Geplaatst op

Arjen Lubach

Toen we een tijd geleden naar Het Zwanenmeer gingen in de Capitole, zag ik een affiche hangen voor een show van Arjen Lubach. Bart en ik zijn daar allebei behoorlijk fan van, zowel van zijn Zondag met Lubach vroeger als zijn Avondshow: die laatste is steevast de fijne luchtige afsluiter van de dag, en we vinden het altijd jammer als het seizoen voorbij is.

Bart heeft toen op het moment zelf, terwijl we zaten te wachten, tickets besteld. Het was eigenlijk al uitverkocht, maar gelukkig stonden er twee goeie tickets op de tweede rij van het balkon op Ticketswap. Wij dus vanavond met ons fietsje richting de Capitole, en ja, het was goed.

Ik heb me bij momenten tranen gelachen: hij is verdomd scherp en opmerkzaam, zoals het een goeie standupper betaamt. En chapeau: in het begin had hij een korte conversatie met twee mensen op de voorste rijen, en hij sloot af met een liedje over, jawel, de info van die twee mensen, compleet op rijm en al. Knap!

Enfin, zeker voor herhaling vatbaar: die mens is live nog meer te genieten dan op het scherm. Fangirl hier.

En terwijl Bart daarna naar huis fietste, passeerde ik nog even langs de Comic Sans voor een verjaardagsdrink van vrienden van me, die meteen ook vertelden dat ze verloofd waren. Zalig!

Echt lang ben ik niet gebleven – einde schooljaar, weetuwel, beetje moe – maar het was wel fijn, ja.

En nu is het even welletjes met sociaal zijn, denk ik dan.

Geplaatst op

Zomergem feest (of zoiets)

Gisterenmiddag zat ik rustig in mijn zetel, toen ik bij Jeroen op zijn Facebook iets zag verschijnen van een concert vanavond op het plein voor zijn deur, onder meer met Senne Guns, een oud-leerling. Ik antwoordde dat hij Senne de groeten moest doen, kreeg ze prompt terug, en meteen ook de vraag of ik niet afkwam naar Zomergem. Er was dus een concert met tal van de artiesten die al in de Huiskamerkuren hadden gezeten, een gelegenheidsgroep dus met vooral de muzikanten van Admiral Freebee, maar dus ook Senne Guns, Lara Chedraoui en Rick De Leeuw.

Lang rechtstaan lukt uiteraard niet, maar Jeroen regelde een stoeltje voor me quasi recht voor het podium, en daar zat ik ferm op mijn gemak. Ik zag wat Zomergemse oude bekenden, Merel amuseerde zich met Marie-Julie, en ik, ik zag dat het goed was.

Tegen half elf reden we weer naar huis, met een voldaan gevoel. Carpe diem, op de eerste warme avond van het jaar.

Geplaatst op

Wandelingetje door Gent

Gisteren gingen Bart en ik dus met Gwen en Erik naar het toneel, maar Gwen zat tot 19.15 uur in de Blandijn voor iets van jurering. Goh, dacht ik, ideaal om snelsnel samen iets te eten en dan naar het NTG te gaan.

Ik pikte haar op met de auto aan de Blandijn, om dan ocharme een paar straten verder, aan de hoek van de Sint-Pietersnieuwstraat en de Lammerstraat een durum mee te pikken. Mijn auto stond netjes geparkeerd aan de Vooruit, het was schoon weer en het regende eens niet, en dus gingen we te voet richting Sint-Baafsplein, doorheen de Sint-Baafssteeg – dat kleine overdekte stukje arcade en dan binnenplein – om dan netjes op tijd aan te komen. Erik was met de auto, Bart had zich de fiets geriskeerd. Dik in orde, leuk om elkaar ook op die  manier nog even te zien.

Maar we waren moe, bleven dus niet hangen, en Gwen keerde uiteraard met Erik terug, terwijl ik op het gemakje terug richting Vooruit wandelde, genoot van het avondlicht en en passant er toch weer in slaagde een ijsje te vinden in de Walpoortstraat. Tsja…

Geplaatst op

Mutsje nummer vier

Morgen is het Marleens verjaardag, en ze had al eens laten vallen dat ze een lichtere muts wilde voor de zomerdagen zoals die tegenwoordig zijn. Ha, dacht ik, dan maak ik er toch eentje voor haar verjaardag?

