Geplaatst op

Zalig weertje

Wolf was de hele namiddag bij een vriendje gaan spelen, en Kobe en Merel hebben quasi de hele tijd buiten gezeten, in de modderpartij: spelen in de aarde is blijkbaar dubbel leuk.

Tegen kwart na vijf ben ik Wolf gaan ophalen, zodat we op tijd gingen zijn voor de rugby. Ik had meteen ook een grote doos boterhammen mee en een flesje water, en mijn fototoestel. Ik heb de jongens afgegooid ter hoogte van het clubhuis, en ben met Merel doorgereden naar de parking het dichtst bij de grote speeltuin en de steigers aan het water.

We hebben wat gespeeld, rustig gegeten op de steiger, en toen verder gespeeld tot het quasi donker was. En toen was het toch ook wel tijd om de jongens te halen.

Bij deze de foto’s:

IMG_8031

IMG_8039

IMG_8035

IMG_8034

IMG_8038

IMG_8055

IMG_8041

IMG_8042

IMG_8044

Zó groot is ze intussen al!

IMG_8045

IMG_8048

IMG_8049

IMG_8054

Geplaatst op

Storms

Het lerarenblad Klasse is een boekje dat ik altijd van voor naar achter lees, zonder iets over te slaan. Regelmatig staan er ook acties in, en er is ook een nieuwsbrief. Op die nieuwsbrief lieten ze weten dat er vandaag in Blankenberge een lerarendag was voo Storms: een interactieve tentoonstelling rond stormen, tornado’s, cyclonen en dergelijke. Er waren voordrachten voorzien van Jill Peeters en Dehenau, de weermannen van VTM, en er waren zelfs broodjes.

Het leek me de ideale start van de vakantie, en dus schreef ik in. Ik had er niet aan gedacht dat we de avond voordien weg moesten, maar bon, zo erg was het ook weer niet.

Bart en ik pikten de kinderen op in Zomergem, en reden door naar Blankenberge. Voor de voordrachten waren we te laat, die waren volzet, maar dat hadden ze ons ook laten weten, en met Merel erbij vond ik dat nu ook weer geen ramp. We gingen ons wel eerst even aanmelden, en kijken wat het precies inhield.

IMG_8000

IMG_8002

Bart wordt kribbig als hij ’s middags geen warm eten krijgt, en dus lieten we de broodjes voor wat ze waren, en gingen iets eten op de dijk. Eigenlijk hadden we gehoopt dat het weer wat zou opklaren, maar helaas…

Door de miezerregen liepen we dus voor de tweede keer over de lange pier. Het staketsel is een pak groter dan ik gedacht had, zelfs met verdiepingen. We liepen rond, zagen een basis uitleg over stormen,

IMG_8003

konden zelf iets bliksemachtigs opwekken, stonden onder windmachines terwijl een tornado over ons heen ging (in de vorm van een film van een camera die effectief een tornado over zich heen kreeg), trokken een foto voor een green screen,

IMG_8004

zagen plots coupés van een oude nachttrein, en zaten in het interieur van een oude kusttram.

IMG_8007

IMG_8008

Al bij al vond ik het niet zo bijzonder spectaculair, om eerlijk te zijn.

IMG_8011

IMG_8012

En aangezien het toch wel serieus koud was, hard waaide en bleef miezeren, zijn we dan toch maar meteen weer naar huis gereden. Tsja.

 

Geplaatst op

Rare dag

Aangezien de kinderen de hele dag bij oma waren – pedagogische studiedag, weetuwel – en daar meteen ook gingen blijven slapen, had ik de namiddag gewoon vrij. Vrij als in: vrij. Heeltegans.

Ergens was ik van plan om in ’t stad te gaan, maar het heerlijke weer dwarsboomde die plannen: ik had geen zin om kletsnat thuis te komen. Goh, dacht ik toen, als ik nu eens doodgemoedereerd en totaal ongestoord een lang heet bad neem, en intussen lees, en mijn haar kleur? Sounded like a plan! Ik zag het al helemaal zitten.

