Moerbeien

Zikrullah is een van de leerlingen die ik de voorbije drie jaar in de klas had. Dit jaar zit hij bij mijn collega. Hij was na het tweede al aan het twijfelen om verder te doen met Latijn, idem na het derde jaar, en gaat nu toch voluit voor wiskunde-wetenschappen. Hij wil geneeskunde doen, en daar heeft hij alle capaciteiten voor.

Nochtans is hij nog niet zo heel erg lang in België: hij is geboren en deels opgegroeid in Afghanistan, tot zijn familie is gevlucht. Ik vind het een zalige kerel, maar je moet weten hoe je hem moet aanpakken.

In een van de verhalen van Ovidius, dat van Pyramus en Thisbe dat we vorig jaar in de les hebben gelezen, ging het op een bepaald moment over moerbeien, zowel zwarte als witte. Morus nigra en alba, voor mocht u het willen weten. Ik gaf ruiterlijk toe dat ik de vruchtjes nog nooit had gegeten en dus geen oordeel kon vellen. Hij verschoot daarvan: blijkbaar groeien die volop in Afghanistan, wat op zich niet zo verwonderlijk is, want het verhaal speelt zich af in Babylon, het huidige Irak.

Blijkbaar heeft hij dat ook onthouden, want hij kwam plots naar me toe, met zijn kenmerkende brede grijns en een papieren zakje: gedroogde moerbeien, beide soorten! Hij had ze speciaal meegebracht voor me, aangezien ik het niet kende, en ik denk dat ze zelfs uit Afghanistan zelf komen.

Ik vond het in ieder geval prachtig: heerlijk toch, hoe die leerlingen dit soort details onthouden en daar dan ook mega trots in kunnen opgaan! En ik, ik heb nu een ganse hoop moerbeien om zelf op te peuzelen – lekker! – of om leerlingen te laten proeven.

Dikke merci, Zikrullah! En ergens hoop ik dat je toch nog bij mij in Latijn komt, de volgende jaren.

Rare autootjes

Wat me meteen opviel in Tokyo en later ook in de rest van Japan: ze hebben er een enorme voorkeur voor een type auto dat wij hier niet of nauwelijks hebben. Als in: 1 op 5 auto’s, minstens, is er zo eentje. Wat bedoel ik dan? Wel, een soortement kruising tussen een jeep en een bestelwagen: klein, met zo’n grappig snuitje vooraan, en dan achteraan wat meer laadruimte, maar de grootte van een Kangoo of zo. Ik heb een paar foto’s genomen om te tonen wat ik precies bedoel, en het feit dat er zo’n aantal op één foto kunnen, zegt genoeg.

En ja, je hebt ze in alle kleuren en in alle merken, zowel Toyota, Honda, Subaru…

Vreemd.

Epileren

Die kapotte rug heeft voornamelijk nadelen, maar vandaag heb ik een voordeeltje ontdekt, en ne mens pakt mee wat hij kan krijgen, toch?
Merel kwam vragen hoe het epileermachien werkte, want misschien was dat wel handig voor Berlijn en Japan. Ik waarschuwde haar dat dat geen deugd deed, integendeel, en dat ik er daarom mee gestopt was en mijn benen gewoon schoor.
Ze probeerde even en kwam tot diezelfde conclusie. En toen dacht ik: wie weet lukt het wel voor mij?
En jawel, dat doet nog steeds pijn, maar verwaarloosbaar. Echt. Het mag al eens meevallen ook, zeker? Ik heb dus meteen mijn benen onder handen gepakt, en dat was dat.
Onnozel, ik weet het, maar elke glimmer telt.

Franse complimentjes

Sinds een paar jaar moeten de leerlingen van het derde jaar voor Frans een complimentenkaartje maken, gericht aan een leerkracht naar keuze. Daarvoor moeten ze bepaalde woordenschat gebruiken, en ze krijgen blijkbaar ook punten op creativiteit.

Vorig jaar kreeg ik er twee, dit jaar zelfs drie, van mijn twaalf derdes. Ja, ik weet dat het een verplichte taak is, maar ze hadden ook nog tien andere collega’s kunnen kiezen, en dit doet hoe dan ook deugd, zeker als je ziet hoeveel werk ze erin gestoken hebben, en hoe persoonlijk het is, met mijn favoriete kleuren en zelfs haakwerk. Heerlijk, toch? En dan denk ik dat ik blijkbaar nog zo slecht niet bezig ben, bij momenten.

Dat was er meer eentje van wel willen maar niet kunnen, maar de tekst is wel lief.

De volgende heeft eigenlijk een bewegend iets gemaakt: als je het kaartje opent, tolt de figuur aan de binnenkant.

En de derde is eentje die graag haakt, en dat van mij uiteraard ook weet.