Haar favoriete kleuren zijn zowat geel en groen, ze houdt van bloemen, en voilà: een muts voor Marleen, met een Suzanne-met-de-mooie-ogen.

Nu maar hopen dat ze ze mooi vindt, maar ik vermoed van wel, ja.

Geplaatst op

Middagje Berchem

Ik ben echt wel sociaal aan het wezen, tegenwoordig, en dat is niet van mijn gewoonte. Twee larpweekenden, gisteren met Gwen, vandaag met Mireille.

Ik was op Epos namelijk mijn Apple Watch kwijtgespeeld, en die was gelukkig wel teruggevonden – ik heb alles hier bijzonder grondig omgekeerd – maar lag intussen in Willebroek. Dat is niet bijzonder ver van Kapelle-op-den-Bos waar Mireille woont, en vandaag moest ik niet naar school, dus… Mireille had schrijfcursus in Berchem tot 12.00 uur en dus stond ik haar netjes op te wachten.

Het weer was intussen helemaal opgeklaard zodat we konden lunchen op een terrasje vlakbij, en geloof me, ik heb zelfs mijn sjaal over mijn armen moeten draperen om niet te verbranden. Als de zon schijnt, schijnt ze verdomd hard.

De salade was een van de beste die ik al gegeten had, en daarna had Mireille energie genoeg om een kleine wandeling in de prachtige art nouveau buurt te maken en twee cachekes op te pikken, eentje trouwens in een groot soort binnentuin van wat vroeger een weeshuis was. Knap!

We reden richting Willebroek en deden daar meteen ook nog een paar caches links en rechts, onder andere aan die wijze brug daar. Met de auto lukt dat wel, dat vraagt niet zo veel energie.

We zagen een prachtig klein parkje, de brug, een kerkje, dat soort dingen, en uiteraard ook mijn uurwerk, oef.

En ik, ik had alweer een ontspannende namiddag.

Geplaatst op

Verjaardagsontbijtje

Traditioneel doen Gwen en ik iets rond onze verjaardag. Ik was gisterenavond niet thuis, maar vrijdag of maandagavond kon wel, had ze gezegd. Maar waarom geen ontbijt op haar verjaardag zelf? Ze moest even denken, maar de kinderen zaten toch allemaal in de examens en gingen niks speciaals doen, en dus was het de ideale gelegenheid om af te spreken.

We gingen naar de Et Alors in de Jan Breydelstraat, waar vroeger Naturel zat. Dat is nu helemaal de sfeer geworden van een Frans café, compleet met de kleine tafeltjes en alles.

Een echte ontbijtzaak is het niet, want je kan de brunch maar krijgen vanaf 10.30 uur, maar dat bleek eigenlijk geen probleem te zijn. We zaten heerlijk te kletsen bij een goeie kop koffie, Gwen kreeg een verjaardagsmutsje, het traditionele boeket van 53 rozen intussen, en nog een assortiment zeep en dergelijke van Wondr.

En ja, het werd alweer een fijne voormiddag, maar ik had niks anders verwacht. Ik heb haar nog naar huis gebracht want zij was door de gietende regen met het openbaar vervoer gekomen, en ook daar deden we nog een kletske.

Zo van die vrienden voor het leven, dat is wijs, ja.

Geplaatst op

Aether Shamrock: Visions, family and brotherhood

Een nieuw weekend, een nieuwe larp, zo lijkt het wel. Maar dit was een éénavondevenement van Aether, een Shamrock. De organiserende spelers hadden me specifiek gevraagd of ik een bepaalde rol wilde komen spelen, en dat zag ik meteen zitten: gravin Frédérique Marie Estelle d’Oultremont de Wégimont de Duras de Renesse-Breitbach, jawel. Ik heb toch wel moeite gehad om mijn eigen naam te onthouden, ja.

Ze mocht al wat vooruitstrevender zijn qua mode dan de rest, en daar was ik blij mee, want ik heb niet meteen adellijke kleren uit die tijd liggen, maar had dus wel een charlestonkleedje met de juiste accessoires liggen. Combineer dat dan met een boa en de parels van mijn moeder, en het geheel mocht er wel wezen, ja.

