Gynaecoloog, final part

Deze middag ben ik voor de laatste keer bij de gynaecoloog langsgeweest.

Hij heeft een monitor genomen, geconstateerd dat alles perfect in orde is met de baby, maar dat er nog geen spoor is van contracties, en dat ze nog zeer hoog zit. Hij heeft zelfs niet gekeken of er al ontsluiting was, ik moet niet rekenen op een spontane bevalling, helaas.

Dinsdagavond moet ik dus binnen in het ziekenhuis, en dan woensdag in de loop van de voormiddag volgt een keizersnee. Ach ja, zo erg vond ik dat de vorige keer niet, alleen jammer dat ik dan een tijdje niks van gewicht mag heffen, en zeker geen Kobetje van 17 kilo…

Maar bon, de kogel is dus door de kerk: ten laatste woensdag heb ik dus een dochter!

Hehe

Het is vakantie, en dus zit ik met een bolle buik en twee kinderen opgescheept. En kwam mijn ma af met het voorstel om hen daar een paar dagen te laten logeren. Ge ziet van hier dat ik geen nee heb gezegd: ze zijn soms behoorlijk vermoeiend. Dat de kans erin zit dat ze de komende dagen dan opnieuw naar ginder moeten, tsja, dat is dan maar zo.

Aangezien ik om half twaalf bij de gynaecoloog moest zijn, heb ik ze deze morgen afgezet. Met pak en zak, en goedgemutst 🙂

Ik ben daarna dus doorgereden naar de dokter, en die wist niks nieuws te melden, behalve dan dat alles prima in orde was met de baby, en dat ze blijkbaar vond dat ze daar goed zat. Uhhuh.

Maar ze wordt wel naar de grote kant, en daarom moet ik maandag terug: als ze dan nog niet spontaan is gekomen, wordt het woensdag een keizersnee, hij wil geen risico lopen. Dus, ten laatste op 10 november hou ik een baby in mijn armen. Het zal tijd worden.

Daarna was er nog net genoeg tijd om samen met mijn liefste te lunchen in het Lepelblad, voor hij naar Antwerpen moest, en ben ik vervolgens naar huis gereden om te schilderen.

Ne mens zou denken: al een maand thuis, die verveelt zich toch? Niet dus.

Monitor

Omdat mijn gynaecoloog in de Verenigde Staten zat en ik er toch niet helemaal gerust in was – normaal gezien voel ik de baby continu bewegen en helaas ook schoppen, maar nu was dat een pak minder – ben ik woensdag even langs de materniteit gegaan, met de vraag of ze me even aan de monitor wilden leggen. Ik ben niet echt een paniekkonijn, maar ik wilde toch liever geen risico lopen.

De ongelofelijk vriendelijke vroedvrouwen op het verloskwartier hebben dat dan ook gedaan, en vastgesteld dat alles nog prima in orde was, maar dat ze gewoon minder en minder plaats heeft en dus minder hard kan schoppen en duwen.

Oef.

Dat ze er maar snel uitkomt nu.

Gynaecoloog sessie elvendertig

Aangezien ik intussen ‘a terme’ ben, wil de gynaecoloog me toch elke week zien. Ook gisteren dus, en alles is prima in orde.

Hij heeft een monitor gedaan, en de waarden daarop zijn schitterend, perfect zoals het hoort. De kleine zat ook enthousiast te bewegen, maar zit nog hoog, en er is geen enkele ontsluiting. Een bloedonderzoek heeft hij niet gedaan, omdat dat niet langer nodig is: ik voel me merkelijk beter door te stoppen met werken en dus veel meer te rusten, en de ijzerspuiten blijven voorlopig een wekelijkse constante. Veel meer kan hij toch niet doen.

Hij opteert wel voor een natuurlijke bevalling, hij ziet niet in waarom niet. Het hoofdje zit netjes beneden, een keizersnee is niet nodig, en zolang er geen complicaties optreden, of ik me niet merkelijk slechter begin te voelen, kan het perfect.

Heh. Dat wordt dus mijn eerste natuurlijke bevalling. Ik ben benieuwd.

Ik zal maar eens een valiesje maken zeker?

