Bekskes!

Toen Merel gisteren douchte, vroeg ze om haar nog halfnatte haar meteen in te vlechten, zo twee van die vikingvlechtjes. Op zich zijn die heel mooi, maar het was niet alsof ze buiten moest zijn, vandaag. Ze had echter een heel duidelijk doel voor ogen: bekskes! Zelf kende ze dat woord niet, maar mijn Gentse kuisvrouw zei dat toch ook meteen zo.

Het resultaat was… overweldigend, vond ik. Wat een bos haar!

Ze was apetrots en ik was pokkejaloers.

En ze is van plan om vaker in de loop van de zondag te douchen en het mij dan te laten invlechten, zodat ze op maandag zo naar school kan.

ijdeltuit!

Road trip

Een nieuwe reeks op Netflix, van de makers van La Casa de Papel, is Sky Rojo, en Barts team doet daar de promotie voor. Ze hebben een waanzinnige promo uitgedacht, waarbij je met je auto in een container rijdt, een stuk van de reeks te zien krijgt, en dan interactief met je pinkers bepaalde beslissingen neemt, waardoor je ofwel dood bent, ofwel kan ontsnappen.

Alleen… De container staat enkel dit weekend in de buurt van Amsterdam, en dus gingen Bart en ik op roadtrip. En als mijn echtgenoot iets doet, doet hij het goed. Heel goed. Overdreven goed, eigenlijk.

Want iets over één stapten Bart en ik in zijn elektrisch BMWtje richting Rijkevorsel, want voor de gelegenheid had mijnheer een auto gehuurd voor een dagje. Niet zomaar een auto, uiteraard. Bart had een Aston Martin gehuurd, een DB11, zo’n ongelofelijke sportmachine waar ook Bond mee rondrijdt. Allez ja, die reed rond met een lager model, I kid you not.

We zaten nog twee uur in de auto tot boven Amsterdam, Aalsmere, schoven een uur aan aan de ‘attractie’ die toch wel drie minuten duurde, en we reden terug.

Pas tegen half negen waren we terug thuis, waarbij ik nog serieus heb mogen hypermilen want eigenlijk zaten we op -6 kilometer :-p En zo’n elektrische auto zuipt batterij als je op de autostrade rijdt.

 

Puur een road trip dus, maar ik zat bijzonder comfortabel, ook wanneer Bart aan het stuur zat. En je hebt uiteraard ook ongelofelijk veel bekijks. Ik heb echt een paar keer moeten lachen, zoals toen een auto ons voorbijging, naast ons bleef hangen en het meisje in de passagierszetel met een grote grijns haar beide duimen in de lucht stak.

Yup, ik zat eigenlijk wel te glunderen, ja.

Onverwachte cadeautjes

Ik had het er eigenlijk nog niet over, maar in de krokusvakantie was ik even bij een collega langsgewaaid met een gigantische hoeveelheid kleren van Merel en Kobe die te klein waren geworden, maar wel nog perfect bruikbaar.
Zij woont in een van de minder gegoede wijken van Gent en heeft buren die, door een zwaar ziek kind, alle extraatjes wel kunnen gebruiken.

Zelf is ze behoorlijk creatief, en ik kreeg prompt een envelop in handen gestopt. Hmm? Een onverwacht cadeautje, zijnde allemaal verschillende handgemaakte enveloppen en envelopjes in allerhande formaten, en vooral ook een opbergertje voor een wegwerpmondmasker. We hadden er zo eentje gekregen van Scholengroep en dat had ze nagemaakt in een veel leuker motiefje.

Altijd fijn als je zomaar, onverwacht, zoiets leuks in handen wordt gestopt, toch?

Dankjewel, Isolde!

Phygital

Bart was gisterenavond nog eens een keertje het huis uit: het was lang geleden!
Op uitnodiging van BMW was hij naar een soort klein, coronaveilig autosalon: weinig mensen in een enorme hangar, met mondmaskers en afstand en alles erop en eraan. Op voorhand hadden ze gezegd dat ze geen diner konden geven, maar dat de gasten wel iets gingen meekrijgen om te eten. Goh, daar had Bart verder eigenlijk geen acht op geslagen: vaak zijn dat gewoon een paar wakke broodjes.

Groot was dan ook zijn én mijn verbazing toen hij thuis kwam met een grote koelzak, gevuld met een diner voor twee personen, van tweesterrenrestaurant La Paix! Echt!

Hadden we het geweten, we hadden die avond allebei niet gegeten, maar bon, gisteren was er dan tijd voor een tête-à-tête hier ten huize.

Alle verpakking was ook speciaal voor BMW gemaakt, alles in aparte dozen, met het menu erbij.

Als aperitief een gin met twee flesjes tonic erbij, en drie soorten hapjes. Als voorgerecht een visgerecht – ik ben het menublad kwijtgespeeld – dat eigenlijk meer dan voldoende was, en heel erg mooi ingepakt was. Ook het hoofdgerecht was een visgerecht, en dat is voor morgen op school :-p

En het dessert? Dat konden we niet laten liggen, ook al omdat het er zo ongelofelijk mooi uitzag. Gelukkig was de smaak evenredig.

