Exact een jaar geleden begon ik, onder doktersbegeleiding uiteraard, met het vermageringsmedicijn Mounjaro. Ik was gewaarschuwd voor de bijwerkingen zoals misselijkheid, en werd er ook uitdrukkelijk op gewezen dat ik niet alleen vet, maar ook spiermassa ging verliezen. Daar was helaas niks aan te doen: mijn kinesisten willen me daar geen oefeningen voor geven omdat mijn rug echt op het scherp van de snee zit, dat ik een wankel evenwicht heb gevonden en dat oefeningen dat wel eens zouden kunnen verstoren. Dat er grote kans is dat die dat zouden verstoren.
Ik schreef er een jaar geleden dit over. Met toch wel een bang hartje, want ze rekenden 5 tot 20% lichaamsgewicht, in mijn geval dus ongeveer ook dat in kilo’s. Zou het me lukken? Zou het de moeite waard zijn? Zou ik niet te veel bijwerkingen hebben? Zou mijn rug het wel appreciëren?
Nu, een jaar later, toon ik vol trots de foto’s. Ja, er zit nog steeds te veel pak aan, ja er zou nog tien extra kilo af moeten – meer als ik op een BMI van 25 wil uitkomen – maar ik ben echt gelukkig met het resultaat.
Voel ik me beter? Ja. Ik zit gewoon beter in mijn vel – al hangt dat bijvoorbeeld aan mijn armen wat losser – en ben zelfzekerder. Ja, ik heb nog steeds stevig overgewicht en ben nog steeds officieel obees, maar het is niet langer morbide obees, wat ik dus blijkbaar wel was. Ik stel me daar eerder zo’n waggelende Amerikaan bij voor, maar bon.
Waar ik ook heel blij om ben, is dat ik niet merkbaar meer rimpels heb gekregen. Flabberarmen, ja, maar dat is sowieso eigen aan de leeftijd, en mijn vel zit overal wat losser, maar dat valt al bij al nog mee. De dubbele kin is grotendeels weg, en ik kan weer in het grootste deel van mijn vroegere kleren. Maar vooral: ik ben niet meer zo snel buiten adem, en mijn rug recupereert sneller. Hij begint nog even snel zeer te doen, dat wel, maar dat ligt niet aan mijn gewicht. Hij wordt gewoon minder snel moe, begint minder snel te protesteren en herstelt dus ook sneller.
Bijwerkingen heb ik niet echt gehad. Als ik echt te veel of te vettig at, werd ik misselijk, maar dat was vroeger ook al zo.
Het enige minpunt was de kost, en ja, ik denk dat ik er zo’n 3000 euro aan kwijt ben. Maar eerlijk? Als je me een jaar geleden had gezegd: “3000 euro voor 20 kilo” dan had ik volmondig ja gezegd. Ik weet het, niet iedereen kan dat, ik snap dat heel goed, en dus is het weer eens elitair, maar ik heb het er voor over.
Ik ga nog even verder proberen doen met de zware dosissen, en dan wellicht moeten overschakelen op onderhoudsdosis, zodat het er niet meteen weer bij komt. Maar voor mij is het het waard, ja.