De Twaalfde Man
Merel heeft al behoorlijk lang last van haar voeten. Als in: eigenlijk zo goed als altijd al. De orthopedist had haar steunzolen voorgeschreven, maar die doen duidelijk niet voldoende. Als ze lang stapt, of zelfs maar langer dan een kwartier moet rechtstaan, doen die voeten pijn, en schieten ze vaak ook in een gemene kramp. Ik moet regelmatig haar voeten masseren, en dan voel ik die pees in haar voetzool keihard staan.
Tijd voor grondigere maatregelen dus. Wolf was destijds met goed gevolg naar een podoloog en multidisciplinair centrum geweest en was daar heel tevreden van, en dus gingen Merel en ik daar ook naartoe.
De podoloog van dienst keek en zette Merel meteen op een loopband, wandelend en lopend, en filmde dat.
Resultaat: het was zeer duidelijk te zien hoe ze haar heupen draait, hoe haar knieën naar binnen staan als ze loopt, en hoe haar voeten doorzakken. De middenvoet is te soepel, waardoor die doorzakt en haar benen niet langer in een rechte lijn van 180° staan, maar wel een hoek van 164° vormen. En dat zorgt dan weer voor een overbelaste pees die te hard moet werken en dus in een kramp schiet.
Knap en duidelijk om te zien, iets wat de orthopedist gewoon negeerde. Tsja.
Volgende week om steunzolen die een pak hoger en steviger zijn dan wat ze nu heeft, en dat zou het beoogde soelaas moeten brengen, zodat ze weer kan stappen, lopen en rechtstaan als een normale vijftienjarige.
Random zwaard
Soms vraag ik me af wat mijn collega’s wel van me denken. Allez ja, heel erg wakker lig ik er nu ook weer niet van, daarvoor ben ik te oud geworden. Maar ik heb soms het gevoel dat ik onder ‘een speciaal geval’ val bij sommigen.
Ik bedoel maar: een paar dagen geleden ging ik in de pauze even in mijn vakje kijken of daar geen post of zo was bij gekomen. Post niet, maar wel een random zwaardje. Yup, er lag zomaar, zonder uitleg, een zwaard in mijn vakje. Niet dat ik dat nu zo erg vond, maar het verbaasde me wel enigszins.
Pas vandaag kwam de uitleg: een collega zag me staan aan mijn vakje en riep me toe dat ze dus een zwaardje op de speelplaats had gevonden tijdens toezicht, en dat ze dat dan maar in mijn vakje had gelegd, want ja, de kans was er wel dat dat iets met mij of mijn vak te maken had.
Euh…
Ja zeker? Maar het was niet van mij deze keer.
Daar is hij weer: de vakantiekalender!
Dit raad ik dus iedereen met grotere kinderen aan: een vakantiekalender op papier! Ja, wij hebben hier een gedeelde Google Calendar, een absolute noodzaak als we willen weten wie wanneer waar zit. Maar in de vakantie verliezen we dat overzicht soms een beetje, en dus hangt hier al jaar en dag een vakantiekalender. Als ik dus iets wil inplannen, kan ik dat in één oogopslag zien, en dat is vaak nodig. Of als ik wil weten voor hoeveel personen er eten moet voorzien worden, bijvoorbeeld.
Iedereen heeft zijn eigen kleurtje stift, en voorlopig ziet het er allemaal nog bijzonder overzichtelijk uit, en eigenlijk vrij leeg. Maar geloof me: dat verandert snel.
Oh en het papier? Gewoon de rol van Ikea. Doen, zou ik zeggen.
Putdeksels
Het is me jammer genoeg te laat opgevallen, ik heb in Tokyo niet echt rondgekeken, maar… blijkbaar zijn putdeksels in Japan ook iets speciaals. Nee, lang niet allemaal, in Hiroshima heb ik echt lopen rondkijken en niks gezien. Maar ze gaan ervan uit: waarom saaie putdeksels maken als je voor quasi hetzelfde geld ook een specialere vorm kan gieten?
