Huize Korda
Man man, ik ben me kostelijk aan het amuseren zeg! Een adeldame met een gigantisch ego en lange blonde krullen, het is ne keer wat anders!
Het leuke is dat je ook telkens samen speelt met bepaalde mensen, en op die manier oude vriendschappen weer aanhaalt, of nieuwe mensen leert kennen. Of ook wel vage vrienden veel beter leert kennen. Ik speel nu samen met mijn twee “broers”, waarvan ik de ene al wat kende, en waarvan ik de andere, denk ik, zelfs nog nooit gezien had.
De blonde pruik is overigens de max: Thomas is erin geslaagd om precies mijn vroegere kleur te kiezen, waardoor ze me ook echt onherkenbaar maakte wegens niet opvallend. Veel mensen herkenden me niet meteen, enkel door mijn stem. Maar de leukste was wel Junior. Ik was net het spelkot binnengegaan in mijn gewone kleren om die pruik te passen. Intussen was Junior binnengekomen, en die zei hallo aan de twee mensen voor mij. Waarop ik: “Hey Junior, hoe is ’t? Is de hond niet meegekomen?” Hij gaf me gewoon drie kussen en liep door. Bon, ik ging de pruik netjes terughangen om me te gaan omkleden, en liep dus terug het algemeen spelkot in. Waarop ik Junior weer tegen het lijf liep, hij me drie kussen en een knuffel gaf, en dus hallo zei. Ik, verbaasd: “Maar enfin, Junior, gij profiteur gij! Ge hebt mij daarnet al drie kussen gegeven!” “Ikke? Ma nee gij, ik zie u nu pas!” Bleek dat hij me totaal niet herkend had met de pruik, en in zichzelf had gedacht: “Moh, kijk nu, ze smijten hier een nieuw blond Mieke binnen, en die kent mijn naam nog ook! Cool!” Ik lag plat van ’t lachen.
Enfin, dit wordt nog een memorabel weekend, medunkt!
365 – 21 november 2015 – Huize Korda
Omen IV
Ik heb gigantisch veel geluk gehad: ik vertrek straks op Omen, de donkere, grimmige, harde larpwereld die zich afspeelt in een vikingwereld.
De eerste twee heb ik meegemaakt en intens van genoten, nummer drie heb ik helaas gemist omdat toen Bart net zijn knie had gebroken en dat weekend werd geopereerd, en ik sowieso anders de zaterdag een stuk zou gemist hebben omwille van de begrafenis van Vic.
Het had niet veel gescheeld of ik was er deze keer ook niet bij geweest: ik had gewoon te lang getreuzeld met mijn inschrijving, en toen was het plots volzet. Blah. Maar toen ik spelleiding contacteerde toen die rollen aan het verdelen was, en zei dat ik toch nog steeds kandidaat was, sprongen ze een gat in de lucht: blijkbaar hadden ze nog een vrouwspersoon nodig met slecht karakter. Perfect! Er was toch net iemand die zich uitgeschreven had, dus het kon wel.
In elk geval heb ik daarstraks efkes de larpkamer overhoop gehaald om mijn larpjurken te vinden, en ik ga de kledingmaster van dienst laten kiezen. Ik heb al het meest bizarre mailtje gekregen, eerder deze week: “Zeg Gudrun, mogen wij een pruik voor u kopen?” Euh, ja zeker? Ik ben benieuwd. Mijn personage is een burggravin die regent is van de prins, de toekomstige groothertog, en verwikkeld in een bitse opvolgingsstrijd met haar broers. Eigenlijk heeft ze best wel een hoog Cersei-gehalte (voor mijn ma en anderen die dat niet kennen: een personage uit de reeks Game of Thrones).
Ik ben benieuwd, en ik kijk er keihard naar uit!
Arduino
Intussen zitten we aan les zeven van de Arduino lessen van ArdLab, en ik blijf het ongelofelijk wijs vinden. Hans steekt telkens nieuwe dingen in elkaar, en dus speelden we vandaag met een Arduino Mega en vooral een touch screen. Amusant, jong!