Yup. Van mij mag Bart nog wel vaker naar zoiets gaan, ja.

Senior

Dat ik oud word, daar kan ik niks aan veranderen. Dat ik dit jaar zelfs 50 word, daar wil ik liever nog niet aan denken.

En toen zat deze morgen *dit* in mijn inbox.

“Beste 50-plusser, tanken was nog nooit zo goedkoop! ⛽

Dag autobestuurder,

Rijdt u ook zo graag met de wagen? Wat vindt u van de brandstofprijzen? Te hoog? Ontdek dan vandaag nog de Seniorenvoordeelkaart. Daarmee bespaart u jaarlijks al snel tot 120 euro op uw brandstofkosten. U tankt ermee in 1850 Belgische tankstations. En er is meer, u profiteert ook van volgende voordelen:

  • Korting in meer dan 1000 Belgische winkels en restaurants
  • Korting bij 200 Belgische webwinkels
  • Een welkomstgeschenk t.w.v. minimaal €100
  • Besparen op uw vaste lasten zoals: TV, internet, mobiele abbonementen en uw energiefactuur.

Neem gauw een kijkje op onze website en vraag de kaart nu aan met 50% korting!
U kunt een mooi centje overhouden door goedkoper te tanken en te besparen met onze exclusieve kortingen.

*Enkele voorwaarden:

  • €0,09 euro per liter korting bij Texaco, Esso, Lukoil en Q8.

  • €0,11 euro per liter korting bij Avia, Power, Gabriëls, G&V en DCB.

  • €0,12 euro per liter korting bij OCTA+ en Maes.

  • Korting geldt op de officiële prijs.

  • Alleen geldig met de Seniorenvoordeelkaart.”

Ik verslikte me prompt in mijn koffie,  mijn hele flanellen slaapkleed zat onder de vlekken, net zoals mijn pantoffels met roze pompons. Van  het verschieten waren de krulspelden in mijn lila kapsel losgeraakt en mijn vals gebit lag ergens een meter verder.

Nee, serieus, de stoom sloeg nog net niet uit mijn oren. En Bart, die toch ouder is dan ik, kreeg bijna de slappe lach.

Maar echt. Hier was ik nog niet klaar voor.

Echt.

*blaast verontwaardigd*

Nieuw projectje

Deze voormiddag zat ik, zo fier als een gieter en helemaal in mijn element, in een vergaderzaal van The White House,  Barts kantoor, met een eerste klant.

Klant, jawel.

Ik doe nu al een aantal jaar de website/sociale media/externe communicatie van de school en amuseer me daar eigenlijk wel mee. Door de jaren heb ik dan ook wel wat ervaring opgedaan. Ergens vorig vroeg Barbara, mijn nichtje en vooral ook vaste kinesist, of ik haar kon helpen om haar judoclub op Facebook te krijgen. Tuurlijk da: we maakten een afspraak en op een half uurtje tijd had de judoclub een eigen Fbpagina en had ik haar uitgelegd hoe ze alles moest onderhouden en posten en al. Zelf heeft ze wel een eigen FB, maar het is niet alsof ze daar veel mee doet.

Enfin, nichtje blij, ikke blij.

Ik vertelde dat enthousiast aan Bart, en toen begon er een ideetje te rijpen, vooral voor fiscale redenen, eigenlijk feitelijk. Waarom zou ik dat soort dingen niet vaker doen? Heel kleinschalig, mensen en mini bedrijfjes, zoals een bakker of een slager of een hobbyclub, helpen om op FB te gaan of om een eigen WordPresspagina aan te maken. Poepsimpel allemaal. Bon, Mediawijzer werd een feit, heel erg low key.

Intussen volgde ik als mediacoach van de school een opleiding rond recrutering van nieuwe leerlingen en kwam ik er een vroegere adjunct-directeur weer tegen, met wie ik vroeger dus een nieuwe website en infobrochure voor de school had gelanceerd. Ik had echt graag met hem samengewerkt, we hadden een klik.

De volgende ochtend contacteerde hij me: dat het deugd gedaan had om elkaar eens weer te zien en vooral te merken dat de vroegere drive nog steeds bestond. We raakten aan de klap en ik herhaalde mijn aanbod van vroeger nog eens: dat ik met plezier hem zou helpen om ook voor zijn nieuwe school – hij is intussen directeur – de sociale media op poten te zetten en vooral ook de teksten voor zijn website te herwerken. Die website is er, maar de teksten komen eigenlijk van interne visieteksten en zijn absoluut niet geschikt voor extern publiek, laat staan twaalfjarigen.
Hij aarzelde, en pas toen ik zei dat, als hij zich daar comfortabeler bij voelde, het ook tegen betaling kon, een klein bedrag, stemde hij volmondig toe.

En dus hadden we het deze morgen drie uur lang over positionering, logo’s, doelgroepen, recrutering, flyers, merkbekendheid en merkwaardering en uiteindelijk ook over de concrete teksten.

Hij zei dat hem een en ander nu veel duidelijker voor ogen stond, dat zijn doel meer afgelijnd was, en dat hij me nog teksten ging doorsturen.

En ik, ik had er echt een goed gevoel bij. Ikigai, als het ware.