Obligate eerste-schooldagfoto

Het is hier een traditie om elk jaar op 1 september de eerste-schooldagfoto’s te posten. Het is dan ook een uitgelezen moment: je vergeet het niet én je krijgt een prachtig overzicht van hoe ze gegroeid zijn.

Vorig jaar vreesde ik nog dat het de laatste foto ging zijn met zijn drietjes, omdat Wolf nu richting unief gaat. Maar hij vertrekt pas morgenvroeg naar Portugal met zijn maten en vond het eigenlijk helemaal niet erg om speciaal nog eens op te staan, en ook Kobe was niet aan het grommelen. Ze weten hoe fijn ik deze foto’s vind…

En geef toe, het overzicht van de jaren is toch prachtig? Het is enorm hoe sterk ze veranderen, hoe volwassen Wolf er intussen uit ziet met zijn baardje, hoe ook Merel een stukje vrouwelijker is geworden, en hoe Kobe ook weer veranderd is. Hij had deze keer zelfs zijn schoenen aangetrokken, maar voor Wolf was dat een brug te ver.



366-sep01





Zomervaas

Alleen als je hier al een tijdje volgt, kan je ook maar enig idee hebben wat ik daarmee bedoel. Want er bestaat ook een kerstvaas, een paasvaas en een herfstvaas, jawel.

Het is eigenlijk allemaal begonnen met de kerstvaas: mijn pa wou geen kerstboom zetten, maar wilde wel iets van kerstsfeer in zijn huis. Init: de kerstvaas. Een vaas met kerstballen en lichtjes die hem ’s avonds wat extra sfeer geven.

En toen kwam er de paasvaas, en er was ook de herfstvaas, en nu dus ook de zomervaas. Ik heb er even over moeten nadenken wat we in die vaas gingen pleuren, maar ik vind ze eigenlijk best nog wel goed gelukt. Allez, ’t is eigenlijk gewoon dat ik een zakje met houten kettingen en zo gevonden had, maar bon.

Het geeft in elk geval wel wat kleur aan zijn interieur.

 

Scoutshemd

Kobe zit intussen in de scouts bij de GIVers en heeft dus een totem én een adjectief. Het kleur is blijkbaar voor binnen twee jaar, als hij bij de JIN zit. ’t Zal wel, zeker?

Ik had hem al lang gezegd dat ik met plezier zijn totem op zijn hemd zou schilderen, als hij maar een gepaste lijntekening vond. Nu, donderdag vertrekt hij op kamp en hij kwam dus met hemd én tekening af. Een dik uur later had hij de tekening:

Ik vind ze best wel goed gelukt, alleen hoop ik maar dat de verf het houdt: het is wel textielverf, maar het lijfje is wel een grote oppervlakte… Bon, we zien wel. Hij kan in elk geval al op kamp.

Eindelijk de playmobil in orde!

Eind 2020 had ik de reeks Playmobil History van de Olympische goden besteld, maar ik had er nog maar een paar in mijn kastje gezet.

Ha ja, toen was er volop corona, werden de scholen zelfs weer even gesloten, hadden de leerlingen een vast lokaal en niet wij, en gaf ik zelfs geen uur les meer in mijn lokaal. Ik heb de playmobil dan ook maar gewoon in een doos gestoken zodat ik ze kon gebruiken in de les.

Nu had ik, tijdens het wachten voor de klassenraden, wel wat tijd gisteren, en dus liet ik de wachtende collega’s de andere sets in elkaar steken en vulde ik intussen het kastje met de Olympische goden. Ik vind het best goed gelukt, ja.

Dan heb ik nog de set Daedalos en Ikaros en Herakles, maar helaas, die kan er maar gedeeltelijk in, want die hydra is gewoon veel te groot, die kan er zelfs niet in. En erbovenop zetten is geen optie want dan verdwijnt die gegarandeerd. Oh, en dan ook nog een strijdwagen en twee soldaten.

Hmm. Ik denk dat ik op zoek moet naar een extra vitrinekastje…

Vinderhoutse caches en vondsten

Vandaag ben ik met ons pa, zoals de vorige keer, naar Vinderhoute getrokken: we moesten de rest van het rondje “Ontdek Vinderhoute” nog doen én een ijsje gaan eten in dat tuincafé ’t Wegeltje.