Eigenlijk programmeren we niks zelf: hij stuurt ons de sketches op voorhand door, we laden die op naar het Arduinobord, en daarna overlopen we de sketch en bekijken we wat het ding nu precies doet. Je leert dus vooral andermans code lezen en ermee omgaan of wijzigen. Want waarom zou je zelf van nul beginnen, als alle code zomaar op het net te vinden is? Je moet er natuurlijk wel aan uit geraken, en dat is nu precies wat we leren.
Het is behoorlijk wiskundig, maar blijkbaar kan ik na vijfentwintig wiskundeloze jaren nog steeds redelijk volgen. Niet dat ik er wellicht ooit iets mee ga doen, of me zelf een Arduino bordje ga aanschaffen: zo fanatiek ben ik niet. Maar ik vind het principe erachter fantastisch, en ik ben blij dat ik het snap.
Jongerenlarp Vortex
Larpen is een van mijn grote hobby’s, maar dat wist u wel, als u hier al even meeleest. Omdat de generatie van toen allemaal oude zakken zijn geworden – de gemiddelde leeftijd op een grote larp is tegenwoordig makkelijk 35 – is er nood aan vers bloed. Maar dat niet alleen: wij geven onze hobby ook graag door aan onze kinderen.
Vroeger was er Brug, voor 12-18 jaar, maar dan spreek ik makkelijk van vijftien jaar geleden. Dat is op zijn gat gevallen, maar intussen is er al een paar jaar Ankoria, de kinderlarp met sterk vereenvoudigde regels, voor 6-12. Onze jongens zijn enorme fan, en Merel zou de volgende keer ook mee willen, ook al is ze dan nog maar vijf. Maar Wolf ziet het zitten om haar op sleeptouw te nemen, en als de ouders aanwezig zijn, is dat voor de organisatie ook geen probleem.
Maar ik merkte wel dat het voor Wolf wat te simpel aan het worden is. Wat wil je: hetzelfde scenario moet toepasbaar zijn voor zowel zes- als twaalfjarigen. Sinds begin dit jaar is er nu ook Vortex, een nieuwe larp voor twaalf tot achttien. Elke keer spelen ze in een andere setting, een bestaande wereld uit een van de andere grote larps. Dat maakt het iets eenvoudiger voor scenarioteam om een wereld op te bouwen, want die is al volledig uitgeschreven. De eerste Vortex hebben we gemist, ook al omdat Wolf toen echt nog maar net elf was. Maar blijkbaar is ook dat niet echt een probleem, zo lang het leeftijdsverschil niet té groot is, en ze kunnen samenspelen met grote gasten van achttien.
Dus trok ik deze morgen in alle vroegte met Wolf naar Geel, om een dagje te larpen in het Poortkader. Eigenlijk was het de bedoeling om gisterenavond er al te zijn, maar Wolf kwam maar om zeven uur thuis van bosklas, en het zou veel te laat geworden zijn. Maar bon, om zeven uur zaten we in de auto, en we hebben onderweg de meest spectaculaire zonsopgang gezien die ik ooit in mijn leven al gezien heb. Prachtig! Had ik kunnen stilstaan langs de E34, ik had het gedaan. Nu hebben we geprobeerd al rijdend iets vast te leggen met de GSM, maar het geeft aan geen kanten weer wat het was. We waren meteen compleet goed gezind, Wolf en ik.
Bon, tegen half negen waren we ter plaatse, maar het duurde nog wel even voor het spel begon. Wolfs outfit, in allerijl nog samengeraapt gisterenavond in de larpkamer, viel best mee, hij zag er stoer uit. En ik, ik speelde een vechtmachine Black Orc Berserker, maar ik was eigenlijk te tam om veel te vechten. Al heb ik er toch wel een paar een stevige pandoering gegeven, dat wel :-p De hele dag hebben we dus met orks rondgehangen, en vooral in het orkenkamp gezeten. Het was dan ook prachtig weer, en in de volle zon was het zelfs veel te warm.
Enfin, Wolf heeft zich schitterend geamuseerd, zei hij, het was veel meer een uitdaging, en hij is er zot van. Op naar de volgende!
