Zikrullah is een van de leerlingen die ik de voorbije drie jaar in de klas had. Dit jaar zit hij bij mijn collega. Hij was na het tweede al aan het twijfelen om verder te doen met Latijn, idem na het derde jaar, en gaat nu toch voluit voor wiskunde-wetenschappen. Hij wil geneeskunde doen, en daar heeft hij alle capaciteiten voor.
Nochtans is hij nog niet zo heel erg lang in België: hij is geboren en deels opgegroeid in Afghanistan, tot zijn familie is gevlucht. Ik vind het een zalige kerel, maar je moet weten hoe je hem moet aanpakken.
In een van de verhalen van Ovidius, dat van Pyramus en Thisbe dat we vorig jaar in de les hebben gelezen, ging het op een bepaald moment over moerbeien, zowel zwarte als witte. Morus nigra en alba, voor mocht u het willen weten. Ik gaf ruiterlijk toe dat ik de vruchtjes nog nooit had gegeten en dus geen oordeel kon vellen. Hij verschoot daarvan: blijkbaar groeien die volop in Afghanistan, wat op zich niet zo verwonderlijk is, want het verhaal speelt zich af in Babylon, het huidige Irak.
Blijkbaar heeft hij dat ook onthouden, want hij kwam plots naar me toe, met zijn kenmerkende brede grijns en een papieren zakje: gedroogde moerbeien, beide soorten! Hij had ze speciaal meegebracht voor me, aangezien ik het niet kende, en ik denk dat ze zelfs uit Afghanistan zelf komen.
Ik vond het in ieder geval prachtig: heerlijk toch, hoe die leerlingen dit soort details onthouden en daar dan ook mega trots in kunnen opgaan! En ik, ik heb nu een ganse hoop moerbeien om zelf op te peuzelen – lekker! – of om leerlingen te laten proeven.
Dikke merci, Zikrullah! En ergens hoop ik dat je toch nog bij mij in Latijn komt, de volgende jaren.