Neusspray

Toen ik een tijdje geleden bij de oogarts was, stond mijn oogdruk plots weer schrikbarend hoog. Voor de mensen die dat niet weten: er mag een bepaalde druk op je oog staan (liefst wel of het blijft niet bol), maar die mag echt niet te hoog worden, of je oogzenuw raakt beschadigd. Dat heeft dan weer als gevolg dat je tunnelzicht krijgt, en op de lange duur blind wordt.

[Het fenomeen waarbij je oogdruk continu te hoog is, heet glaucoom, en is een erfelijke ziekte. Ik zal het geweten hebben: mijn overgrootmoeder was blind, mijn grootmoeder is het bijna, en mijn ma druppelt al de helft van haar leven. En ik, ik werd voor de zekerheid ook maar eens getest op mijn 25ste (waar ze normaal gezien pas testen vanaf 40) en yup, ook ik had het zitten. Nu, gelukkig kan je het perfect onder controle houden door ’s morgens en ’s avonds een druppeltje in je oog te doen, maar je mag dat ook liefst niet vergeten. En voor alle zekerheid toch maar om het half jaar op controle. Mijn gezichtsveld is voorlopig nog perfect, dank u.]

Doch dit terzijde. Ik zit dus bij de oogarts en die meet mijn oogdruk, en schrikt. Net de bovengrens, en dat terwijl ik nochtans netjes gedruppeld had. Blijkt, na enig gevraag, dat mijn sinusitis de boosdoener is. En dan niet de ziekte an sich, maar wel de medicatie ertegen. Sinutab et al. hebben een nefaste invloed op de oogdruk, en kunnen zelfs, bij glaucoompatiënten, acute beschadiging veroorzaken. En gelukkig had ik de avond voordien zo’n Sinutab genomen, of ik had dat nooit geweten.

Nu was het mijn beurt om te schrikken. Ik heb een chronisch semi-verstopte neus. En nu geen neusspray of andere dinges meer. Snif (in elk opzicht dan). Na enig gerondvraag en een bijzonder sympathieke schoonbroer-van-een-apothekervriendin-die-oor-neus-keelarts-blijkt-te-zijn heb ik nu toch nog één neusspray gevonden die de oogdruk niet acuut opdrijft. Yay. En die is dan nog op voorschrift ook :-p

Maar bon, ik kan weer gewoon ademhalen bij het slapen, en dat is me veel waard.

Neveneffecten

(Nee, niet Jonas Geirnaert en co, wel die van mijn voetoperatie en het bijhorende krukkengeloop)

Een voetoperatie is op zich natuurlijk niet zo leuk. Operaties zijn dat eigenlijk zelden. Maar er komen vooral een hoop dingen bij kijken, waar je op voorhand niet echt aan denkt, maar die wel hun gevolgen hebben.

* mijn rechterhand doet pijn. Nee, niet van het gehos met krukken (mijn handen kunnen blijkbaar wel wat hebben), maar wel van het infuus. Ze steken dat tegenwoordig niet meer in je armholte (of hoe noem je de binnenkant van je elleboog) maar met een flexibele naald in de rug van je hand. Verpleegsters zijn daarbij vaak eigenwijze wezens. Ik weet uit ervaring (het is mijn zoveelste ‘operatie’, de 16de verdoving of zo) dat mijn linkerhand veel eenvoudiger is om een infuus aan te brengen dan mijn rechterhand. ALs je dat echter zegt, bekijken ze je met een blik van ‘Gade gij mij ne keer zeggen oe da kik mijnen job moe doen messchiens?’ Wat bloedprikken betreft, geloven ze me altijd onmiddellijk en doen ze niet moeilijk. Infusen liggen blijkbaar gevoeliger, al naargelang van de opstelling in de operatiekamer en zo. Soit, het resultaat was dat, zodra ik terug op mijn eigen kamer was, het infuus niet meer liep. De verpleegster kwam het even ‘doorspoelen’, waarbij ze dan met een spuit de druk op het infuus zodanig verhoogt dat het wel opnieuw loopt. Pijnlijk? Da’s niet relevant, mevrouw. Na een dikke vijf minuten stopte het infuus echter opnieuw met druppen, en besloot ze dat het misschien wel niet meer nodig was. Er was intussen wel een bult verschenen van ongeveer anderhalve centimeter hoog op mijn hand, maar dat deed ze af als onbelangrijk, het ging wel wegtrekken.
Intussen zijn we meer dan veertien dagen verder, heeft mijn hand volledig dik gestaan, en zowat alle kleuren van de regenboog gekregen. Nu is het nog wat geelbruin, en doet het eigenlijk nog steeds pijn. Ook de helft van mijn onderarm heeft blauw gestaan en behoorlijk wat pijn gedaan. De huisartse constateerde dat het infuus toch wel degelijk naast de ader moet gezeten hebben op een bepaald moment, en zei dat het nog wel even pijn kon doen. Yay, zeker als je met krukken loopt :-p