365 – 03 oktober 2015 – black orc
Arduino
Ik had er al veel van gehoord, van een Arduino bord, en had eigenlijk al de kinderen willen inschrijven voor een cursus Coder Dojo, maar dat was eigenlijk nog nooit gelukt wegens teveel andere activiteiten. Maar nu richtte ArdLab – de vader van een van onze leerlingen – cursussen in voor onze leerlingen, en mocht er per groepje ook een leerkracht meedoen, gratis en voor niks. Ik was er als de kippen bij om me in te schrijven, want prutsen met techniek en hardware, ik vind dat eigenlijk de max.
Maar wat is nu in hemelsnaam een Arduino? Wel, eigenlijk is dat een microcontroller, een klein programmeerbaar stukje computer dat je vanalles kan laten doen. Als je het – met nog tussenstukjes, dat wel – aansluit op pakweg je kerstboomlichtjes, kan je die Stille Nacht in morse laten knipperen. Of je kan, met een lichtsensor en een motortje, het ding je gordijnen automatisch laten sluiten als het donker wordt, dat soort onzin. Je sluit het via USB aan op je computer, en kan het programmeren om dingen te laten doen.
En dat is wat ik nu aan het leren ben, acht maandagavonden van zes tot negen. Vandaag was het eigenlijk behoorlijk theoretisch: je moet uiteraard eerst de grondbeginselen van de programmatie in C++ aanleren, om pas daarna te leren spelen. Ik ben een absolute leek, maar was wel bijzonder gefascineerd door het bord dat voor mijn neus stond. Hans, de lesgever, had voor ons allemaal ideale beginnersbordjes gemaakt: een Arduino, met een schakelingenbordje ernaast (ik hoop dat ik de juiste term gebruik), een potentiometer en nog wel wat dingen.
Voor we het goed en wel beseften, deden we een lichtje knipperen. En daarna dimden we dat lichtje, snel en traag, en met onderbrekingen en al.
Wijs hoor, maar wel vermoeiend, en ingewikkeld. Ik hoop maar dat ik het volhoud, maar voorlopig vind ik het absoluut de max.
Digital detox
Daarnet was mijn dierbare echtgenoot, maar ook de kinderen (en ik heel even) te zien op Koppen. Ze wilden een reportage maken over ‘Digital Detox’, en hoe sommige mensen echt verslaafd zijn aan internet. Bart staat erom gekend zo goed als altijd online te zijn, en dus hebben ze hem twee weken gevolgd, compleet met een totaal internetloze zondag. Ik vermoed dat ze op dramatische resultaten hadden gerekend, maar helaas. Ook de ‘digitale diëtiste’ had een aantal tips voor Barts mensen bij Wijs, maar verklaarde dat ze Bart zelf eigenlijk bitter weinig kon leren. Het is een feit dat Bart en ik allebei niet zonder internet kunnen, maar voor ons is dat ongeveer hetzelfde als zonder elektriciteit: een heel pak toestellen werkt erop, en ons leven is erop afgestemd. Zijn jullie daarom verslaafd aan elektriciteit? Op dezelfde manier wel als wij aan internet, denk ik, als je weet hoe je je voelt als een paar uur de elektriciteit uit ligt. Het is voor ons alomtegenwoordig, maar daarom niet continu, en het eist ook niet alle aandacht op. De GSM gaat niet mee in de slaapkamer, niet in de badkamer, niet aan tafel, en ik heb het ding bijvoorbeeld vaak niet eens bij. Maar als ik thuis ben, staat mijn PC aan. En ligt het internet uit, dan voel ik me niet comfortabel.
Maar bon, we hebben hier dus een avond een filmploeg over de vloer gehad, en zelfs een ochtend bij het ontbijt. ’t Is ne keer wat anders dan de krant bij de cornflakes.
Het resultaat kan u hier bekijken.
Nerd
Bart stuurt me regelmatig van die kleine berichtjes, gewoon met een kusje of een boeketje bloemen.
Vandaag kreeg ik plots een sms met qamuSHa’!
Het erge is dat ik meteen begon te glimlachen en antwoordde: K’plah!
Nerdier dan dat wordt het alvast niet meer.
(En voor wie het niet door heeft: gewoon eens even een van beide woorden googlen)