Geplaatst op

Op stap in Roubaix

Het was al van in de paasvakantie geleden dat ik Véronique had gezien, en we vonden beiden dat we dat dringend moesten rechtzetten. Toen ik dus voorstelde om samen te gaan cachen, zei ze meteen ja. We lieten ons oog vallen op Roubaix: behoorlijk wat caches, ideaal voor koud weer want dan kan je ergens binnen gaan zitten, en vooral: cultuur! Want ja, daar is ook onder andere het prachtige museum La Piscine in een voormalig art nouveau zwembad.

Ik pikte haar op in Ronse, en iets voor twaalf stonden we in Roubaix. Ik hoop alleen dat ik er geen boete krijg, want blijkbaar heb je nu niet alleen voor de grote steden, maar ook voor de kleinere steden een ecovignet nodig, en dat wist ik dus niet. We gingen meteen het museum binnen, liepen rond en wilden rond één uur daar ter plekke in het restaurant eten, maar blijkbaar was het overvol en konden we pas om twee uur eten. Tsja, dan eerst maar verder museumen, zeker?

Tegen twee uur kregen we een tafeltje, kozen we voor de stoverij met frietjes en een koffie met een echte Meertse wafel erbij.

Eigenlijk hadden we nog niet het volledige museum gezien, maar we wilden vooral nu naar buiten, want de zon scheen – het was wel koud, tegen het vriespunt – en we wilden nog een aantal caches doen, vooral dan rond street art. Daar is er wel wat van in Roubaix, zo blijkt. We deden eerst nog de binnentuin, liepen rond, genoten van de stad, genoten van elkaars gezelschap en vonden onze laatste cache zelfs in het donker bij de lichtjes van onze gsms. Maar wat een prachtige dag…

Ik zette haar af en was tegen acht uur terug in Wondelgem. Moe, maar man, zo mentaal opgeladen!

Geplaatst op

Dordrecht, dag 2

Na een verkwikkende nachtrust ruimden we al iet of wat op en gingen gezellig samen ontbijten bij Van der Sterre, een bakkerij waar Sabrina’s hond Ella wél nog binnen mag, in tegenstelling tot haar vroegere vaste stek Coffeelicious. We hebben het ons niet beklaagd: de specialiteit van het huis, de appelmarijn, is echt wel de moeite waard.

We gooiden Maité af aan het station – ze had nog andere verplichtingen vandaag – en wandelden verder via het park (en een reeks labcaches) naar het appartement van Milan waar Sabrina tegenwoordig ook woont, als ze niet weg is met de bus.

We aten eindelijk de redelijk fantastische paprikasoep op die Sabrina had gemaakt, en reden toen richting Rotterdam, want Sabrina en ik zijn allebei grote fan van Marlies Dekkers, en ze had tickets voor de grote stockverkoop. Tickets? Jawel, je betaalt vijf euro om binnen te mogen, maar krijgt die meteen als korting terug wanneer je iets koopt. Die stockverkopen zijn altijd meteen volzet, en vroeger hadden ze dan vaak vrouwen die zich wel aanmeldden maar niet af kwamen, en zo anderen de kans ontnamen.

We parkeerden langs een heel mooi meertje met strandje, lieten Mireille rustig een tukje en een wandeling doen, en stortten ons in het gewoel. Man, wat was dat zeg! Rekken en rekken en dozen vol lingerie, netjes op maat, en aan duizelingwekkende prijzen, als in 15 tot 20 euro voor een slip waar je anders 80 euro voor betaalt – ja MD is duur – en beha’s van 100-150 euro voor 25-40 euro. Een deel van de ruimte achteraan is afgeschermd met grote zeildoeken, en daar staan dan grote spiegels en enkele tafels en stoelen om je gerief op te leggen. Er lopen tal van verkoopsters rond die perfect je maten opmeten of een andere maat halen uit de rekken als je dat wil, en vooral: het is één grote ruimte zodat iedereen er vrolijk in haar blote tieten staat. Het had wel wat, ja.

Ik bleek een maat minder te hebben dan vroeger – van 90D naar 85E – en kocht voor 180 euro – de prijs van een setje in de winkel – drie beha’s en 4 bijpassende slips. Had ik die echt nodig? Nee. Maar het is wel fijn om jezelf een cadeautje te doen als je er zo weinig voor betaalt.

En toen nam ik nog enkele foto’s van dat mooie water en reden we fluks terug richting Dordrecht.

