Acta Diurna de muliere ludenti
Kobe en ik zitten aan de ontbijttafel. Omdat het brood op is, eten we corn flakes. Op de doos staat een Star Wars reclame.
Plots wijst Kobe met veel enthousiasme naar de doos: ‘Kijk mama, poesje!’
Mijn niet-begrijpende blik volgt zijn vingertje, en ik zie Yoda.
Wie is er nu het meest beledigd: de poezenwereld, of Frank Oz, de maker van Yoda?
Ik lag alvast in een deuk :-p
Gisteren zijn zowel Wolf als Kobe geopereerd. Het codewoord van de dag was ‘wachten’, en veel meer dan we gedacht hadden.
Stipt om half acht waren we in de opname, en daar hebben we zo’n twintig minuutjes gewacht. Geen probleem. Boven op de kinderafdeling werden ze allebei onmiddellijk gemeten, gewogen, en mochten we bijna onmiddellijk naar beneden naar de gang van het operatiekwartier. Wolf kreeg een dikke knuffel, en werd binnengereden. Achteraf vertelde men me dat hij zelfs toen nog aan het tateren was, absoluut niet zenuwachtig, en gewoon vrolijk.
Zo kennen we hem wel, ja.
Intussen zaten we met Kobe te wachten, maar die was onmiddellijk na Wolf aan de beurt, dus zo heel lang ging dat niet duren. DÃ chten we…
Het werd een half uur, drie kwartier, een uur… En toen kwamen ze zeggen dat er iets mis was met de sterilisatie van één van de machines, en dat het nog wel een twintigtal minuutjes ging duren. Hmm. Daar zit je dan, met een peuter van anderhalf, in een ziekenhuisgang. Gelukkig kwamen ze een bak oude kinderboekjes brengen. Veel bruikbaars voor Kobe zat er niet tussen, maar het was toch beter dan niks.
Intussen kwamen ze melden dat Wolf wakker was op de recovery, en dat we naar hem toe mochten. Bart bleef bij Kobe, ik ging zo’n schortje aandoen, en knuffelde mijn oudste. Alles was in orde, pijn deed het niet, maar hij voelde zich behoorlijk mottig, had zelfs overgegeven.
Dat duurde zo nog een eindje, tot ze, rond kwart na tien, kwamen zeggen dat Wolf naar boven mocht, en dat we misschien dan Kobe (na twee uur in die gang!) mochten meenemen.
Wij opgelucht naar boven, maar we waren nauwelijks vertrokken, of de verpleegster kreeg de boodschap dat Kobe mocht blijven. Oi vé! En jawel, nog een drie kwartier later, om elf uur (TWEE UUR en DRIE KWARTIER in een ziekenhuisgang met een kind van 20 maanden, dat niks te eten heeft gekregen) mocht Kobe eindelijk binnen. Ik was op van de zenuwen en de ergernis, maar mocht dat niet laten blijken omdat Kobe kalm moest blijven. Die heeft geen enkel moment gehuild, gezaagd of geneut, is vooral zichzelf gebleven. Gelukkig was er op het einde van de gang een lifthal die volledig beschilderd was, waar we dus regelmatig naar toe wandelden.
Enfin, Kobe binnen, ik naar boven, Wolf een knuffel gegeven, en ik naar de cafetaria, want ook ik had, net zoals de kinderen, nog niks gegeten of gedronken.
Wolf heeft nog een paar keer overgegeven, één keer zelfs in ware Excorcist-stijl (Bart heeft de rest van de dag mijn tshirt aangehad, want ik had nog een topje aan en zijn kleren waren doorweekt) en voelde zich daarna zienderogen beter.
Kobes operatie duurde lang, en het werd bang afwachten voor ons. Pas rond vier uur kreeg ik het signaal dat ik naar beneden mocht naar de recovery, waar hij lag te zieltogen in zijn bedje, met een infuus aan zijn voetje en een hoop plakkers op zijn lijfje. Operatie was geslaagd: één teelballetje zat netjes op zijn plaats, vastgehouden door een rekkertje dat tegen zijn bil was geplakt (anders trekken de te korte bloedvaten het weer naar omhoog) en het andere was weggehaald, wegens niet volgroeid en ook veel te hoog. Ook zijn plassertje was, net zoals bij Wolf, behandeld voor fimosis, waardoor de voorhuid was opengesneden en losgemaakt van de eikel.
Hij voelde zich ellendig, en huilde zachtjes in mijn armen. Ik heb hem gewiegd en zachtjes in slaap gezongen, en het daaropvolgende anderhalve uur de Flair (die daar lag) gelezen naast zijn bedje.
En toen mocht ook hij naar boven, waar hij passief voor zich uit lag te kijken.
We hadden verwacht dat Wolf rond zes uur naar huis mocht, maar het was, alweer, wachten op de dokter, die pas rond acht uur langskwam. Intussen was ik al gaan vragen naar een paar boterhammen voor Wolf die half uitgehongerd was. Enfin, papa en Wolf naar huis, en ik bij Kobe, die onrustig sliep, en af en toe begon te krijsen wanneer hij een plasje deed in zijn pamper.