Sleep

Is het nu omdat mijn beslissing vastlag, en het dan maar best ook zo rap mogelijk gedaan was? Ik weet het niet, ik weet alleen dat ik me vandaag door de dag heen heb gesleept. Mijn lessen waren ok, dat wel, maar verder… Ik zat te slapen tijdens mijn springuur, heb nauwelijks mijn bord aangeraakt ’s middags, ben om 13.30u thuisgekomen en lag om 13.45u in mijn bed. Ik was opgestaan met een serieus zere keel, pijnlijke oren, en toegeslibde sinussen, en had daar serieus last van.

En toen werd ik  om 15.00u wakker gebeld door de verandaman, die nog even de ontbrekende stukken glas kwam opmeten. Mocht ook wel, na drie maanden. Maar toen ik zei dat er boven een rolluik geblokkeerd zat, en of hij dat ook kon oplossen, zei hij dat hij er dat gratis ging laten bijdoen, omdat ik al zolang had moeten wachten. Mooie geste.

Soit, op die manier was ik wel netjes op tijd wakker om om half vier bij de dokter te staan. En inderdaad, een zware kopvalling met alles erop en eraan. Voorlopig vooral een neusspray met plaatselijk antibioticum, en afhankelijk van hoe goed of slecht het gaat, vanaf zondag penicilline. En dus zit ik te snotteren en te sniffelen, en voel ik me behoorlijk mottig. Ook dat nog.

Oh ja, en ik moest ook veel slapen. Waar heb ik dat nog gehoord?

Nog maar eens gynaecoloog

Gisteren ben ik dus nog maar eens naar de gynaecoloog geweest, om de resultaten van het bloedonderzoek van vorige week te bespreken. Hij bekeek de uitslag eens, stelde vast dat het ijzer al gestegen was naar 12 (ondergrens is 13) en dat dat dus dik in orde was, maar dat het nog een stuk hoger moest om goed te zijn, en ik dus mijn spuiten moet blijven krijgen. Mijn hemoglobine en hematocriet is nog steeds te laag, maar zeker niet abnormaal voor een zwangere vrouw. Eigenlijk zijn mijn bloedwaarden nu lang niet meer uitzonderlijk.

Ook de baby stelt het prima, groeit goed, geeft normale monitoruitslagen enz. enz. Alles dus in orde, behalve mijn vermoeidheid. Ik recupereer dus nog altijd niet.

Tsja.

Soit, ik ben tenminste gerust dat ik geen zwangerschapsvergiftiging of zoiets heb, of diabetes of zo. Oef.

Huisarts

Ik heb het al eerder gezegd, en ik zal het blijven zeggen: ik heb een juweel van een huisartsenpraktijk.

Ik moet dus wekelijks die ijzerspuit hebben, en omdat het gisteren te laat ging worden door dat gynaecologenbezoek, was het ok deze morgen. In feite doet Shari dan geen spreekuur (dat is voor Tim) maar ze neemt eventueel wel op afspraak, voor ze op huisbezoek gaat. En dus was ik daar al kwart voor negen deze morgen, en voelde ik me zeer welgekomen. Ze was blij dat ik van dokter was veranderd, en luisterde gretig naar mijn verhaal. En vroeg meteen of ze dan ook een kopie van dat nieuwe bloedonderzoek ging kunnen krijgen, kwestie van alles goed op te volgen.

Toch knap, zo’n dokters?

Gynaecoloog

Yup, vandaag was het weer tijd voor een bezoek aan de gynaecoloog. Aangezien ik nogal teleurgesteld was in de vervanger van mijn zieke vaste dokter, en vooral door hem niet ernstig werd genomen ivm. bloedwaarden, ben ik veranderd.

Aan deze dokter deed ik mijn verhaal, en na een blik op de bloeduitslagen, zei hij: “Ik ga nu wellicht op uw tenen trappen, maar… voor een zwangere vrouw zijn die bloedwaarden niet zo uitzonderlijk hoor.” Mijn wenkbrauwen gingen omhoog. “Uw ijzer is inderdaad veel te laag, en ge moet effectief die spuiten blijven krijgen, maar dat kan die vermoeidheid niet veroorzaken, dat is de daaraan gekoppelde hemoglobine, en die is weliswaar iets te laag, maar nog niet zo dramatisch.” Allez bon?

Naarmate ik echter meer en meer vertelde, tijdens de echo en de monitor, gingen bij hem toch ook de wenkbrauwen omhoog. Oedeem? Extreme jeuk? Nog nooit een urinestaal afgenomen? Op een bepaald moment vroeg hij zelfs wat die ander dan wél onderzocht op die maandelijkse controles. My thoughts exactly.