In plaats van rechtstreeks naar het huisje te gaan, besloten we eigenlijk meteen iets te drinken en dan te eten in een van Sabrina’s favorietjes, waar ik ook wel graag kom wegens zo mooi. Als ik ooit Bart meekrijg naar Dordrecht, wil ik hier komen logeren in Villa Augustus, bij voorkeur dan nog in de bovenste vuurtorenkamer.

En toen was het een beetje op. We reden naar het huisje, ruimden op, ik gooide Sabrina af bij Milan, kegelde Mireille uit de auto aan onze vaste carpoolplek in Antwerpen en stond tegen tien uur weer thuis. Moe, maar helemaal ontspannen. Ik kan er weer tegen voor eventjes, denk ik.

Geplaatst op

Dordrecht dag 1

Jawel, opnieuw in Dordrecht dus, en opnieuw in het heerlijke huisje van Maria, daar aan de Mattensteiger. Zoals ik al zei: dit voelt als thuiskomen.

We sliepen relatief lang, ontbeten en gingen toen met ons drieën – Mireille, Sabrina en ik – koffie drinken in Het Magazijn: beneden een gezellige plek om te zitten, boven gewoon een platenwinkel! Ik heb meteen kerstcadeautjes voor de jongens gevonden.

We passeerden nog langs een tweedehandswinkel met een apart rek voor Cora spulletjes – helaas, niks in mijn maat dat ik nog niet had – en gingen toen aan het station Maité oppikken. Strikt genomen is zij geen Vosje, maar ze kent Hanneke ook al dertig jaar, deed samen met haar reenactment, en is uiteindelijk ook een vriendin van ons allemaal. En, nu ik erover denk, ik vermoed dat zij er die allereerste larp waar we Vossen waren, ook bij was…

En toen verzeilden we weer bij Annemarie en Maarten in De Klik, omdat het daar gewoon lekker en gezellig is en dat hele fijne mensen zijn.

We liepen verder, lieten Maité kennismaken met  Biblis – waar ik toch weer iets kocht – en gingen naar huis, want tegen vieren wilden we bij Hanneke zijn.

Daar kletsten we eerst gezellig nog wat, en gingen toen samen eten. Eigenlijk wilde Hanneke opnieuw naar haar favoriete pizza plek, maar die was gesloten vandaag. Het werd dus A15, een Aziatisch, gigantisch restaurant met een buffet zoals ik nog niet eerder heb gezien. Je kan er uiteraard sushi krijgen, maar ook oesters, verschillende soorten koude vis, koude groenten, tal van ‘Europese’ warme schotels zoals vol-au-vent of stoverij met frieten, maar ook dingen laten wokken – acht soorten vlees, waaronder kangoeroe – of bakken op de teppanyaki, dat soort dingen. Het dessertenbuffet alleen al was enorm, met een compleet ijskraam met 24 smaken en zowel een melkchocoladefontein als eentje met witte chocolade. En de prijs, 36 euro per persoon voor eten én drinken à volonté valt best goed mee.

We genoten, vooral dan van het gezelschap van Hanneke. Tegen negen uur reden we opnieuw naar haar huisje en bleven daar nog thee drinken en tateren, iets waar we goed in zijn. Het deed deugd Han nog eens te zien, jawel.

Tegen elven waren we weer thuis, en ik was doodop. Mentaal doet het gigantisch veel deugd hier te zijn, fysiek is het lastig maar fijn. Eventjes twee dagen weg van alle stress, weg van gedoe, weg van schoolwerk, en bij fijne vriendinnen. Soms is dat zowat de definitie van vakantie, toch?

Geplaatst op

Hoo boy, wat een dag!

Was gisteren een uitpufdagje, dan was vandaag wel anders. Ik begon met mijn haar te kleuren, ging naar de dokter met Merel, deed  boodschappen, kookte en passeerde langs de kine, voor een keertje op dinsdag omdat ik morgen niet thuis ben.

Merel had nieuwe jeansbroeken nodig en wilde ook een nieuwe winterjas. Tsja. Maar ik vertrek vanavond – kwestie van de files te vermijden – nog naar Dordrecht tot donderdagavond, vrijdag had ik al andere dingen op de agenda staan, en zaterdag is alles dicht, dus ja, vandaag dan maar.