* als je ’s nachts wakker wordt omdat je moet plassen, is dat doorgaans omdat het tegen dan al vrij nodig is. Als je dan nog met je slaapdronken kop een laars moet dichtgespen met 5 stevige riemen, en op je krukken in het halfdonker een trap af moet, is dat niet bevorderlijk voor de staat van je blaas. Gelukkig heb ik stevige bekkenbodemspieren :-p

* je hebt een babysit nodig voor je kinderen, ook al ben je zelf thuis. Het probleem is namelijk dat ik niet zelf voor Kobe kan zorgen momenteel. Ik kan hem niet oppakken, en daarom kan ik hem ook niet in en uit zijn bedje halen. Als iemand anders hem in zijn hoge stoel kan zetten, kan ik gerust zijn boterhammetjes smeren en onnozel doen, en ik kan spelen met hem. Hij kan ook zelf de trap op, en dan kan ik hem wel op zijn kussen zetten en hem zijn pyama aandoen en zo. Maar in zijn bed leggen, dat gaat niet. En als hij dan ’s nachts wakker wordt, bij een nachtmerrie of zo, dan kan ik hem ook niet uit zijn bedje halen om hem te troosten. En dus heb ik een babysitter nodig, zelfs wanneer ik thuis ben. Blah.

* wat nog veruit het meest op mijn zenuwen heeft gewerkt die eerste dagen, was het feit dat de verpleegster bijzonder ruw en ongeïnteresseerd mijn onderbeen is komen scheren. Had ik gedacht dat dat nodig ging zijn, dan had ik dat zelf wel op voorhand gedaan. Zij heeft het dus met een vrij bot (al lijkt me dat eigenlijk onmogelijk bij een wegwerpgiletje) scheermes gedaan, zodat mijn onderbeen op 7 plaatsen aan het bloeden was, en al het vel ruw stond. En ik kan je verzekeren dat dat, als dat een week opgesloten zit in een plaaster, begint te kriebelen en te jeuken. En vooral pieken en pijn doen in het begin. Leuk hoor.

Draadjes

Vandaag heb ik de huisarts laten komen, want die draadjes moesten uit mijn voet. Ze kriebelden, en toen de dokter mijn voet zag, snapte ze meteen waarom: de chirurg had de draden wel érg strak aangetrokken, waardoor mijn vel helemaal werd ingedeukt en de draadjes tegen de rest van mijn voet kriebelden. Het was dan nog niet eens van dat soepel zwart fijn spul, nee, eerder van die dikke keiharde plastieken dingen.

Enfin, met wat moeite, een scheermesachtig ding en een pincetje van in mijn badkamer waren ze vrij snel losgesneden. Het bloedde wat, maar voelde meteen veel beter aan: alle druk was weg en een deel van de wonde ging vrijwel onmiddellijk mooi plat. De rest heeft wat tijd nodig, veronderstel ik.

Het goede nieuws hierbij is dat ik vanaf morgen met die voet in het water mag. Nog geen baden van uren aan een stuk, dat spreekt, maar wel een douche. Een gewone douche, zonder eindeloos gemanoeuvreer en gedoe met plastiekfolie. Gelukkig is er een zitbankje in onze douche, want steunen mag ik nog anderhalve week niet.

Yay, zeker?

Operatie – the update

Gisterenavond opnieuw naar de orthopedist geweest, op controle. Het begon eigenlijk al goed in de wachtzaal: blijkbaar had hij een achterstand opgelopen, iets wat niet van zijn gewoonte is. Er zaen dus wel wat mensen voor ons, en ik nam dus een tweede stoel om mijn been op te leggen. Wouter kwam een volgende patiënt halen, zag me zitten, en schoot in de lach. Iets wat verbazing wekte bij de andere wachtenden: blijkbaar was hij bij hen iets… gereserveerder :-p

Bon, toen het eenmaal aan mij was, knipte hij gezwind het plaastergeval van rond mijn been, en maakte het verband los. Ik zag een snee van ongeveer vijf centimeter, stevig dichtgenaaid, met wat opgedroogd bloed en korstjes. Bart ging prompt zitten, voor hem hoefde het al niet meer. Mijn voetzool stond wel nog behoorlijk dik, een centimeter meer dan normaal, en voelde bijzonder raar aan, precies nog half verdoofd. Wouter depte de wonde met desinfecterend spul, en verklaarde dat het er allemaal bijzonder goed uitzag, precies zoals het hoorde.
Door het drukverschil, de pijn van het deppen en het zicht trok ik wat witjes weg, zo merkte ik aan de reactie van beide heren, die me bezorgd vroegen of het ging en ik niet wilde liggen. Ja, ik voelde me wat misselijk, maar het ging wel.