Gelukkig kon hij wel bevestigen dat met het kind alles in orde was: nu al 2.5 kilo, dus een grote.

Hij heeft nog een bloedstaal afgenomen, daar alle mogelijke tests op aangevraagd (zij kunnen veel meer aanvragen dan een gewone huisarts), en volgende week moet ik terug om de uitslag daarvan te bespreken.

Ik ben benieuwd. Hij was ontwapenend eerlijk, en vooral open. En dat is wat ik wil bij een dokter. Oef.

Het ging niet

Vandaag ging het me niet. Ik ben even moe opgestaan als ik gaan slapen ben, en dat wil al wat zeggen. Ik heb me door het ontbijt gesleept en mezelf gedwongen toch minstens één boterhammetje te eten.

Ook het lesgeven ging niet zo vlot als anders, vond ik, en verschillende collega’s hebben me erop aangesproken dat ik er moe en bleek uitzag, en dat mijn ogen wat rood stonden. Ik ben nog op school blijven eten, maar daarna (met een tussenstop om te gaan kijken voor doopsuikerpotjes) naar huis gereden en in mijn bed gekropen. Helaas ging de wekker na een uurtje al, omdat ik de kinderen moest ophalen. Die wekker deed pijn, ik voelde me nog steeds even moe.

Net toen ik op het punt stond om naar de school te vertrekken, ging de telefoon: het schoolsecretariaat, om te vragen wanneer ik kwam, want Wolf voelde zich niet goed, had na de middag in de klas al overgegeven. Ik repte me naar school, haalde eerst een vrolijke maar vermoeide Kobe op, en viste daarna Wolf uit de rij. Met Kobe had ik vanmorgen al afgesproken dat hij na school ging slapen, en hij maakte daar dan ook geen enkel probleem van. Tegen dat ik Kobe in zijn bedje had gestoken en een liedje had gezongen voor hem, lag Wolf, alweer lijkwit, languit in de zetel onder een dekentje. Hij sliep bijna, en vroeg enkel nog een emmer voor de zekerheid. Vijf minuten later sliep hij, en ietsje later heb ik me ook in de zetel geïnstalleerd.

Bart had mijn tweets gelezen, en was tegen vijf uur al thuis, de lieverd, in een slapend huis. Hij is dan maar meteen boodschappen voor het weekend gaan doen, zodat ik dat morgen niet meer moet doen (hij moet een lezing gaan geven in Ieper). En daarna heeft hij zonder meer overgenomen. Niet dat Wolf nog gegeten heeft, en ook Kobe heeft nauwelijks nog een hap aangeraakt. Maar toch, hij heeft voor alles gezorgd.

En ik? Het dutje had me deze keer wél duidelijk deugd gedaan, al ben ik het grootste deel van de avond niet meer uit mijn zetel geweest.

Hopelijk was het maar een ééndagsdipje, en voel ik me morgen weer beter. En de kinderen ook.

Bloeduitslagen

Mijn bloeduitslagen zijn binnen van deze namiddag, en eigenlijk is er nog niet zoveel reden tot juichen.

Ja, mijn ijzerwaarden zijn wel degelijk gestegen van 6 naar 10, maar aangezien dat cijfer nog steeds als dramatisch laag wordt beschouwd, zijn we er nog lang niet. De spuiten blijven dus om de week, totdat ik deftig uit het rood ben. Mijn rode bloedcellen zijn desondanks nog meer gezakt, en dat is niet zo goed…

Ook hemoglobine en hematocriet staan nog steeds te laag (zijn zelfs verder gezakt), en zoals ik vermoedde, staan deze keer ook magnesium en kalium onder de minimumwaarde. Yay.

Aan de andere kant staan mijn witte bloedcellen nog steeds licht te hoog, wat zou wijzen op een infectie, maar daar heb ik dus totaal geen idee van.

Bizar, bizar. Gelukkig is met het kleintje alles goed.

Maandag moet ik terug naar de gynaecoloog, deze keer dokter Kaan die me hopelijk wel serieus neemt, en ik ben benieuwd wat hij zal zeggen. Ik moet het wellicht toch nog minstens vier weken uithouden.

Poeh.