Ik heb me prima geamuseerd, moet ik zeggen: de rol lag me wel en ik kreeg veel spel, in tegenstelling tot de vorige keer waar ik me echt verveelde. Dus ja, fijne avond gehad. De vaste larpfotograaf was er ook weer, en Steven Dewitte heeft ook de gravin mooi vastgelegd, waarvoor dank.

Geplaatst op

Carglass en de Oude Kale

Het klinkt bijna als de titel van een strip, maar het was mijn namiddagje vandaag. In de voormiddag had ik examentoezicht, maar om drie uur moest ik dus bij Carglass staan om mijn zijruitje te laten vervangen. Dat met die bizarre barst, weet u nog?

Intussen was die barst nog iets enthousiaster geworden, maar gelukkig bleek het veiligheidsglas en viel het dus nog mee.

Ik liet mijn auto achter daar op de hoek van de Wiedauwkaai en ging even mijn cache aan de Tolhuissluis inspecteren, wat me meteen een pracht van een wandeling opleverde met urbex-dimensies. Vlak naast een van de drukste punten van Gent ligt dus een heel mooi stukje, waarbij ik zelfs onder een brug ben geklauterd en door een strook gras langs het water.

Nu ik toch onderweg was voor autodinges, kon ik evengoed eens langs de garage voor mijn bumper. De carrosserieafdeling is namelijk niet achter de hoek bij ons, daar had ik gisteren al voor gebeld, maar in Zomergem, bij garage Lammens. Ik reed dus fluks naar Zomergem, hoorde daar dat ze wel de schade konden fotograferen en dergelijke, maar dat er eerst een werkorder moest komen van de verzekering. Terug naar af en vooral ook naar Bart, dus, want papierwerk is niet mijn sterkste kant, om het met een licht understatement te zeggen.

En toen vond ik dat ik nog tijd had, dat het eens niet regende, en dat ik nog twee caches kon oppikken net over de Lobrug, in de vallei van de Oude Kale. Dat bleek uiteindelijk een pak langer te duren dan gedacht omdat ik bij de eerste toch wel een half uur vruchteloos staan zoeken heb, maar bon, ik heb intens genoten van de buitenlucht en de stilte.

Het was er woest, nat, modderig maar ook zeer zeer fijn. Aanrader.

Geplaatst op

Eternicaans Epos, dag twee

Het was me het zaterdagje wel!

Ik heb me kostelijk geamuseerd met mijn spook en de mensen – inclusief mezelf – danig op de zenuwen gewerkt met mijn gegil. Ik denk dat ik toch wel een honderd keer zal gegild hebben, en op den duur waarschuwde ik mijn omgeving met een kort “Oren dicht!”. De eerste keer keken mensen altijd vreemd op en reageerden niet meteen, de tweede keer gehoorzaamden ze altijd onmiddellijk. Onderstaande foto zegt het zo een beetje al:

Het heeft echter een hele tijd geduurd voordat de spelers ook echt een oplossing kwamen zoeken om me weg te krijgen. Ik begon ook spelers levenspunten af te nemen, en toen werd het dus wel wat ernstiger, ja.

Enfin, net voor het avondeten zijn ze erin geslaagd mijn probleem op te lossen door mijn graafje te vernederen, en dat was dat. Oef! Zoals velen zeiden: “Ik HOOR die foto gewoon!” Vreemd ook dat mijn stem het gewoon uitgehouden heeft. Stemtechniek FTW!

Larpfotograaf Steven Dewitte heeft stapels foto’s genomen en ik geef hieronder een paar voorbeelden, zonder al te veel medemensen op de foto.

Zo’n slagroomtaartbruidsjurk, dat was overigens altijd al iets dat ik ooit eens wilde dragen, maar geloof me, ik heb het gehad intussen. Afgevinkt op checklist.

En na het eten was er het bal, en geloof me, ik heb nog geen enkel larpweekend gehad waarop een dansfeest ook echt goed gelukt is, maar hier werd volop gedanst. Lag het aan het live orkestje? Aan de dansinitiatie? Aan het feit dat iedereen erop gekleed was? Geen idee, het was de max. Zelfs ik heb staan dansen, al vond de rug dat niet zo leuk.

Enfin, geslaagd weekend wat mij betreft. Goed gespeeld, goed gecast, goed gegeten, goed geslapen, en meer moet dat niet zijn.