Geplaatst op

Good karma

Van een meevaller gesproken zeg!

Vorige zondag – allez ja, bijna twee weken dus – had ik ’s middags op iets gebeten en hoorde en voelde ik mijn voorlaatste kies onderaan rechts krak zeggen. Euhm, dat voorspelt doorgaans niet veel goeds.

Ondanks het feit dat ik ziek was, mocht ik toch langsgaan bij de tandarts, die niks kon zien aan de buitenkant en me doorstuurde naar een endodontoloog. Ze had er eentje in Lovendegem opgebeld, en ook een praktijk in de Savaanstraat, en ik kon dus op vrijdag 6 maart terecht in Lovendo. Meh.

Fast forward naar afgelopen woensdag: toen was er op school het studiekeuzeatelier voor onze zesdes, waar een hoop oud-leerlingen uitleg komen geven over hun studierichting. Voor tandheelkunde had zich niet meteen een student aangemeld, waarop Simon nog maar eens langskwam. Hij is al 12 jaar weg van school en gespecialiseerd als, jawel, endodontoloog. Hij kwam al voor de zoveelste keer met vuur zijn vak verdedigen. Ik had me bij hem aan zijn tafeltje gezet, want hij is echt wel een ongelofelijk fijne gast, eentje die ik ook altijd graag in de klas had. Het gesprek kwam dus op zijn specialisatie, waarop ik opmerkte dat ik ook een endo nodig had, en ik de uitleg deed over mijn tand.

Waarop hij doodserieus: “Oh, maar dan pak ik u er wel eens bij na mijn uren, ik werk in de Savaanstraat!” Moh… Puntje bij paaltje: hij is de vrijdagnamiddag vrij, ik ook, en hij moest vandaag toch in ’t stad zijn wegens een sollicitatie als lesgever aan ’t unief. Ik stond dus om 15.00 uur in zijn praktijk, waarop hij nota bene anderhalf uur bezig was om die tand te redden. Blijkbaar was die al ettelijke keren gevuld – er waren af en toe  stukjes afgebroken, dat weet ik nog – en zat er effectief een klein barstje aan de zijkant, waardoor er ook al licht tandbederf was. Hij heeft de hele boel vakkundig uitgeboord, schoongemaakt, opgevuld en op een natuurlijke wijze geboetseerd, zodat die tand nu ook echt weer helemaal oké aanvoelt.

Ik ben nog even blijven kletsen, heb beloofd om eens samen te gaan lunchen, en toen stond ik weer buiten met een verdoofde kaak maar een hopelijk geredde tand, en dat supersnel.

Serendipiteit, het is toch een dingetje. En Simon? Die is een schat!

Geplaatst op

Wafelbak

Deze ochtend werd ik rond een uur of vijf wakker van de geur van… iets dat gebakken werd. Ik kon het niet meteen thuisbrengen: het was te zoet voor koffiekoeken, en daarbij… was dat niet een beetje vroeg?

Het was pas wat later dat het tot mijn slaapdronken brein doordrong: ze waren wafels aan het bakken in onze garage: drie van de leiding, met in totaal 6 wafelijzers. Kobe had samen met Rhune de garage volledig gekuist en daarna afgeplakt met plastiek, de grote werktafel in het midden gezet, ook volledig bedekt met plastiek, en de elektriciteit getest. En vandaag waren er dus drie andere – Kobe stond op de centrale bakpost aka. wafelsalon om daar alles in goede banen te leiden – die al iets voor half vijf met ganse kuipen deeg aan de slag gingen. De wafels worden afgekoeld op proper kippengaas dat over schragen wordt gespannen, en daarna verzameld in wasmanden.

Hier is er enkel een bakpost, geen ledenpost: dat wil zeggen dat om de zoveel tijd iemand met de auto langs komt om vers deeg te brengen en de wafels op te halen, maar dat er dus geen bestellingen verwerkt worden en geen leden langskomen om die bestellingen op te halen en af te leveren. Dat zou te veel gedoe zijn hier thuis, vond ik, en we zijn ook te dicht bij de scouts zelf.

Die gasten hebben zitten bakken tot zeven uur ’s avonds. Serieus. Ik kon al bijna geen wafels meer zien doordat gans het huis ernaar rook, maar om de hele dag in zo’n afgesloten garage te zitten: chapeau. Ze hebben geloof ik meer dan 11.000 wafels in totaal gebakken vandaag.

