De kleine Cervantes
Wat vinden jongeren zélf het allerbeste jeugdboek? Dat is het opzet van de Kleine Cervantes, de jeugdliteratuurprijs van de Stad Gent. Elk jaar lezen meer dan 100 Gentse jongeren uit de eerste graad van het middelbaar onderwijs 5 jeugdboeken, genomineerd door een professionele jury. Ze lezen, debatteren, gaan creatief aan de slag in workshops en kiezen uiteindelijk een winnaar die wordt bekendgemaakt op het slotfeest.
Voor de eerste keer doet ook onze school mee met deze literatuurprijs: een dozijn leerlingen en een handvol leerkrachten gaat de uitdaging aan om de vijf boeken te lezen én onderling te bespreken. Eind maart zullen we dan onze stemmen moeten uitbrengen om dan nadien, op dinsdag 13/5 even de school te laten voor wat ze is en naar De Krook in Gent te trekken. Daar ontmoeten we de auteurs, de andere scholieren uit de jury en staan ons heel wat leuke dingen te wachten. In de namiddag verhuizen we dan naar de Minard, een prachtige schouwburg, voor de prijsuitreiking.
Wie wil meelezen, kan dat uiteraard ook doen: de vijf boeken zijn
- De levens van Lanya / Mirjam Oldenhave
- Duizend en ik / Yorick Goldewijk
- Wat ons nog rest / Aline Sax
- Jona / Anna Van Praag
- Met jou is het anders / Hanne Eerdekens
De Kleine Cervantes werd in 1998 in het leven geroepen om het leesplezier via de school een duwtje in de rug te geven. Leerkrachten gaan actief aan de slag met hun leerlingen uit de eerste graad middelbaar onderwijs, een leeftijdsgroep waarin lezen dreigt af te nemen. Ze discussiëren, debatteren, creëren én feesten. Zo wil de Kleine Cervantes het leesplezier aanwakkeren en daarmee de persoonlijke, cognitieve en emotionele ontwikkeling van jongeren bevorderen.
En dat, dat kunnen wij als school alleen maar toejuichen, toch?
Klik hier voor nog meer info!
366 – 19 november 2024 – Ia ia
Gladiator II
Een paar dagen geleden stuurde Jeroen een berichtje: of we geen zin hadden om op kosten van Fintro naar de film te gaan, meer bepaald Gladiator II in de Kinepolis, voorafgegaan door een receptie en daarna ook nog vanalles.
Mooi meegenomen dat dat net op Barts verjaardag was, vonden we, en we zeiden niet nee. Ik geef het toe: ik heb getwijfeld want het is een lange film, maar cinemazetels zitten vrij goed, ik kan voortdurend anders gaan zitten en lekker onderuit hangen. En ik wilde de film wel zien ook, dat ook natuurlijk.
We zorgden dat we niet te lang op voorhand waren, net op tijd voor één drankje, zodat we niet te lang hoefden recht te staan.
En de film? Fijn spektakel, historisch gezien vaak compleet van de pot gerukt, maar het toont wel de wrede aard van de Romeinen. En ik heb ervan genoten, vooral van de boten, want die kan ik dan weer netjes in mijn cursussen verwerken. Erg eigenlijk, he, dat ik bij zo veel beelden telkens denk: “Oh, dat kan ik gebruiken! En dat kan daar! En dat past precies bij dat gedicht!”
Na afloop zijn we, op aandringen van Jeroen, nog vijf minuten gebleven, maar de rug werkte echt niet meer mee, dus waren we vrij snel thuis. Fijne avond gehad, daar niet van, en dus een dikke merci naar mijn broertje.
366 – 18 november 2024 – Gladiator II
Verrassing voor Merel
Merel had uiteraard op haar verjaardag cadeautjes van ons gekregen. Gisteren kwamen er daar nog bij van haar vriendinnen: een kettinkje, oorbellen, lipgloss, een diadeem die ze al lang wilde, een resem van haar lievelingssnoepjes, een boekenbon… Yup, haar vriendinnen kennen haar goed.