Daarna werd er een bijzonder licht verband om mijn enkel gedaan, met een gaasje op de wonde, meer niet. Normaal gezien zou hij de voet weer in het gips steken, maar aangezien ik nog steeds de fameuze diabeteslaars liggen heb, mag ik die gebruiken. Op die manier kan ik iets comfortabeler douchen (zeker van zodra de wonde deftig dicht is), en kan ik ook beter slapen. Alhoewel… Mét laars is het moeilijk om te slapen, omdat het ding groot en zwaar is. Zonder laars doet het pijn, dus ideaal is het niet, maar het zal snel beteren.

In elk geval ben ik blij dat ik die laars heb: ik kan mijn voet en been wassen, ik kan krabben, en ik kan slapen 🙂

Folie FTW!

Voor al wie met één of ander lichaamsdeel in het gips zit en toch graag zou douchen, heb ik maar één woord: vershoudfolie! (Of plastiekfolie of shrink wrap, hoe je het ook wil noemen.)

Je moet er niet mee in bad gaan zitten of rechtstreeks onder de waterstraal gaan staan, maar het houdt wel alle opspattende water weg.

Yay voor folie!

Lente

De zon schijnt, en half Vlaanderen zit in zijn tuin. Zelfs Wolf kwam me daarnet vragen of hij buiten mocht spelen. Dat mocht, want hij was van plan een beetje heen en weer te fietsen op het voetpad. Het gras ligt er namelijk nog modderig bij, en ook de speeltuigen zijn nog wat vuil.

Maar de lente komt er onmiskenbaar aan:  daarnet zaten er drie mussen in de struik voor het raam te spelen en te fluiten, een paar dagen geleden (in de gietende regen) vloog een dikke vrouwtjesmerel rond met stro in haar bek, en ik heb net opgemerkt dat de vlinderstruik al vol kleine blaadjes staat.

De hond wil voortdurend buiten, en overal lopen wandelaars te genieten van de zon.

En ik? Ik zit languit in de zetel, en kijk verlangend naar buiten. Het gras is altijd groener aan de overkant, nietwaar?

Ma

Weet je wat eigenlijk nog het raarste van al is aan gans die operatie? Dat mijn eigen ma nog van niks weet!

Die zit namelijk in Cuba, een reis van drie weken die ze al altijd wilde maken. Ze heeft al de halve wereld gezien (Senegal, Mexico, Peru, Thailand…), maar Cuba, dat had ze altijd al eens willen doen en dat was er nog nooit van gekomen. Nu, ze is intussen al 63 en ze wordt er niet jonger op. Mijn vader zag het al niet meer zitten om mee te gaan, die vond het al welletjes. Zelf wou ze het niet langer uitstellen: haar eigen ma, 87 ondertussen, is momenteel in goede gezondheid, maar dat zegt niks over volgend jaar. Hetzelfde geldt voor mijn vader.

Het kon dus best wel eens de laatste kans voor Cuba zijn voor haar, en die heeft ze dan ook gegrepen. Ze heeft zich ingeschreven in een groepsreis van drie weken, en wég was ze. Maandag komt ze terug.

Mijn operatie is eigenlijk bijzonder snel gepland en geregeld. Ik belde naar mijn orthopedist (we waren het er al eerder over eens geworden dat een operatie de enige overblijvende mogelijkheid was) en hij stelde me een paar data voor. Gisteren was voor hem een rare dag: hij moest die namiddag een vliegtuig halen, en had de voormiddag vrijgehouden voor last-minutes en spoedgevallen. Daar rekende hij me ook bij, zodat ik amper een week op voorhand alles wist (het was bijna nog in het honderd gelopen door emailmalcommunicatie, maar bon). Het alternatief was, door een geplande operatie van de kinderen eind april, pas eind mei, en dat viel al helemaal niet meer te plannen met school, laat staan dat ik nog zo lang wilde blijven sukkelen.

Daardoor komt het dus dat mijn ma nog vrolijk in Cuba zit, en dat ze nog van niks weet. Ze heeft al een paar keer met mijn vader getelefoneerd, maar die heeft haar niks verteld. Bewust, of uit warhoofdigheid, dat laat ik in het midden. Hij is wel van plan om maandagnamiddag, wanneer hij haar gaat afhalen aan het station, langs hier te passeren, en dat zou ik bijzonder fijn vinden.

