Poot

aa8185.jpgIk heb dus vorige week maandag mijn voet omgeslagen. Arbeidsongeval.

Vooraleer u steigert en mij vierkant uitlacht (“Arbeidsongeval op school? Zal wel!”): ik moet over de middag wel degelijk patrouilleren op de speelplaats. Ik stap dus in de ene richting, wanneer ik vanuit mijn ooghoeken iets zie gebeuren dat er eigenlijk nogal fishy uitziet. Ik kijk om terwijl ik nog steeds verderstap (” Wat zijn die daar weer in godsnaam aan het uitspoken?”), en sla dus mijn rechterpoot om over een dom boordje. U kent het gevoel wel: eventjes een pijnscheut, wat binnenmonds gevloek, wat gespring op één been, en dan weer voorzichtig verderwandelen vanuit het motto ‘Het zal wel overgaan’. Niet dus.

Maandagavond deed die voet dus nog steeds zeer, ook al was hij hoegenaamd niet gezwollen, niet blauw, en voelde het ook niet aan als een typische verstuiking. Dinsdag aangegeven bij de personeelsdienst, en woensdagmorgen toch maar naar de dokter. Iets met het weefsel rond de voetwortelbeentjes. Toch een drietal weken een stevig verband of brace, dus heb ik me maar zo’n ding aangeschaft. Op kosten van de verzekering, weet u wel.

Vandaag ben ik terug naar de dokter geweest omdat hij nog een papier voor de verzekering moest invullen, en toen hij hoorde dat het nog steeds behoorlijk veel pijn deed, was zijn verdict onverbiddelijk: krukken, om te ontlasten, want het zou wel eens erger kunnen zijn dan gedacht. En ik mocht niet zoveel rondlopen als nu: de hele school rond, hier in huis voor vanalles en nog wat. Braaf zijn en met poot omhoog in de zetel, zei hij. Oi vé!

Fijn dus. De apotheker hier om de hoek had haar krukken al verhuurd, dus nu ben ik op zoek naar krukken. Misschien morgen eens tot aan Partena proberen rijden. Als ik daar tijd voor vind, met al die klassenraden.

Rode pen

Ik weet dat ik mijn kleine neuroses heb, en dat dit er wellicht ook ene van is: mijn rode pen.

Ik hààt het als ik moet verbeteren met een rode stylo of stift. Verbeteren, dat doe ik al jaar en dag met een rode pen. Met rode buisjes van Pelican. In het examenseizoen betekent dat dat de vingers van mijn rechterhand rood zien, maar daar geef ik niet om.

Het moet trouwens ook een pen zijn met een fijne punt. Úren heb ik al rondgelopen en winkels afgeschuimd om toch maar een deftige pen te vinden met ultrafijne punt, die niet al te duur is. Mocht u er zo één weten zijn, gelieve me dat te laten weten, ik zal er u dankbaar om zijn.

Maandag zat ik te verbeteren in de leraarszaal, en was mijn buisje leeg. Ik was te lui om terug naar de klas te lopen om een nieuw buisje te halen, en kreeg er eentje van een andere collega. Alleen blijkt ondertussen dat het om een donkerder rood gaat dan ik gewoon ben. En dat werkt op mijn zenuwen. Echt wel. Ik kan al niet wachten tot dit buisje leeg is, en ik weer met mijn helderrood kan schrijven.

Ik weet het, neurotisch en zo.

Tai Chi

Ik heb net mijn eerste les Tai Chi achter de rug, een reeks van een kleine twintig lessen waarin we de eerste 12 van 24 vereenvoudigde bewegingen van de Tai Chi aanleren.

Je warmt een twintigtal minuten op, waarbij het eigenlijk bijzonder belangrijk is dat je je ontspant, en dat je elk element van je lichaam onder handen neemt. Vandaag moest de lesgeefster nog behoorlijk wat uitleg geven, maar, zoals ze zelf zei, het is de bedoeling dat die opwarming in stilte verloopt, zodat ze veel weg heeft van een soortement meditatie. Daar kan ik echt inkomen, ik had zelf ook al de neiging om mijn ogen dicht te doen om me beter te kunnen concentreren.

