijk van. Ik vond in Gwen ook een gewillige partner in crime, en samen gingen we dus de elektrische fiets op, zelfs in die hitte. Al viel dat laatste wel mee, daar aan zee: het werd vandaag 31° ipv. de 36° uit het binnenland. En ik vond zowaar een paarse zomerhoed die me ook deels redde van de warmte!
Bon, ik heb ook alle kunstwerken gefotografeerd en post ze hier voor mezelf. Neem gerust mee een kijkje, of sla ze gewoon over. We hadden allebei de app gedownload waarmee we de eerste zes kunstwerken al bezochten voor we in de Dienst Toerisme van Oostende (tegenover het casino) voor vijf euro het boekje en de kaart gingen halen. Heb je die nodig? Nee, de app geeft ook alle info, maar we vonden het papier soms gewoon praktischer en overzichtelijker. Maar mocht u dus uitleg willen bij een van die kunstwerken? Alles staat op de app.
Af en toe zag ik ook nog andere muurtekeningen die niet tot het parcours behoren, maar die ik er wel bij wilde. Of beelden. Ik heb iets met beelden.
Na een paar kunstwerken zetten we onze fietsen aan de Visserskade en deden we een toertje te voet, omdat de kunstwerken daar dicht op elkaar lagen en er toch te veel voetgangers waren om door te navigeren met die fietsen. En onderweg kwamen we een Griekje tegen. Zoals het hoort.
Toen was het al vier uur en namen we de veerboot naar de overkant, maar moesten wel een twintigtal minuten wachten: het was pokkedruk in Oostende. En ja, aan de overkant was het veel rustiger, bijzonder heet, ietwat desolaat, maar gelukkig vonden we wel een (heet) terras om iets te drinken. Dat werd een gewone latte (van 6 euro) want 15 euro voor de iced versie vond ik er wat over.
Een half uur wachten op de boot terug zagen we niet zitten, en dus fietsten we gewoon terug naar de overkant, iets wat met die elektrische fietsen niks inhield uiteraard. En we zagen nog wat kunstwerken ook, mooi meegenomen. In het passeren waaiden we ook nog de Delhaize binnen, kwestie van brood en melk en kaas en zo voor het avondeten.
We aten, ik ging even liggen, Gwen ging nog richting strand, en rond een uur of acht deed ik dat ook: gewoon even rustig zitten in mijn stoel en genieten van de ondergaande zon.
Het is vreemd hoe snel de zon eigenlijk ondergaat… Maar ik werd er wel helemaal zen van.
We hadden het al maanden geleden in onze agenda gezet: een paar dagen in Oostende, in het appartement van Gwen (en haar ouders). Ik ging in de voormiddag enkel nog naar de kapper en na de middag naar de kine, en ging Gwen ophalen rond een uur of vier. Ook zij was niet gehaast, want haar mama was gevallen en er was wel wat commotie, ja. Ik had ook de fietsen mee, want ik wilde in Oostende eindelijk eens de reeks The Crystal Ship doen.
Het appartement ligt eigenlijk in Mariakerke, op de dijk, met prachtig zeezicht. Het is ook echt groot: een ruime living met geïntegreerde keuken, drie slaapkamers, twee aparte toiletten naast elkaar (!), twee badkamers (de ene met dubbele wastafel, douche – met twee douchekoppen, eentje aan elke kant – en bad, de andere en suite bij de ene slaapkamer), een kleine berging, twee kelderruimtes en een garage. Jawel. De prijs mag u er zelf bij denken, daar op den dijk.