Het had nochtans niet veel gescholen of ik had ons pa met zijn klikken en zijn klakken thuis afgegooid: we zaten al in de auto toen ik plots merkte dat ik vergeten was zijn haar bij te werken. Martine, zijn kuisvrouw, is nen crème van een mens, maar een kapper is ze niet… Hij had nochtans bij haar aangedrongen, enkele weken geleden, om zijn haar te doen, maar zijn nek was niet uitgeschoren, zijn bakkebaarden waren scheef en er stonden hier en daar gewoon nog plukken terwijl hij voor de rest bijna kaal was. Volgende week is er het communiefeest van Marie-Julie en ik wilde dat hij proper was. Ik had hem gesommeerd om naar de kapper bij hem om de hoek te gaan, maar dat wilde hij niet, want ‘hij kende die mensen niet’. Nooit geweten dat mijn pa schuchter was, maar bon.

Ik zag het niet zitten om nog terug naar huis te rijden om het te doen en zei dat hij toch maar naar die kapper ging moeten. Waarop hij een pruillip trok en zei: “Gij gaat dus mijn haar niet doen? Ik vind dat erg…” Ik keek eventjes ongelovig opzij, waarop hij herhaalde: “Ik vind dat erg…” En toen ben ik gigantisch uit mijn krammen geschoten. Ik ben echt beginnen roepen tegen hem, dat hij niet beschaamd was, alsof ik nooit iets deed voor hem, alsof hij niet elke godse zondag bij ons mag komen eten en nog eten mee krijgt, alsof ik niet vanalles regel voor hem en met hem naar alle mogelijke dokters en zo loop… Ik heb mijn remmen toegeslagen, mijn kar gekeerd en ben richting Zomergem beginnen rijden, vastbesloten om hem zonder meer bij hem thuis af te gooien. Maar toen had ik een nog beter idee: het was zondagnamiddag, maar de lokale Turkse kapper, Classmen, is open. Normaal gezien is het na afspraak, maar soms kan ne mens geluk hebben, zoals vandaag: de assistent was nog bezig, maar Ibrahim zelf had twintig minuten tijd voor zijn volgende afspraak. Ik ben daar binnen gestoomd, heb ons pa in die stoel geplonkt en heb Ibrahim wel vijf keer bedankt.

Twintig minuten later en  25 euro armer zag ons pa er weer bijzonder convenabel uit: netjes geknipt, nek uitgeschoren, oren en neus ontdaan van haar, wenkbrauwen kort gezet, soit, weer helemaal proper. En twintig minuten bleek ook voldoende te zijn om mijn woede te doen zakken, zodat we alsnog naar Vinderhoute  zijn gereden en een bijzonder aangename middag hadden. Ik heb er zowaar een pracht van een kasteeltje ontdekt dat ik helemaal niet kende, met blijkbaar de dikste eiken van België.

Eindigen deden we effectief in ’t Wegeltje, waarvan bovenstaande foto de naamgever is. We namen elk een stevige ijscrème, maar ons pa kon voor de foto precies niet lachen, ik weet niet goed waarom. De andere foto is nochtans genomen toen we allebei aan het schateren waren en hij een poging deed om zijn lach onder controle te houden.

We pikten nog een laatste cache op onder Bierstal brug en besloten dat het goed was. Yup, dit zijn van die aangename zondagen. Zonder de kappersperikelen dan…

Nieuw kapsel

Gisteren kwam Merel plots naar beneden:

Ik verschoot eerst – ik dacht dat ze echt geknipt had – maar schoot daarna gigantisch in de lach. Zeg nu zelf…

En toen probeerde ik het nog realistischer te maken:

Bij deze dus ook vastgesteld: een froufrou, dat ziet er gewoon truttig uit. Bij haar toch.

Vaderdagcadeautje

Voor Barts vaderdag heb ik hem nog zo’n moestuinbak gekocht zoals er al eentje met veel succes stond. Hij geniet van die groeiende groenten en kruiden en kan er vergenoegd naar staan kijken. Een tweede bak was dan ook aangewezen, zodat de eerste bak volledig aan kruiden kan gewijd worden, en dan de tweede aan groenten.

En zoals het bij een cadeautje betaamt, heb ik dat dan ook voor hem in elkaar gevezen. Was het een beetje warm vandaag? Goh, ja, maar dat had ik er wel voor over.

Benieuwd wat hij nu gaat zaaien. Hij is in elk geval goed bezig.