Daarna volgt, opbouwend, de reeks van bewegingen. Voorlopig zijn we enkel aan beweging één en twee toegekomen, en die moeten we eerst bijzonder grondig onder de knie krijgen, voor we verder gaan.

Ik voel in elk geval wel al dat  het me deugd zal doen. Op het einde stond ik zowaar te zweten, en het is niet alsof het bijzonder inspannend is, conditiegewijs dan. Ik weet wel dat ik morgen mijn spieren zal voelen door de trage beheersing en de ongewone houdingen.

Pluim trouwens voor de Gentse sportdienst: je belt naar het algemene nummer, geeft je gegevens door, en even later ben je ingeschreven. Ik was dat compleet vergeten, en heb deze morgen pas om negen uur gebeld. Gelukkig was er nog plaats, en toen ik iets voor half tien toekwam in de sporthal, stond mijn naam al netjes op de inschrijvingslijst.
Een goeie uitleg, goeie service, en voor Gentenaars een goeie prijs 🙂

Ik betaal 40 euro voor de lessen tot in juni, niet-Gentenaars betalen er 55 euro voor. De factuur komt wel in mijn bus gevallen, zeiden ze.

Yep. Dit hou ik wel vol, temeer omdat ik er al staan kletsen heb met één van de andere deelneemsters (11 vrouwen, geen mannen). Pluim voor mezelf dus ook.

Nieuwe stijl…

361146jpg.gifVan uwen besten maat moet ge het hebben :-p

Ik krijg van alle kanten complimentjes op mijnen nieuwen look, ga ik vrijdagmiddag met mijne maat eten.

– “Zeg, waarom hebt gij eigenlijk uwen bril geditcht?”
– “Euh, vindt gij het beter mét bril misschien?”
– “Ja, echt wel! En dan dat brave kapsel…” (rolt met ogen)
– “Euhhhh…”
– “Awel, kent ge Charlotte uit Kiekeboe? ‘Nuf said…”

Ah bon. Ik vertel dat ’s avonds aan Bart, en diens droge commentaar is:

“Ach ja, ge zult zo misschien vrouwelijker zijn en minder op nen homo trekken zeker?”

Waarmee voor hem de kous af was, ik in de lach schoot, en opnieuw vrede had met de nieuwe stijl :-p

Tai Chi

windowslivewriterhetkoningalbertparkisgeopend-10355tai-chi-albertpark-gent-0512.jpg

Zijn er mensen die willen (en kunnen) met mij Tai Chi doen op woensdagvoormiddag van 9.30u tot 10.30u in de Bourgoyen in Mariakerke?

Ik moet dringend beginnen bewegen, ik ben de woensdagvoormiddag vrij, tai chi zie ik zitten, maar ik ken mezelf: de motivatie is altijd een pak groter als je met twee bent.

Rare jongens, die leerlingen.

Blijkbaar heeft het full-time werken, gecombineerd met twee kinderen, een huishouden en het maken van een stapel facturen, toch meer invloed op de frequentie van mijn blogposts dan ik had verwacht. Enfin, dat stel ik toch vast als ik mijn blogje bekijk.

Misschien heeft het feit dat ik wat ziekjes ben, daar ook wel mee te maken. Heel veel fut heb ik niet, en het grootste deel van mijn energie gaat dan op in het lesgeven. Ha ja, want dat doe ik doodgraag, en die energie maakt net dat de leerlingen graag naar mijn les komen, ook al is het Latijn. Intussen loop ik te sniffen en te snuffen dat het geen naam meer heeft, en begin ik ook lichtjes hees te worden. Al kan dat uiteraard ook wel zijn van het feit dat ik opnieuw vollen bak aan het lesgeven ben, en mijn stem nog gewoon moet worden aan het harde werken. Het is niet alsof ik, in die zes maanden bij mijn baby, veel heb gepraat…