Want, weet je? Ik mis mijn mama…

Operatie

Voor wie het nog niet wist: ik ben deze morgen geopereerd aan mijn voet. Eindelijk.

Ik sukkel al sinds eind mei met die voet, en ik heb zowat alles al geprobeerd: kinesie, cortisonespuiten, shockwavetherapie, speciale laars, immobilisatie… In samenspraak met mijn orthopedist zijn we tot de conclusie gekomen dat ik nog drie opties had: gewoon blijven lopen (en dat is voor mij geen optie), amputeren (maar niet echt) of een operatie. Dat laatste is het dus geworden: hij heeft mijn hiel aan de zijkant opengesneden, het bot schoongeschraapt van alle kalk, alle zieke weefsel weggesneden, en de pees die alle ellende veroorzaakt losgemaakt.

Om acht uur zijn we binnengegaan in het ziekenhuis, rond half tien werd ik op de recovery (jawel) met mijn voet in een ijsbad gewikkeld, en tegen half elf werd ik de operatiekamer binnengerold. Veel weet ik daar niet meer van: vrijwel onmiddellijk kreeg ik de verdoving ingespoten (wat behoorlijk pijn deed aan mijn arm, trouwens) en was ik van de wereld. Toen ik een uurtje later wakker werd op de recovery, was mijn hele been rood, zat mijn voet tot aan de knie in een halve gips (de rest is puur verband om de wonde niet te belasten) en had ik het zodanig koud dat ik oncontroleerbaar aan het klappertanden was. Ze gaven me een soortement haardrogerbuis die warmte blies, en die me geleidelijk aan opwarmde. Ik begon me ook beter te voelen, en zodra ik naar mijn kamer mocht, was alles ok. Mijn voet was nog verdoofd, pijn had ik niet. Ik las wat, keek wat tv, sliep nog een beetje, en warmde helemaal op zodra ik eten had gekregen en dus weer energie had getankt.

Bart bracht me liefdevol naar huis tegen half zes, en installeerde me met laptop, telefoon, GSM, afstandsbediening en allerhande tijdschriften in de zetel, en ik werd vertroeteld met gesmeerde boterhammetjes, en knuffels van kleine kleuters.

Als een operatie dan toch moet, dan graag zoals vandaag 🙂

Als een blok.

Ik had gehoopt dat een goeie nacht slaap wat zou verhelpen aan die rugpijn… Helaas. Deze morgen was het nog niks verbeterd, wel integendeel. Ik heb behoorlijk mogen worstelen om mijn ondergoed en vooral kousen aan te krijgen. Ik begrijp de Sliplift meer en meer, ik denk dat ik er me in de toekomst ooit ook nog eentje zal mogen aanschaffen. Enfin, de moeite om mijn schoenen te proberen strikken heb ik niet eens gedaan.
Ik wou perse gaan werken, omdat het de laatste dag voor de vakantie was, en dat ik nog een toets had af te nemen en bepaalde stukken leerstof af wilde werken. Na de vakantie komt er twee weken lang een interimaris, en ik wilde dat meisje mooi afgewerkte gehelen kunnen presenteren.

Niet dus.

Na een uur te zitten schuifelen van de pijn op mijn stoel, hield ik het niet meer. Mijn concentratie was compleet zoek, en dan kan je echt niet deftig je leerstof overbrengen. Ik heb mijn leerlingen naar de studie gestuurd, heb me afgemeld, en ben met tranen in de ogen naar huis vertrokken.

Daar heb ik me een stevige koffie gezet, heel even mijn computer gecheckt, en ben toen met een stapel boekjes in de zetel gaan liggen, plat op mijn rug. En toen, zo rond tien uur, ben ik in slaap gevallen. En pas om 15.00u weer wakker geworden.

Er klopt toch iets niet, denk ik dan, als ik overdag als een blok in slaap kan vallen en vijf uur kan slapen. Die rug had me uitgeput, de voorbije dagen, maar toch.

Vakanties – ik heb het al vaker gezegd en ik blijf erbij – zijn niet voor de leerlingen, maar voor de leraars. Of we houden het niet vol, zo dag in dag uit met 25 pubers voor onze neus.

Rug

Een goeie rug is echt een gerief. Ik denk dat Michel dat volmondig zal beamen.

Normaal gezien zijt ge u daar niet zo van bewust, tot dat er iets scheelt.
Zoals een gespleten discus tussen uw lumbale wervels.
Zodat ge rondloopt als een oud wijveke en het liefst van al plat op uw rug ligt.
En eigenlijk vooral niet wilt en kunt rondzeulen met een peuter van 18 maanden.

Ne goeie rug, da’s een gerief. Geloof mij maar.