Zoals Kobe zei: ze betalen er de elektriciteit, verwarming en water mee voor een heel jaar, en daarvoor mogen ze al eens afzien. Maar afzien, dat was het geloof ik wel, ja.

Geplaatst op

Reactie van Team Moscou

Enkele weken geleden waren Bart en ik gaan eten in restaurant Moscou. Ik had dat hier besproken en had die recensie ook gepost als review op Google, omdat ik vond dat elke positieve recensie mag meetellen.
En toen kwam er ook een antwoord. Uiteraard niet van het team zelf, maar wel van hun online communicatieverantwoordelijke, maar dan nog. Ik moest lachen, vooral met het laatste zinnetje.

 

Wat een ongelooflijk gelaagde en warme recensie. Oprecht dank voor het delen van deze ervaring. Het doet ons enorm deugd te lezen hoe jullie avond verlopen is. We vinden het bijzonder waardevol dat jullie de creativiteit en samenhang van de gerechten zo mooi aanvoelden, én de pairing met het saparrangement wisten te appreciëren. Tot slot: uw woorden over de visie en ambitie van chef Danny Horseele, op zijn 71ste, raken ons echt. De passie voor het vak blijft het vuur voeden, en het is net dát wat we graag delen met gasten zoals jullie. Dank voor de tijd, het respect en de generositeit waarmee u deze beleving hebt omschreven. We kijken ernaar uit om jullie opnieuw te mogen verwelkomen. We hebben inmiddels ook kussentjes aangeschaft. — Team Moscou by Danny Horseele
Geplaatst op

“Marketing zonder Migraine”: Barts eerste boek!

Zeggen dat ik trots ben op mijn wederhelft, zou een schandalig understatement zijn.

Hij was er al even mee bezig, hij heeft uiteraard zijn druk gelezen nieuwsbrief en hij schrijft ook continu artikeltjes, maar deze keer is het dus een heus boek geworden.

Deze voormiddag stonden er plots enkele pakketten gewoon los voor de deur, die ik – het regende gelukkig niet – mijn dochter later die namiddag binnen heb laten sleuren. En ik kon het natuurlijk niet laten: ik heb er eentje uitgehaald.

De reclametekst luidt als volgt:

Dit boek is voor ondernemers, marketeers en CEO’s die weten dat marketing belangrijk is, maar soms het gevoel hebben dat ze op goed geluk door een mistig bos lopen. Geloof me: je bent niet de enige die af en toe een pijnstiller overweegt bij het woord ‘strategie’.

Marketing roept vandaag vooral veel keuzes op. Wat doe je intern, wat extern? Wanneer investeer je in merk, wanneer in performance? Hoe kies je het juiste agency zonder dat het voelt alsof je blind een huis koopt? En hoe bepaal je eindelijk een budget dat wérkt?

Dit boek helpt je die knopen ontwarren. Je krijgt een duidelijk kader om prioriteiten te bepalen, betere beslissingen te nemen en marketing te organiseren als een systeem dat je bedrijf vooruitduwt. Minder losse acties. Meer samenhang. Meer rust.

Ik ben Bart De Waele, oprichter van IKAg. Ik stond twintig jaar lang midden in de marketingwereld: als digitaal strateeg, als CEO van een van Belgiës bekendste agencies en als iemand die vaker dan gezond is in pitchrooms heeft gezeten. Ik begeleidde merken als KBC, Netflix en Helan, en leerde dat marketing slimmer kan, maar vooral simpeler moet.

Dit boek geeft je dat duwtje richting duidelijkheid. Zodat je eindelijk met vertrouwen vooruit kan, met een aanpak die past bij jouw realiteit, jouw team en jouw ambities. Voor ondernemers en marketeers die vooruit willen. En graag zonder migraine.

Ik ben uiteraard niet de doelgroep, maar ik weet dat mijn lief kan schrijven, en dat het blijkbaar als een trein leest.

Interesse? Geprikkeld geraakt door het idee? Je kan het hier even doorbladeren en uiteraard ook bestellen. En ja, liefst via de link, want dat telt dan mee in de officiële verkoopcijfers. En wil je een gehandtekend exemplaar? Gewoon even vragen :-p

https://www.borgerhoff-lamberigts.be/owl-press/shop/boeken/marketing-zonder-migraine

Geplaatst op

Mijn lief heeft een boek geschreven

Nee, het is nog niet uit, dat is ergens voor februari, ik hou u wel op de hoogte. En een tweede boek is voor in de zomer, dat is bij de redacteur.