Maar dat is dus wel mega luxe… We zetten de fietsen in de garage, mijn auto gewoon op straat en gingen naast de deur iets eten. We wilden namelijk vrij snel terug op het appartement zijn, want ja, eclips! We hadden het best mogelijke zicht, maar vreemd genoeg blijft de zon een volledige schijf op foto, zelfs bij die 90% verduistering. Het werd wel een pak donkerder, daar op het strand, alsof de zon zo goed als onder was. Mooi, zeker met de eclipsbrilletjes die ik nog in een schuif liggen had van 1999. Soms is het wel handig, ekster zijn…
En toen gingen we nog voor een avondwandelingetje om een ijsje te halen. Zowat mijn eerste deze zomer, stel je voor!
En toen waren we allebei pompaf en was het bedjestijd. Maar een mooie start van een korte vakantie met de beste vriendin, ja.
Omdat het gisteren zo laat was, sliepen we lang, ontbeten laat en trokken rond half elf de deur van ons excellente verblijf achter ons dicht. Ik geef u nog even een zicht op de privétuin mee van op ons terras.
We namen met onze spullen de metro vanuit Paddington richting St. Pancras om daar onze bagage al eerst even af te droppen, en lazen intussen de Metro, het gratis gazetje dat daar nog bestaat. We stelden wel vast dat we precies lang bleven stilstaan op Edgeware Road, en plots… reden we terug de andere richting uit en stonden we weer in Paddington! Als twee idioten hadden we er dus niet bij stilgestaan dat Edgeware Road de eindhalte is van de Circle Line in de ene richting, en dat we daar dus hadden moeten overstappen op de Circle Line in de andere richting. Goed bezig dus, extra gezeul voor Merel met de overvolle – wegens te veel boeken gekocht – en loodzware valiesjes, en bijna een uur kwijt. Het zorgde ervoor dat we onze bagage afgooiden en richting Charing Cross spoorden, maar daar eerst iets gingen eten in een of ander Italiaans restaurant. Het stikt daar echt van de Italiaanse dinges…
En toen was het tijd voor de National Gallery, iets wat bij Merel ook met stip op haar lijstje stond. Ja, het was het waard, alleen al voor de Monets die er hangen en waar zij compleet zot van is. Ze kocht dan ook een schriftje van Monet en kreeg van mij een T-shirt met de waterlelies op.
En toen… was het op bij Merel. Haar voet deed zeer – een ontstoken teennagel en blijkbaar, zo bleek achteraf thuis, een ontstoken pees – en ze voelde zich echt niet goed. Het plan was geweest om nog te voet, zo’n 40 minuten wandelen in totaal, richting St. Pancras te gaan met een tussenstop in het British Museum en daar ook een koffietje. Dat lukte dus niet meer, en ik troonde haar dan maar mee via de metro naar St. Paul’s Cathedral die ik ook wel wilde zien en waar ik nog een massa labcaches kon doen, zodat zij zich ook niet schuldig hoefde te voelen.
Zij installeerde zich daar in de tuin van de kathedraal onder een boom, en ik ging op wandel. 26£ voor de binnenkant van de kerk was me toch iets te veel, zodat ik me ook in de schaduw installeerde en een reeks labcaches afwerkte. De rust en de stilte – het was echt druk geweest in de buurt van Trafalgar Square – hadden Merel duidelijk goed gedaan, en een ijskoffie met koekje bij de Starbucks waren nog beter. We namen de metro’s terug richting Euston, haalden onze bagage op, waren tegen half zes in het station, zoals gevraagd, en gingen als een sneltrein doorheen bagagecheck, security check en paspoortcontrole: ze deden toevallig net voor onze neus telkens een nieuwe balie open. Een rustig half uur later konden we aan boord, zaten we te lezen, kregen we een deftige koude salade als avondeten, en om tien uur stonden we in Brussel. Daar hebben we gelopen om nog de trein van 22.07 uur naar Gent te halen, maar helaas: dat perron van de Eurostar is echt té lang en te druk, en we stonden om 22.08uur in de vertrekhal te kijken naar een bord waar net de trein naar Gent van verdween. Dju.
Dan maar een trein later, zodat we om elf uur Bart in de armen konden sluiten, en nog iets later in ons eigen bed lagen.