En toen was er vandaag onverwacht nóg een cadeautje! Marie-Julie had me gestuurd dat er bij opa iets klaar stond dat ik moest meenemen: een leuke tote bag met daarin een flesje body mist, maskertjes voor rond de ogen en een heel erg fijn, wit, pluche-achtig dekentje. Merel had totaal niks verwacht en was superblij. Want ja, de leukste cadeautjes zijn die die je niet verwacht, natuurlijk. Net zoals wij destijds bij Marie-Julie hadden gedaan.
Ik denk dat we aan het begin van een fijne traditie onder nichtjes staan, jawel.
Verjaardagsfeestje voor Merel
Nee, het zijn uiteraard al lang niet meer de feestjes zoals vroeger. En Merel houdt niet zo van slaapfeestjes, ze slaapt dan te weinig en vindt het te veel gedoe.
Maar om kwart voor één kwamen hier drie vriendinnen toe, werden er cadeautjes gegeven en opengemaakt en reden papa en grote broer nog wat later richting The Zone, voor een lasershoot. We hadden twee sessies geboekt, voor de vier meisjes én de twee broers. Ha ja, die mochten uiteraard meedoen.
Tegen vier uur kwamen ze hier allemaal zeer enthousiast terug: ze hadden eerst wat gewacht, de uitleg gekregen, het spel gespeeld en dan daar nog iets gedronken. En toen waren er hier, zoals Merel had gevraagd, donuts. Ze was daar trouwens zelf om geweest met haar broer, want zoals gezegd doet mijn rug het niet, eigenlijk zelfs steeds minder en minder, als ik eerlijk mag zijn. Het zou me niet gelukt zijn om mee te gaan…
Maar Bart verzekerde me dat ze het amusant hadden gevonden, en de gezichten achteraf vertelden me net hetzelfde.
Ik had me intussen wel bezig gehouden met de donuts en de tafel en dergelijke, zodat het er toch wat feestelijk uitzag. De donuts verdwenen zoals dat alleen kan bij tieners, en daarna trokken ze naar boven voor nog een reeks spelletjes en tienermeisjesgegiechel. En werd het half zeven in plaats van de vooropgestelde vijf uur. Wat absoluut niet kwaad kan, natuurlijk, eerder een goed teken.
366 – 16 november 2024 – lasershoot
Vest nummer twee
Toen ik twee weken geleden ging eten met Gwen, droeg ik mijn nieuwe, zelf gehaakte vest. Ze vond die zo leuk, dat ik meteen voorstelde om er ook eentje voor haar te maken. ADHDer zijnde, ben ik graag met mijn handen bezig terwijl ik lees of tv kijken, en liever dan haken of breien dan op mijn GSM zitten prutsen, want dan ben ik nog half afgeleid ook.
Dat was op woensdag, dus op donderdag passeerde ik meteen even langs de Zeeman – ik moest die spullen voor Delphine halen – en pakte enkele bollen blauwe wol mee, zoals ze gevraagd had. Nu, zij heeft een beduidend kleinere maat dan ik en wilde ook een korter vestje zoals in de oorspronkelijke beschrijving.
Gisteren, twee weken later dus, ben ik het afgewerkte product gaan binnensteken bij haar, en ik mocht meteen ook foto’s nemen om het te laten zien. Yup, ik ben echt wel trots, en het ging ook echt wel snel. Kostprijs? Geen tien euro in garen, serieus.
Ik ben echt wel blij, ik vind het ferm goed gelukt zo. En zij was ook echt blij, dus opnieuw win-win.
Kolenboeket
Toen ik onlangs in de Delhaize kwam, zag ik zeer vreemde bloemen staan. Bij nader inzien waren het eigenlijk geeneens bloemen, maar kolen. Prachtige, decoratieve kolen. Ik kocht twee pakjes voor in totaal 12 euro en maakte er een zalig boeket van.
Geef toe, dat is toch knap?
Na een paar dagen merkte ik wel een behoorlijk nadeel: heel mijn huis begon te ruiken naar een mix van witte kool en bloemkool. Het hielp om het water te verversen en de stelen wat bij te snijden, maar toch…
Ik denk dus niet echt dat ik dat nog eens ga kopen, maar het was eigenlijk wel echt, echt knap. Ja toch?