Maar ik ben dus wel behoorlijk trots op die echtgenoot van me: ongelofelijk hard aan het werk en daar dus ook nog tijd voor vinden: chapeau! En als het uw ding is: ik ben zeker dat het goed geschreven is, want hij schrijft stukken beter dan ik. ’t Is maar dat ge het weet.

Geplaatst op

Taartverrassing

Bart had alle kleren van Nelly meegebracht naar hier: het is zonde om dat weg te gooien, er zitten mooie dingen tussen. Ikzelf heb er een jasje uitgehaald, enkele sjaals en een slaapkleed of twee. Merel heeft er twee truitjes – Xandres, nota bene – en enkele T-shirts tussen gevonden. Ik had al een zak met kleedjes meegenomen voor Peggy, die er ook enkele de moeite waard vond, ook Ann had er al eens door gekeken en enkele dingen uit gehaald, en ik had ook Asse, mijn kuisvrouw, er eens in laten snuisteren. Zij had er onder andere twee jassen uit gehaald, een aantal broeken en rokken en nog wel wat. Soit, ik blij dus dat ik er mensen plezier mee kon doen.

En toen belde gisteren in de late namiddag plots Asse: of ik thuis was? Euh, ja? Goed, zei ze, dan kom ik af. Huh? Iets later – ze woont maar enkele straten verderop – stond ze hier dus voor de deur met een geniale zelfgemaakte taart. Als bedanking voor de kleren, zei ze. Ik stamelde dat dat helemaal nergens voor nodig was geweest, dat ik die kleren toch ging wegdoen en dat ik er dan liever iemand een plezier mee deed.

Tarara, zei Asse, ze wilde me er graag voor bedanken en ze bakte al eens graag. Nu, bij mij valt dat al niet meer onder gewoon ‘bakken’, dat is al zo net iets meer. Net iets veel meer. Oordeel gewoon zelf:

Een rijkelijk chocoladegebak met zeer royale crème, uitbundig versierd. Goh ja, zei Asse, dat was eigenlijk nog niks speciaals, waarop ze me een resem andere taarten toonde die ze ooit al gemaakt had. Bon, ik weet nu wel waar ik moet zijn als ik een taart wil.

Geplaatst op

Dry needling

Sinds de grote vakantie en dan vooral de drukke augustusmaand – Tallinn, Vlaardingen, Sofia – was mijn linkerknie lastig beginnen doen. Ik dacht: een beetje overbelast, het is een peesje aan de linkerkant en dat komt wel goed nu het wat rustiger wordt.

Hmm.

Niet dus.

De knie bleef lichtjes pijn doen, en ik had de kine al eens gevraagd om er even naar te kijken. De diagnose was dezelfde: gewoon voorzichtig zijn wegens wat overbelast.

Tot deze week. Om een of andere reden begon het plots veel erger te worden, en begon ook de kuit en vooral het scheenbeen voortdurend in kramp te schieten. Ik was aan het manken, ik kon geen goede houding meer vinden die pijnloos was en ik kon vooral niet echt meer slapen wegens continue pijn. Vreemd, zeer vreemd, want ik had echt niks extra belast, voor zover ik weet.

De kine voelde, probeerde plaats te creëren, ging even door op drukpunten en keek me toen aan: of ze dry needling mocht proberen, want dat dat die kramp zou kunnen counteren.

Nu, ik heb dat eerder al eens gehad in mijn schouder, en toen was ik misselijk geworden van de pijn. Ik stond er dus wel wat huiverachtig tegenover, maar een kuit is geen schouder, en ik zat echt wel in de problemen, dus…

De naaldjes gingen vlot, ik voelde ook wanneer ze op de drukpunten kwam, en het gaf eigenlijk quasi meteen resultaat: de ergste kramp was weg. Tegen ’s avonds was het echt wel wat beter, tegen de volgende dag was het weg. Maar dus ook weg. Als in: niet eens meer gevoelig.

Vreemd, zeer vreemd, maar wel bijzonder efficiënt. Ben ik fan van dry needling? Ja dus. Maar voorlopig nog steeds even niet in mijn schouders, nee bedankt.