Jammer genoeg kwamen dokter en nachtverpleegster en zo altijd op een moment dat hij diep aan het slapen was, zodat hij daarna niet opnieuw in slaap viel. Ik heb uiteindelijk de halve nacht met Kobe op mijn schoot, of languit boven op mij doorgebracht, en in totaal amper een dik uur geslapen.
En om half acht kwamen ze me wakker maken (toen sliepen we allebei net) omdat wij eigenlijk op de grote dagkamer lagen (er waren geen kamers voor moeder+kind meer beschikbaar) en er zes kinderen gingen toekomen. Kobe en ik zijn dan maar verhuisd naar een box: net groot genoeg voor een kinderbed en een stoel, en wat gerief. Niet zo comfortabel als een eigen bed in die grote kamer, maar wel veel rustiger. Niet dat Kobe daar een boodschap aan had: hij was wakker en voelde zich veel en veel beter: hij babbelde, speelde, en krijste occasioneel. Als ontbijt speelde hij drie boterhammen binnen, en ook zijn middageten was meer dan één portie. Ik mocht wel geen moment van hem weggaan, helaas.
Al bij al is alles goed gelukt, en hebben de kinderen minder pijn dan verwacht. Hopelijk blijft het zo…
Geen blog vandaag, want we zitten in het ziekenhuis. Met de twee kinderen, helaas. En ik ben niet echt in de stemming om te bloggen.
Morgen meer nieuws dus.
Tenzij er eentje vannacht nog begint te kotsen, worden morgen mijn twee jongens geopereerd.
De nacht voor mijn eigen operaties slaap ik altijd als een roosje: ik weet wat me zal overkomen, en dat ik daar gewoon door moet. En het is mijn lijf, waar ik mee verder moet.
Maar vannacht, vannacht zal ik rusteloos zijn, en slapen als de muizen in het meel.
Want morgen, morgen worden mijn twee lieverds geopereerd, en mijn hart breekt nu al.
Deze avond ben ik bij een vriendin langsgeweest, en die heeft een verzameling pluchen elanden. Iets wat ik eigenlijk niet wist, en me niet eens was opgevallen. Ter mijner verdediging: haar verzameling staat hier en daar op een vensterbank, en de gordijnen waren gesloten.
Ze schoot in elk geval in de lach toen ik, op een bepaald moment in de conversatie, vertelde dat ik op zoek was naar een tweede exemplaar van Kobes favoriete knuffel, zijnde een eland met een oranje-roze-paars gestreept mutsje en sjaaltje aan. Meer nog, ze had hem zelfs staan, mét etiketje er nog aan. Dat was in ieder geval voor mij een meevaller, want op die manier kon ik achterhalen waar mijn oom hem destijds (anderhalf jaar geleden) gekocht had.
Bij deze dus een oproep: wie heeft er nog een eland met een oranje-roze-paars gestreept mutsje en sjaaltje staan, destijds verkocht in de Casa, die het ding kan missen? Ik betaal er uiteraard voor, maar je zou vooral mijn Kobe een groot plezier doen.
Een betere foto heb ik momenteel niet, omdat ik voortdurend vergeet het beest te fotograferen en er maar aan denk als hij al veilig in de armen van Kobe onder zijn dekentje zit.
Net naar Kind & Gezin geweest, en het is officieel: Kobe groeit en bloeit 🙂
Hij weegt, in proper pampertje, 12.360 kilo, en is 83 centimeter lang. Niet slecht voor eentje van achttien maanden. Maar waar ik vooral trots op ben, is de grote verwondering van zowel dokter als verpleegster over Kobes taalvaardigheid. Zeker voor een jongen, zelfs voor een tweede kind, is het uitzonderlijk dat hij nu al twee-woordzinnetjes maakt, en zelfs een voltooid deelwoord als ‘gevallen’ gebruikt. Ik zat erbij en straalde. Ja, Kobe kan al babbelen.
En nu allemaal in koor: “Van wie zou hij dà t hebben?”
Soms besef je maar al te goed van welke onschatbare waarde je ouders en schoonouders zijn.
Zoals bijvoorbeeld wanneer je peuter van anderhalf ziek is, en jijzelf moet gaan werken. Dan kan je de ene dag je kleintje bij je ma brengen, en komen de volgende dag je schoonouders de hele dag babysitten.
En dan ben je er zó gerust in dat je daar de hele drukke dag niet meer aan denkt, ook al heb je beloofd even te zullen bellen.
Want je weet dat hij in goede handen is, dat alles is zoals het moet zijn, en dat je met een gerust hart thuiskomt bij een verzorgd en vertroeteld kind.
En dat, dà t is wel nodig tegenwoordig.
Kobe is ziek. Op zich niks speciaals bij een peuter van anderhalf, dat komt wel meer voor.
Alleen komt het deze keer wel zéér ongelegen: hij moet morgenvroeg geopereerd worden voor kryptorchie en fimosis.