Leerlingen zijn trouwens rare wezens. Ze mogen tussen de lesuren geen gebruik maken van de drank- of koekjesautomaten die in de gang staan (kwestie van niet teveel tijd te verliezen bij het wisselen van lokalen), en ik joeg er in het passeren dan ook een paar weg. Waarop die ene, een zesdejaars die nooit in mijn klas heeft gezeten, me aankijkt en zegt: “Heh, mevrouw, een nieuwe coupe? Het staat u echt wel!” Ik was eventjes uit mijn lood geslagen, dat geef ik toe. Je geeft zo’n lummel onder zijn voeten, en dan krijg je nog een complimentje ook. En het is niet alsof hij daar iets kon bij winnen: hij zit niet bij me in de klas, en mijn naam als gangdictator is toch al gevestigd. Ik keek hem dus verbouwereerd aan, hij schoot in de lach, en zei: “Ja maar, ik meen dat wel hoor, mevrouw, het gaat u echt af, veel beter dan dat lang haar”. Waarop ik hem met een brede grijns naar zijn klas joeg. En al fluitend naar de mijne vertrok :-p

Rare gedachten

Ik heb soms van die rare gedachten, zegt Bart. Misschien wel.

Deze nacht lag ik eventjes wakker, en toen schoot de volgende bedenking door mijn hoofd: het grote verschil tussen kinderen en volwassenen is de verhouding tussen het hoofd en de rest van het lichaam. Zo kan je aan een silhouet dat even groot is afgebeeld, onmiddellijk zien of het om een volwassene of een kind gaat. Een dwerg (vertically challenged person) is duidelijk nog anders geproportioneerd, maar bij hen is het hoofd doorgaans wél in proportie tot de rest van het lichaam, wat een duidelijk verschil met een kind oplevert.

Wat ik me nu zat af te vragen: kan je aan een baby al zien of die later dwerggroei gaat hebben, of is dat echt een groeistoornis? En als je dat dan kan zien, wat is dan de verhouding hoofd-lichaam als ze pakweg 3 jaar zijn? Is dat dan anders?

Lenzen

Ik ben eens benieuwd. Vorige week ben ik, na zes jaar brillen, terug naar lenzen proberen overschakelen. Ik heb zo’n 15 jaar lenzen gedragen, maar toen werden mijn ogen te droog en vond de oogarts het niet meer verantwoord.
Nu, zes jaar later, gaf ze me groen licht om het nog eens te proberen. Het is wennen, uiteraard, maar dat viel best mee. Alleen… ik zie er niet mee! Ik herinner me van vroeger dat je met lenzen toch net iets beter zag, en dat vooral je perifeer zicht beter was.

Wel, ik heb bewust de lenzen niet bijzonder veel gedragen, omdat ik er bijvoorbeeld geen computerscherm mee kan lezen. Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken zeker?
Nu moet ik terug op controle, en ik ben benieuwd wat ze zal zeggen. Als er geen oplossing voor is, dan zal het bij brillen blijven. Het was echt niet haalbaar…

Relatief

Alles is relatief. En het leven is niet eerlijk.

Zit ik hier op mijn verjaardag gelukkig te wezen, komt een goeie vriendin af met slecht nieuws. Het soort nieuws waardoor je begint na te denken, en je bijna schuldig voelt omdat jij wél geluk hebt.

Anderzijds dan ook weer niet: het is niet omdat een ander in de miserie zit, dat jij je niet gelukkig mag voelen. Tenminste dan toch één van de twee die iets heeft aan zijn/haar leven.

Zucht. Dit is NIET leuk.

Fiets

Man ben ik blij dat ik weer een fiets heb! Net Wolf met de fiets naar school gebracht, en we hebben er allebei van genoten! Gisterenavond met de fiets naar het koor (amper een paar kilometer) en ook dat deed ongelofelijk deugd. Ik moet echt meer fietsen, en dit nieuwe speeltje bolt dan nog eens fantastisch goed ook 🙂 Nu ik toch niet meer met de moto mag rijden…