Categorie: Genieten

Raaaaah!!! Terug van een ijskoude Poortavond, en weer helemaal verzot op Athera en zijn bewoners! Man man man, het was goed!

Dat kasteel van Beersel, dat is goed gek! Een prachtig kasteel, dat wel, met van die smalle smalle draaitrapjes naar de torens. De binnenplaats is gekasseid, maar mag wel eens herlegd worden. De omwalling tussen de torens is veel erger: dat is blijkbaar destijds gebouwd in baksteen, met serieus stevige cement. De bakstenen zijn intussen weggesleten, maar de cement is blijven staan, zodat je eigenlijk gewoon op een maaswerk tussen de stenen loopt. Bijzonder gevaarlijk voor de enkels, zeker als je probeert te lopen in plaats van omzichtig te stappen. Erger aan het kasteel is, dat er geen ramen zijn. We hadden met andere woorden geen enkele warme plaats, overal waren er metershoge raamopeningen in de torens, waar de wind vrijelijk door blies. Man, ik was blij voor thermisch ondergoed en dikke bonten capes 🙂 Ik heb gevoel dat ik zowat de enige was die geen kou heeft gehad.

Het spel zelf was ook fantastisch. Hier en daar kwam de commentaar dat het scenario iets te strak was en te weinig ruimte liet voor eigen inbreng, maar dat vond ik niet. Op bepaalde momenten heb ik zelfs gewoon een hoop bont uitgespeeld wegens veel te warm. Ik stond stijf van de adrenaline (Overleef ik het? Val ik hier dood? Wordt mijn medespeler en stamlid hier doodgemarteld, of kan ik hem nog redden?) en dus stond ik te zweten. Op andere momenten was het louter fysiek: loop maar eens naar de hoogste toren langs zo’n wenteltrapje omhoog (waar ik op bepaald moment zelfs ietwat zijdelings op moest, mijn bontlagen waren er teveel aan), waarna je te horen krijgt dat er beneden problemen zijn en jouw hulp dringend gevraagd wordt. Terug naar beneden crossen dus.

Voor mij was het een goeie 🙂 Om half zeven lag ik in mijn eigen bedje (ginder slapen bleek uiteindelijk voor mij geen optie meer wegens te koud) en was alle examenstress uit mijn hoofd gewaaid. Dat hoofd zit inmiddels vol met cirkelmagiërs, tijdsfluxen, geile warracks, nieuwe martelmethodieken, gestolen spreukenboeken, mithriladers, knappe minnaars…

Benieuwd hoe lang het zal duren voor ik dàt dan weer uit mijn systeem krijg :-p

Ik ga naar Poort! Ik ga naar Poort!

(Voor wie geen idee heeft waarover ik het heb: zie deze post, of deze foto. En verklaar me gerust zot, ik zal er niet van wakker liggen)

Ik ben wel benieuwd: we gaan spelen van 16.00 tot ongeveer 4.00 in het Kasteel van Beersel, en ik heb me laten vertellen dat het er koud zal zijn. Op zo’n moment ben ik altijd blij dat ik een barbaar speel, waar genoegzaam naar verwezen wordt als ‘die hoop bont’.

Ik kijk ernaar uit, he mannen, ge kunt het u niet voorstellen. Ik kijk er ongelofelijk naar uit!

Lang leve het escapisme uit de realiteit van examens en buizende leerlingen…

Gisterenavond was er eentje om te herinneren.

Ik ben naar een bal geweest. Niet zomaar een bal, nee, een gemaskerd bal, in galakledij van de middeleeuwen tot nu, met een heuse dansinitiatie, een prijs voor het beste kostuum, maskers af om middernacht, en vooral, een schitterende setting. Als je nog nooit in de vroegere kerk van het Monasterium (Hotel Poortackere, hier in Gent) bent geweest, het is de moeite!

Het aanwezige volk waren voornamelijk deelnemers aan Avatar, een groots opgezette LARP in het midden van de zomer. Ze wilden nu ook wel eens iets doen dat zowel de Franstalige kant als de Vlamingen kon bij elkaar brengen buiten het evenement zelf.

Aangezien het allemaal rollenspelers waren, waren de kostuums ook navenant: ik heb prachtige dingen gezien.

Het leuke vond ik nog, dat een van mijn beste vriendinnen gewonnen heeft met het mooiste kostuum. Nu, ze had er ook werk van gemaakt: ze was een prachtige jurk gaan huren, had een masker gekocht, en was bij de kapper langsgeweest.

De foto’s zijn trouwens prachtig, en hier te bewonderen.

Een tijd geleden viel een heel aparte trouwuitnodiging in de bus: netjes gevouwen op perkamentachtig papier, met een rood lintje rond en verzegeld met lak en een zegelring. Binnenin stond een zegel, en de plechtige uitnodiging voor een gemaskerd bal: voor maskers gingen ze zelf zorgen, maar de kledij, daar stond je zelf voor in.

Zaterdag twijfelde ik wat ik ging aandoen: ik had er geen kostuum voor durven huren, omdat ik niet wist hoever de trouwers er in wilden gaan. Ik had beter moeten weten, David kennende :-p

Soit, ik denk dat ik er met mijn lange zijden wapperende rok, eenvoudig zwart shirtje en wit kanten lange uitwaaierend vest toch wel redelijk uitzag. Ginder kreeg ik een prachtig masker, en vergaapte ik me aan de aanwezigen. Sommigen hadden gewone deftige kledij aan, anderen waren volledig in barokke kleren uitgedost. De setting, de kapel van het monasterium, deed er uiteraard ook bijzonder veel aan.

Doordat er geen eten voorzien was, alleen bruidstaart en een enorm dessertenbuffet, startte het feest vrij vroeg, zijnde half negen. Dat maakte dat er ook snel gedanst werd, en dat het tegen een uur of twee wel afgelopen was. Ik heb me in elk geval kostelijk geamuseerd, en veel staan dansen. Dat was een stresstest voor mijn voet, maar pijn deed hij niet, alleen wat stijf de dag nadien.

Here’s to you, David en Ina! Nog vele vele jaren!