Het was me voor het eerst opgevallen in Odawara, maar toen dacht ik er nog niet echt iets van:
Daarna zag ik deze in Nakatsugawa: een verwijzing naar het samoeraiverleden uit de Edoperiode. En ja, soms doen ze zelfs de moeite om ze in te kleuren.
Daarna ben ik er beginnen op letten. Allez, toch als ik eraan dacht. In Nara zag ik er zelfs twee: een ingekleurde van de herten en eentje van een brandweerwagen, geen idee waarom.
En in Kyoto was er dan eentje dat naar de typische tempels en sakura verwees.
Blijkbaar lagen er in Osaka zelfs met Pokémon op, maar die waren allemaal net iets te ver.
Als ik ooit nog eens opnieuw in Japan zou komen, ga ik er echt op beginnen letten. En waarom doen we dat hier niet? Kan een mooie verrijking voor het straatbeeld zijn, toch?
Een snel geocacherondje
Ik had beloofd aan Kobe dat ik na school hem ging ophalen, met een hoop spullen, op zijn kot. Alleen wilde ik eerst nog even langs de Kluyskensstraat om er de bloesems te gaan bekijken en vooral het logboekje van de cache aan de sint-Agnetebrug vernieuwen.
De kersenbloesems zijn er nog nét niet, hopelijk is dat volgende week in Japan wel anders. Maar het bleef wel mooi, ondanks de grijze luchten.
En toen was er nog even het water met de Minervabootjes, en uiteindelijk het kot van Kobe. En de was voor Japan, dat ook.
Tijd voor de paasvaas
Ons pa zijn kerstvaas was eigenlijk behoorlijk lang blijven staan, en dat was eigenlijk bij gebrek aan alternatief. Uiteindelijk heb ik er toen even een bloemenvaas van gemaakt, kwestie van toch van die kerstballen vanaf te zijn. Aan zijn rollator hingen er ook, want anders kan hij de zijne niet herkennen tussen alle andere tijdens het middageten. Nu, daar hing ook een rood hartje aan en dat had ik laten hangen, want Valentijn en al.
Nu was het stilaan tijd voor een paasvaas, en dus werd zijn schemerlamp – want dat is de functie van de vaas – gevuld met paaseieren, en aan zijn rollator hangen er nu ook enkele. Wat hem de reactie ontlokte: “Ik moet zien dat ik dat onthou dat het nu geen kerstballen meer zijn, want anders kan ik lang zoeken naar mijn rollator tiens…”
Soit, we zijn weer mee met de seizoenen.
Verwenweek 2026
Awel ja, ze deed deugd, die verwenweek dit jaar. We hebben misschien nog maar net die week vakantie gehad, maar dat was net genoeg om even uit te blazen en achterstallig werk in te halen, niet om de batterijen op te laden.
Het is het principe van de Secret Santa, maar dan onder collega’s en een hele week. En het hoeft echt geen geld te kosten, het mogen ook gewoon leuke kleine dingetjes zijn.
Ik had Vallery als doel, en was gelukkig vorige vrijdag haar dochter Bo tegengekomen die me wat tips kon geven.
Maandag had ik dus een potje op haar bureau gezet met wat repen van haar allerfavorietste chocolade in, en dat was blijkbaar een schot in de roos. Op dinsdag kreeg ze een geurkaars, en om vier uur legde ik enkele papieren roosjes in hartvorm op haar bureau tegen de woensdag, in de veronderstelling dat ze al weg was. Niet dus. Ze zag ze nog liggen en dacht dat het badzeep was. Euh, nee? Op donderdag heb ik dan maar échte badroosjes op haar bureau gelegd, met een badbommetje in de vorm van een macaron erbij, en een briefje dat dit nu wel écht voor in bad was. En vrijdag kreeg ze nog meer chocolade, want die hint had ze me wel gegeven. Ze had snel door dat ik het was, want er zijn er niet veel die weten van de chocolade of die een connectie hebben met Bo. Tsja.