Ik weet niet wat zijn dokter zal beslissen. Een verkoudheid of een serieuze hoest betekent geen anesthesie, en dus geen operatie. Maar Kobe heeft geen koorts, is alleen bijzonder lusteloos, heeft vrijdagnacht en deze morgen overgegeven, en verder nog nauwelijks iets gegeten. Hij is dus wel verzwakt, ja, maar er is zeker geen infectie.
Op zondag kan ik die dokter niet bereiken, maar ik zou eigenlijk wel willen weten waar we aan toe zijn voor ik morgenvroeg om zeven uur met pak en zak aan het ziekenhuis sta. Maar soit, Wolf moet ook een kleine ingreep ondergaan, we moeten er dus toch zijn.
Maar ik kijk er niet naar uit dat ik Kobe zijn flesje zal moeten ontzeggen morgenvroeg, en dat eventueel voor niks.
Blah.
Gisterenavond zijn Bart en ik gaan eten voor de nieuwjaarsdiner van Netlash, samen met alle collega’s dus. Locatie was Het Aards Paradijs in Merendree, en ik moet zeggen, het was de moeite waard. Ik had nog nooit eerder wortelspons gegeten, of lolly van hazenpaté, of koekje van champignon, of een bolletje van rozenbottel. U raadt het al: de chef alginds is een adept van het moleculair koken, stijl Ferran Adria.
Voor de gelegenheid hadden we een babysitter gevraagd die ook wilde blijven slapen. Ik heb een logeerkamer met excellent bed, dus waarom ook niet? Wolf en Kobe waren klaar, ze moest ze enkel nog in bed steken. Ik had Wolf verteld dat hij ’s morgens haar mocht wakker maken, en zij wist wat ze moest doen met de kinderen, zodat wij nog wat konden slapen.
Enfin, rond elf uur ging mijn telefoon. Dat Kobe serieus had overgegeven, dat ze hem al in bad had gestoken, een verse pyama had aangedaan, dat zijn bedje ververst was, maar dat ze het toch even wou laten weten. Bart wilde meteen naar huis vertrekken, maar dat vond ze niet nodig, alles was alweer onder controle.
Het arme kind: normaal ging ze een avondje rustig tv kunnen kijken, en net nu bleek Kobe last te hebben van zijn maag.
Een dik kwartier later: SMS. Dat Kobe nog eens had overgegeven, en dat ze hem nu wat rechtop ging laten zitten. Hij gedroeg zich nochtans goedlachs en springlevend.
We zaten op dat moment nog na te praten bij een koffie, zodat we maar meteen zijn doorgegaan. Je mag nog zó bedrijfsleider zijn, op zo’n moment ben je vooral ouder.
Thuisgekomen lag het huis er rustig bij, maar kwam Lien toch even verslag uitbrengen. Kobe sliep alweer, heerlijk rustig. Ik heb alle vuile spullen maar meteen in de wasmachine gestoken, en dat was dat.
En de volgende morgen? Hebben Bart en ik heerlijk lang geslapen. Rond tien uur bleek Kobe alweer in zijn bedje te liggen, en zat Lien met Wolf Mario Galaxy te spelen op de Wiii.
Ik denk, ondanks het feit dat het me het dubbele van een gewone avond kost, dat ik toch vaker eens een babysit ga vragen die blijft slapen. Dat is wel zó heerlijk…
Nu de kinderen op één kamer slapen, wilde ik voor Kobe dezelfde meubels als voor Wolf. Dat ziet er tenminste netjes uit dan. Ik kende gelukkig de serienaam van Wolfs meubels, en dus trok ik deze morgen naar de Weba.
Om twintig over tien stond ik op de parking. Ik ben meteen naar de bovenste verdieping getrokken, even gecheckt of de reeks er nog stond en wat ik precies wilde, en meteen op een verkoper afgestapt. Ik had geluk, er waren geen wachtenden voor mij, en amper vijf minuten later had ik al de bestelbon op zak, met twee extra legplanken voor in de kleerkast (jongens hebben niet zoveel hangruimte nodig). Meer nog, de man wist me te vertellen dat ze alles zelfs op voorraad hadden en dat ik alles meteen kon afhalen in het magazijn in de Port Arthurlaan. Hah, nog beter!
Ik ben nog even de rest van de winkel doorgelopen, heb betaald aan de kassa, en ben naar het magazijn gereden. Tegen dat ik de autostoelen had platgelegd (ik had er niet op gerekend dat ik de meubels meteen ging meekrijgen) en de rommel wat aan de kant had geschoven, stonden mijn pakketten al netjes te wachten. Even later werd alles vakkundig in de auto geschoven, en om elf uur stond ik thuis in mijn garage de meubelpakketten uit te laden.
Als dat geen service is!
Ik heb uiteindelijk 369 euro betaald voor een beddenbak (nog geen matras en lattenbodem, da’s voor later), een grote tweedeurskast, een opbouwkastje rond het bed, en een nachtkastje met twee schuiven.
Enfin, ik weet weer wat gedaan dit weekend.
Moest iemand zich geroepen voelen om even te helpen die pakketten naar de eerste verdieping te dragen: ik bied verdomd lekkere koffie en eventueel zelfs een homemade lasagne of zoiets :-p