We trokken na de kine de stad in en vonden warempel nog bovengronds een parkeerplaats. Zodoende passeerden we langs de Schleiper, waarop de lepe trien me met haar allerliefste glimlach en smekende oogjes aankeek en zei dat ze eigenlijk nu al haar verjaardagscadeautje zou willen, want het was vakantie en nu had ze tijd en we stonden bij de perfecte winkel. Bon, een dik half uur later had ze olieverfkrijtjes met het juiste papier en afwerkvernis. En toen vonden we in de eerste winkel die ze binnenging, warempel meteen de juiste jeans! Zo content dat we ze maar dubbel hebben gekocht. En toen waren er nog T-shirts, en effectief de korte grijze stoffen winterjas die ze wilde, en nog een cadeautje uit de theewinkel voor de twee Dordtse vriendinnen, en toen reden we nog naar de Krefel om nieuwe elektrische dekens.

Ik dropte Merel af en reed nog snel om de hoek naar de Avothea, want ik had eerder dit jaar een cadeaubon gekregen en die liep overmorgen af. Zodoende ben ik nu een prachtige zwarte kanten parasol en een grote paarse hoed rijker.

Er was nog tijd om heel eventjes te gaan liggen, mijn gerief samen te zoeken, te eten en naar Dordrecht te vertrekken, onderweg Mireille oppikkend.

We waren tegen tien uur bij het huisje bij Sabrina, en ja, dat voelde als thuiskomen. Echt. Héérlijke stad, héérlijke vriendinnen.

Geplaatst op

Tallinn: NOA Chef’s Hall

Ik moest het eigenlijk nog hebben over het tweede sterrenrestaurant dat we bezochten in Tallinn: helemaal anders dan 180°, vonden we. Dit ging om de showelementen, om de ‘speciallekes’, de rookeffecten, de speciale glazen en dergelijke. Ook leuk, maar we waren minder onder de indruk van de gerechten zelf. Pas op, top, daar niet van, maar geen wow-effecten zoals we bij het andere eigenlijk wel een paar keer hebben gehad. Het lag aan de kust, maar van waar wij zaten, zag je noch de zee, noch de ondergaande zon. Beetje jammer, vonden we, maar aan de andere kant zaten we wel lekker warm, terwijl een deel van de gasten op een halfgesloten terras zat, wat niet bijzonder warm kan geweest zijn.

Het aperitief en de hapjes werden geserveerd, net zoals bij 108°, in een aparte salonruimte.

Daarna werden we getransfereerd naar het eigenlijke restaurant, met uitgebreid menu en een tea pairing. Nog niet vaak gehad, zo’n theeassortiment, maar het was er wel boenk op. Hele, hele knappe dingen gedronken.

En toen liep het even mis met de Uber: ja, we zaten op een zaterdagavond op een goeie twintig minuten buiten de stad, maar de taxi die toegezegd had, begon blijkbaar eerst nog enkele andere ritten af te werken. We maakten nog een wandeling in het donker langs een kustpaadje, maar een half uur begon wel lang te duren, ja. Zeker toen het drie kwartier werden. Soit, tegen half één waren we terug ’thuis’, met alweer een fijne ervaring erbij.

 

 

Geplaatst op

Dit was de vakantie van 2025

Vaak heb ik op het einde van de vakantie het gevoel dat ik niks gedaan heb. Wel, ik geef toe dat ik van de vooropgestelde klusjes ook weer geen klop heb uitgevoerd, maar verder zat mijn vakantie precies wel goed vol. Juli begon zeer rustig wegens geen auto en nood aan rust, maar vooral augustus zat propvol, op een goeie manier.

Maar ik was dus vaak niet in mijn kot:

Soms was ik zelfs meerdere dagen na elkaar niet in mijn kot:

Ik hing ook wel een klein beetje het huisvrouwtje uit:

Lezen deed ik dan weer amper: enkele boeken, zeker niet de 15 van vorig jaar. Helemaal niet erg, maar het zegt iets over de drukte in de vakantie.

Oh, en ik kreeg eindelijk ook een nieuwe tand.

Qua geocaching was het vooral in augustus een topmaand: maar liefst 200 caches!

Ik had eigenlijk willen cachen met Véronique, maar dat is er niet van gekomen wegens in juli geen auto en daarna geen tijd meer. En ik had ook alle Rondje-Vlaanderencaches van Oost-Vlaanderen willen doen, maar idem.

Ach ja. Ik heb veel gedaan, heel veel, en de rug heeft het zowaar niet opgegeven. De knie wel, maar dat is een ander verhaal. Ik kijk met veel genoegen op deze vakantie terug, die pakken ze me toch niet meer af.

Carpe diem!