Ik had daarentegen geen flauw idee wie mijn verwenner kon zijn. Nu, ik ben ook niet zo moeilijk te lezen, denk ik dan. Haakwerk en paars, toch?
Op dinsdag lag er een appeltje in mijn vakje, met een leuke rebus bij.
Op woensdag vond ik een leuk flesje badzout, alleen jammer dat ik nooit in bad ga want ik geraak er met moeite in en uit, en ik vind het zonde van het vele water. Maar het ruikt wel lekker, en het is een ideetje voor in een kast. En anders wordt het een mathom, toch?
Op donderdag wandelde ik mijn lokaal binnen en kreeg ik meteen een grote glimlach op het gezicht:
Zalig, toch? Ik denk dat ik er een omslagdoek met mouwtjes van ga maken…
En op vrijdag was het nog eens klop erop:
chocolade en een gothic haakpakketje…
Dikke dikke merci, Aline! Het heeft echt voor een zalige week gezorgd.
Opruimtip
Opruimen, dat is niet mijn sterkste kant.
(En dit zinnetje kan wel eens hét understatement uit mijn persoonlijke leven zijn.)
Ik heb er een bloedhekel aan, ik zie het vaak ook gewoon niet, en ik kan mezelf niet in gang schoppen om het te doen. En nee, het helpt niet om te zeggen dat ik alles altijd meteen moet wegleggen, dan ontstaat er geen rommel, want ook dat lukt niet. Steek het op mijn ADHD – dat is blijkbaar een courant kenmerk – of iets anders, maar dat is dus al mijn hele leven een probleem.
Mijn bureau is vaak een gigantische rommel, omdat ik er nooit meer aan zit – de rug, weetwel – en alles daar dus op gegooid wordt. Idem mijn kleerkast en vooral ook een bepaald stukje in de slaapkamer, waar alle gewassen en netjes gevouwen kledij gewoon gestapeld wordt op de grond. Hmm.
Marie Kondo? Serieus… Ik word niet ‘happy’ van spullen, het meeste ‘doesn’t spark joy’, het meeste heb ik gewoon nodig, zoals katoenen onderbroeken, makkelijke sokken, een vergiet, een basis T-shirt… En toen ze zei dat je maar 20 boeken in je huis moet houden, had het mens meteen compleet afgedaan voor mij. Echt.
Wat helpt dan wel? Wel, onlangs zag ik deze tip: “Als je kat erop gescheten had, zou je dan de moeite doen om het af te kuisen, of zou je het weggooien?”
En dat, dà t werkt voor mij! Want ja, wil ik er moeite in steken? Wil ik het zo graag houden dat ik er kattenstront voor wil verwijderen? Dat ik het wil afkuisen, wil wassen, me ermee bezig houden?
Sindsdien heb ik al de hele slaapkamer en een groot deel van mijn kleerkast opgeruimd, mijn onderbroekenschuif, het badkamerkastje en nog zo’n paar hoekjes. Want dit, dit werkt in mijn hoofd dus wel.
Geen idee of het voor u iets uit zou maken, maar doe er uw voordeel mee. Desnoods als tip voor uw tienerkinderen.
Boekentoren
Ik kan de tijd niet zeggen dat ik nog eens op de belvedère van onze eigenste Gentse boekentoren ben geweest. Het ding is ook recent volledig gerestaureerd en in zijn volle glorie hersteld.
Bart had vandaag om één uur een bezoekje aan het panorama geboekt: dat is gratis, ze doen dat twee keer per maand, maar je moet wel reserveren. En dus parkeerden we vlakbij, namen de lift naar boven en keken onze ogen uit. Die zaal is echt prachtig, en we hadden geluk: de zon was er net doorgekomen. En boven sta je dan natuurlijk gewoon in centrum Gent met alle zichten in alle richtingen. Héérlijk! We mocht zelfs even op een van de balkons, maar dat bleek vooral bijzonder fris.
Ik vond het zalig: Bart weet verdomd goed waar hij me allemaal een plezier mee doet!
















