Nieuwe schoolbrochure

Vorig jaar gooiden we op school het concept voor onze schoolbrochure helemaal om: weg met de krant die uiteraard vol tekst stond, welkom aan de modernere, lichtere brochure met meer sfeer.

Ik ben geen grafica, maar ik vond dat het er best wel oké uitzag. Dat vonden we eigenlijk allemaal nog steeds, en dus werd deze brochure, waar ik vorig jaar echt wel veel tijd heb ingestoken, gewoon geüpdatet. De tekst werd hier en daar lichtjes gewijzigd waar nodig, maar meer eigenlijk niet.

Het enige dat ik wel een beetje veranderde, waren de foto’s. De foto’s bleven op zich wel dezelfde, maar na de fotografiestage schafte ik me LightRoom aan en bewerkte ik de foto’s. Niet veel, ik ben – zoals bij al dat soort dingen – een echte prutser, maar ik maakte ze allemaal net dat ietsje warmer. En, om eerlijk te zijn, het maakt echt wel een verschil. Oordeel zelf.

Stom eigenlijk, hé, wat een verschil in uitstraling dat kleine beetje maakt. En dan heeft Monica me het eigenlijk nog niet eens uitgelegd, maar heb ik gewoon gekeken wat ze precies deed.

Ik heb een bloedhekel aan instructiefilmpjes, dat werkt niet voor mij, maar ik denk dat ik toch eens iemand ga betalen om me een avondje wegwijs te maken in LightRoom. En InDesign ook, for that matter.

Iemand kandidaat?

Dakdak

Jaren geleden had Merel – ze moet toen een kleuter geweest zijn – een “dakdak” gezien. Alleen kon ze ons nooit helemaal uitleggen wat ze daarmee nu precies bedoelde. Het was een camionette of zoiets, maar dan met een extra verdiepje. Ik dacht meteen aan zo’n mobilhome met boven de bestuurder een stukje waarin je kan slapen, maar dat bleek het niet te zijn.

Zo’n verhoogde camionette, dat was het ook niet volgens haar, want het moest vooraan iets platter zijn. Tsja. We hadden er geen idee van wat ze precies bedoelde en al jaren duiden we elke rare camionette met een of andere uitbouw of rare mobilhome aan, maar nope, geen “dakdak”.

Tot we vandaag naar de blokfluitles reden en Merel plots uitriep: “Kijk mama! De Dakdak!” Euh? Blijkbaar stond de dakdak geparkeerd langs de Wiedauwkaai, en het was wellicht zelfs het identieke exemplaar want in hetzelfde rood als degene die ze zich herinnerde van vroeger.

Wel, in het terugkeren ben ik even langs de kant gaan staan en hebben we een foto genomen.

De enige, échte Dakdak! En inderdaad moeilijk te beschrijven, dat geef ik toe.

Wespenfluisteraar?

Ik denk dat ik mezelf ga hernoemen tot “wespenfluisteraar”: er zitten in de buurt van de school een of meerdere wespennesten en we vinden ze niet. De brandweer is al komen zoeken, en de leerlingen wisten me te vertellen dat er ook al mensen van ’t unief waren geweest omdat er een zeldzame soort zou tussen zitten.

Soit, af en toe komt er dus een wesp de klas binnenvliegen, consternatie alom. Geen idee hoe het komt, maar dan spreek ik het beest streng toe, zeg dat het buiten moet en wijs naar de openstaande ramen. En, bijzonder bizar, die beesten vliegen gewoon terug naar buiten. Hilariteit alom. En dat is nu al een keer of zes gelukt, de leerlingen vinden het zalig.

Iemand trouwens enig idee hoe dat komt??

Die oogjes

Elke avond steek ik Merel in bed, toch als ik thuis ben. Vaak reageer ik dan verwonderd: “Hoe, moet ik jou in bed steken, of wa?” En dan zet ze haar grote smekende oogjes op. Ook Bart probeerde dat even uit, maar kon zijn lach niet inhouden.

Maar wanneer je dat gezichtje ziet, dan kan je toch geen nee zeggen? Toch?

Succulent

Een succulent, dat is zo’n gezellige vetplant in rozetvorm. Vorig jaar na kerstmis had ik er bij de lokale bloemenzaak eentje gekregen dat deels in glitter gespoten was en dat ze nu toch niet meer konden verkopen.

Ik heb dat mooi in een potje gezet en laten staan, en blijkbaar houdt het wel van onze living. Het was namelijk bijzonder vrolijk aan het groeien, tot iemand het omgooide en het topje afbrak. Ik was behoorlijk pissed, maar kreeg het niet over mijn hart om het plantje weg te gooien en liet het dus staan. En tot mijn grote verbazing kreeg het niet één, maar gewoon vier nieuwe kopjes, met een heel leuk effect. Met andere woorden: wilt ge een speciale variant van de succulent, breek het kopje eens af :-p

What the hell was me dat, zeg?

Bon, ik ben compleet overstresst geraakt vandaag ^^

Het begon allemaal maandag: een leerlinge van het zesde vroeg of we mee konden doen met We Wear Skirts, een actie waarbij zowel jongens als meisjes gevraagd wordt een rok te dragen: de meisjes om te tonen dat ze wel degelijk vrouw mogen zijn zonder bang te zijn, de jongens om te tonen dat ze niet bang hoeven te zijn van hun vrouwelijke kant, en eigenlijk ook omdat gendertypering gewoon belachelijk is. Bottom line: iedereen moet kunnen dragen wat hij of zij wil.

Goh, had ik gezegd, dat moet je aan de directie vragen. En die had achteloos, zonder nadenken gezegd:” Tuurlijk, dat moet kunnen, zet maar op de website en FB en zo, waarom niet?”

Euhm.

