Euhm, ik geloof dat dit boek valt onder de noemer ‘kleppers’, en ik ben er eigenlijk nog steeds niet helemaal uit wat ik er nu van vond.
Het is een kleine 800 pagina’s en ik heb me er bij momenten moeten doorworstelen. De ik-persoon is Wilkie Collins, de auteur van The Woman in White, en vriend en tijdgenoot van Charles Dickens. Simmons emuleert de stijl van die tijd en schrijft dus in de barokke volzinnen van een Dickens, helaas zonder zijn genialiteit. Pas op, het is niet slecht geschreven he, maar zoals bij Collins zelf zou ik er toch vlotjes een derde uit geschrapt hebben. Hij gaat soms oeverloos door op details en beschrijvingen, terwijl je eigenlijk gewoon verder wil met het verhaal.
En dat verhaal, dat is er vooral eentje van jaloezie en hypnose. In Dickens’ tijd was hypnotiseren – mesmerize – zeer populair, en Dickens hield zich er ook zelf mee bezig. Het verhaal is volledig gebaseerd op echte personages, op echte gebeurtenissen en echt geschreven boeken en dergelijke, maar daar dan als extra laagje overgegoten. Je kan in de biografieën van beide heren perfect alle locaties, personages en boeken opzoeken, dat klopt volledig.
Dickens overleefde in 1865 the Staplehurst Rail Crash en had daar toen een sinister figuur gezien, ene Drood, die voor hem een obsessie zou worden (in het boek dan toch). Hij heeft het er uitgebreid over met Wilkie Collins, die uiteindelijk, wellicht onder opiuminvloed, die obsessie overneemt en zijn leven volledig laat bepalen door diezelfde Drood, een crimineel meesterbrein met occulte Egyptische krachten.
Het hele boek draait rond deze Drood, maar eigenlijk nog veel meer rond Charles Dickens en de professionele jaloezie die Collins koestert voor de ‘Onnavolgbare’. Eigenlijk is het een verkapte biografie van zowel Dickens als Collins, mocht je het Drood-verhaal weglaten. En vanwaar komt nu die naam? Het laatste, onafgewerkte boek van Dickens heet The Mystery of Edwin Drood.
Tsja.
Heb ik het graag gelezen? Goh… Ik heb het drie sterren gegeven, terwijl ik vaak vrijgeviger ben. Zou ik het aanraden? Alleen aan mensen die graag Dickens en co lezen, en bereid zijn zich door zo’n pil te worstelen. Want ik lees graag Dickens – ik heb zowat alles van hem gelezen intussen – maar deze Drood ging voor mij net iets te ver. Nope, Simmons, dit is niet zoals jouw excellente Hyperion, eerder zoals de veel mindere vervolgen daarop.