Ik ga eens denken waarvoor ik dat gehaakte envelopje nog kan gebruiken. Ik vind het alvast fantastisch, zeker met de geborduurde R nog in het bloemetje…

 

Gepersonaliseerde dice zijn de max!

Ruben, een van de spelers van onze Call of Cthulhusessies op dinsdag, had aangekondigd dat hij een kerstcadeautje had voor ons. Nu, hij was in januari en februari niet op de sessies geraakt wegens verhuizingen en ziekte en werktoestanden, maar afgelopen dinsdag was hij er dus wel.

Hij had eerder langs zijn neus weg gevraagd welke twee kenmerken we als bepalend zagen voor onze personages van de campagne van de afgelopen twee jaar. Deirde Pierrepont is een intussen redelijk mentaal gehavende rijke Amerikaanse jongedame, die voornamelijk met haar butler met de kist rondzeult waarin al onze boeken en occulte voorwerpen zitten. En ze durft ook al eens een Elder Sign zetten, want ze heeft nogal wat mythoskennis intussen.

En toen kwam Ruben af met gepersonaliseerde dobbelstenen, een D10 en een D100, met in de ene een geopende kist waarin je zelfs de muntstukken kan zien liggen, en een andere met een scroll met een Elder Sign op. Hij wist te vertellen dat die voorwerpen gemaakt zijn met fimoklei, zelfs het Elder Sign, omdat inkt uitloopt als je er de epoxy op giet.  Wow! Dat moet een gigantisch gepruts geweest zijn, en ik vind het de max!

Een foto van de kist lukte al helemaal niet, die van het Elder Sign een beetje.

Maar hoe wijs is dat, zeg!

Een jaar Mounjaro

Exact een jaar geleden begon ik, onder doktersbegeleiding uiteraard, met het vermageringsmedicijn Mounjaro. Ik was gewaarschuwd voor de bijwerkingen zoals misselijkheid, en werd er ook uitdrukkelijk op gewezen dat ik niet alleen vet, maar ook spiermassa ging verliezen. Daar was helaas niks aan te doen: mijn kinesisten willen me daar geen oefeningen voor geven omdat mijn rug echt op het scherp van de snee zit, dat ik een wankel evenwicht heb gevonden en dat oefeningen dat wel eens zouden kunnen verstoren. Dat er grote kans is dat die dat zouden verstoren.

Ik schreef er een jaar geleden dit over. Met toch wel een bang hartje, want ze rekenden 5 tot 20% lichaamsgewicht, in mijn geval dus ongeveer ook dat in kilo’s. Zou het me lukken? Zou het de moeite waard zijn? Zou ik niet te veel bijwerkingen hebben? Zou mijn rug het wel appreciëren?

Nu, een jaar later, toon ik vol trots de foto’s. Ja, er zit nog steeds te veel pak aan, ja er zou nog tien extra kilo af moeten – meer als ik op een BMI van 25 wil uitkomen – maar ik ben echt gelukkig met het resultaat.

Voel ik me beter? Ja. Ik zit gewoon beter in mijn vel – al hangt dat bijvoorbeeld aan mijn armen wat losser – en ben zelfzekerder. Ja, ik heb nog steeds stevig overgewicht en ben nog steeds officieel obees, maar het is niet langer morbide obees, wat ik dus blijkbaar wel was. Ik stel me daar eerder zo’n waggelende Amerikaan bij voor, maar bon.

Waar ik ook heel blij om ben, is dat ik niet merkbaar meer rimpels heb gekregen. Flabberarmen, ja, maar dat is sowieso eigen aan de leeftijd, en mijn vel zit overal wat losser, maar dat valt al bij al nog mee. De dubbele kin is grotendeels weg, en ik kan weer in het grootste deel van mijn vroegere kleren. Maar vooral: ik ben niet meer zo snel buiten adem, en mijn rug recupereert sneller. Hij begint nog even snel zeer te doen, dat wel, maar dat ligt niet aan mijn gewicht. Hij wordt gewoon minder snel moe, begint minder snel te protesteren en herstelt dus ook sneller.

Bijwerkingen heb ik niet echt gehad. Als ik echt te veel of te vettig at, werd ik misselijk, maar dat was vroeger ook al zo.

Het enige minpunt was de kost, en ja, ik denk dat ik er zo’n 3000 euro aan kwijt ben. Maar eerlijk? Als je me een jaar geleden had gezegd: “3000 euro voor 20 kilo” dan had ik volmondig ja gezegd. Ik weet het, niet iedereen kan dat, ik snap dat heel goed, en dus is het weer eens elitair, maar ik heb het er voor over.

Ik ga nog even verder proberen doen met de zware dosissen, en dan wellicht moeten overschakelen op onderhoudsdosis, zodat het er niet meteen weer bij komt. Maar voor mij is het het waard, ja.