Ik zet dat gisteren dus op de website en dergelijke met de oproep om allemaal in rok naar school te komen. Een dik uur later krijg ik telefoon van Het Laatste Nieuws editie Gent met een aantal vragen en dus een artikeltje online, nog wat later heeft ook Het Nieuwsblad het nieuws overgenomen. Wij waren oprecht verbaasd: zo raar is dat toch niet? Maar blijkbaar hadden we conservatief Vlaanderen een beetje onderschat. Want om half tien ’s avonds loopt via via nog de vraag binnen van De Gentenaar of ze mochten komen foto’s nemen en interviewen. Euh, onder code oranje mogen er geen derden op de school binnen, maar bon, we wilden wel wat vraagjes beantwoorden. En ik ging zelf wel foto’s maken om elf uur, ik wilde die wel gerust doorsturen.

Bon, deze morgen dus. Ik moest gelukkig maar beginnen lesgeven om tien over tien, want kwart voor negen bleek De Gentenaar ondanks de afspraak toch aan de schoolpoort te staan en kreeg ik de vraag of ze leerlingen konden spreken. Euh, nee? De les is al begonnen? Of ik dan misschien een paar leraars in rok naar buiten kon sturen? Zucht, zo werkt een school niet, nee. Maar ze kregen toch nog een paar laatkomers te pakken, met een gans artikel met foto’s en al tot gevolg.

Iets later: telefoon van de directie: of Radio 2 de initiatiefneemster kon interviewen? Een en ander geregeld, Josefien mocht gebeld worden vijf over elf. Nog iets later opnieuw de directie aan de lijn: dat AVS wilde komen filmen. Maar opnieuw: geen derden op schoolterrein. Dan maar geregeld dat de leerlingen en de initiatiefneemster om kwart over één naar het park gingen komen, daar kon en mocht gefilmd worden.

Intussen nog eens Het Laatste Nieuws: of ik nog wat extra foto’s had, want ook HLN nationaal wilde publiceren. En intussen had ook het VRT NWS een en ander overgenomen op zijn website.

Ik was compleet dolgedraaid, geloof me, want ik moest tussendoor ook nog wel lesgeven en toetsen afnemen en eten en zo.

En dan wil je de reacties en de bagger nog niet weten die we over ons heen kregen: homo’s, travestieten, ontaarden waren nog een paar van de vriendelijker uitlatingen. Ik ben gestopt met lezen, ik werd er slecht van.

Maar vooral ben ik trots dat niemand van ons de hetze had voorzien: jongens in een rok moet bij ons op school eigenlijk perfect kunnen, en wij hadden daar niks controversieels in gezien. Onze adjunct-directeur had eerst gezegd dat hij ook een rok ging aandoen, maar was later teruggekrabbeld. Ik had gezegd dat ik dat prima vond, maar dat ik toch een rok voor hem ging meebrengen. Hij staat dus links op de foto mét rok, gewoon om de leerlingen te steunen.

Het verslag van de dag met alle linkartikels en dergelijke staat hier op onze schoolwebsite.

Zorgende Merel

Merel is echt een ongelofelijk empathisch kind met oog voor andermans problemen en vooral kleine geneugten.

Op woensdag moet ik niet naar school en durf ik al eens uitslapen. De kinderen zijn dan zo lief om heel stilletjes te zijn zodat ik zelfs niet wakker word. En wat vind ik dan in de zetel?

Ik had ’s avonds ook barshift in het clubhuis van de rugby. Elke speler moet per jaar zo’n vijftal taakjes doen: clubhuis open houden, boterhammen smeren voor na de match, boodschappen doen, inspringen op een fuif, dat soort dingen. Doordat ze niemand moeten betalen voor de bar maken ze daar stevige winst op en kan het lidgeld voor zo’n ruwe sport laag gehouden worden.

Normaal gaat Merel mee, maar die had totaal geen goesting. Kobe daarentegen was gestraft, mocht geen schermen, en werd dus gesommeerd om mee te gaan: je weet nooit op voorhand of je alleen of met twee staat en alleen kan mijn rug het gewoon niet aan. Het tappen en schenken is geen probleem, maar er wordt ook verwacht dat je de frigo’s weer aanvult en dus met bakken zeult, en dat is totaal geen optie. Enfin, Kobe dus mee, maar Merel wilde wel onze boterhammetjes smeren. Ik mocht niet zien wat erin zat, en dat werd me ter plekke wel duidelijk:

Voor mij de standaard drie boterhammen, voor Kobe nog een extraatje bij wijze van aperitiefhapje en een paar snoepjes voor achteraf.

Zalig toch, die dochter van me?

Uitgemest

Ik had al langer aan Merel gevraagd om ne keer haar kleerkast uit te mesten, want ik heb er geen flauw idee meer van wat ze nog wel en niet meer heeft qua kleren.

Vandaag heeft ze dat spontaan zelf gedaan en heeft ze me heelder stapels gegeven. Neem dat gerust letterlijk: drie wasmanden vol kleren heeft ze naar beneden gebracht. Ik heb die allemaal bekeken, netjes opgevouwen en dan gefotografeerd om weg te geven.

Voor het geval ge u afvraagt of dat dan wel de moeite was: er waren 34 T-shirts met korte mouwen, 16 T-shirts met lange mouwen, 7 shorts, 9 lange broeken en leggings, 16 rokjes, 3 slaapkleedjes, 1 pyjama en 14 kleedjes (en ze staan niet allemaal op onderstaande foto).

Aan de pulls en gilets zijn we nog niet eens begonnen, da’s voor een volgende zitting.

Nu heeft ze toch nog een reeks rokjes, een kleedje of 5, een tiental Tshirts en een aantal lange broeken. Nog altijd. ’t Is dat het kind geen kleren heeft, he…