En toen bleken er vandaag toch weer werkmannen in huis te zijn, in tegenstelling tot de voorbije dagen, die ook in de badkamer bezig waren, en in de gang en zo. Blah. Ik heb dan maar vanalles gedaan, en een paar keer verschrikt op mijn klok gekeken in de gedachte dat ik de kinderen vergeten was. Niet dus.

Al bij al was het zeven uur tegen dat die mannen klaar waren, en heb ik alsnog een bad gepakt en mijn haar gekleurd. Ge ziet van hier dat ik tegen acht uur niet klaar was voor het personeelsfeest van Barts bedrijf. Ik ben dan maar fashionably late tegen negen uur in de Vismijn aangekomen, met een behoorlijke honger. Maar daar was blijkbaar een misverstand rond: het was de bedoeling dat er wel degelijk eten was, dacht ik, en dat was ook zo rondgemaild, maar de afspraak met de  zaal was blijkbaar dat ze een paar hapjes gingen geven, maar zeker geen volwaardige maaltijd. Tsja… Er werd alsnog een beetje van een mouw aangepast, en rond half twaalf zijn Bart en ik doorgegaan: hij naar huis, ik naar de Culture Club.

Culture Club? Nee, van nature ben ik al lang zo hip niet meer, maar het bal van onze laatstejaars ging voor de eerste keer niet meer door in de turnzaal van de school – met de leerkrachten als helpers – maar wel degelijk in de Culture Club. En ik moet zeggen: het zat er stampvol, en de ambiance was dik in orde, zeker toen Jeroom als special guest aantrad. Niet dat ik staan dansen heb: daarvoor was het niet mijn type muziek, en ik heb wel wat plaats nodig om te dansen.

Enfin, om half drie lag ik in mijn bed, in de zalige wetenschap dat er de volgende ochtend geen kleine vragende stemmetjes te horen zouden zijn. Bliss!

 

 

Geplaatst op

Kobes kamer

Omdat ze woensdag met de nieuwe kasten en bed van Wolf komen, moest er dringend plaats gemaakt worden, en werd er dus dit weekend verhuisd. Kobes kamer was vrijdag eindelijk af, en dus kon het.

IMG_7938

Leeg zag ze er wel impressionant uit, vond ik. Hij heeft twee lichtpunten, en ik heb aan het ene gewoon een peertje gehangen. We zien wel wanneer we ergens knappe lusters vinden.

IMG_7939

IMG_7940

Kast een, de tweedeurs, kregen Bart en ik nog vrij makkelijk door het schuifraam, ondanks mijn kapotte rug. Die zei trouwens ‘krak’ op een bepaald moment, en aangezien ik niet meteen op mijn knieën zat van de pijn, was dat een goeie krak: het is intussen een pak beter.

Kast twee, een driedeursgeval, was een ander paar mouwen: te zwaar, te groot om deftig vast te nemen, en ze moest er op haar zijkant door of het ging niet. Ik plaatste een oproep op mijn Facebook voor een potig jongmens en vijf minuten van diens tijd, en kreeg prompt twee potige potten, die met de grote glimlach en een prachtig boeken tulpen een half uur later voor de deur stonden.

IMG_7984

Met behulp van de twee Soph(f)ietjes stond de kast eigenlijk ook vrij vlug op zijn plaats, en was er tijd voor koffie, terwijl de jongens verder opruimden boven. Het was overigens een kwestie van centimeters, want veel plaats is er niet over.

IMG_7943

Het bed werd verzet, zijn bureau werd versleept, er kwam een bureaustoel aan te pas, en er werd zelfs een prachtige klastekening uit het derde kleuterklasje opgehangen. Kobe had die vorig jaar op het eind van het jaar gewonnen, en geef toe, ze hangt er prachtig! En elke avond klimt hij op een stoeltje, om even over het bontvelletje van een van de konijntjes te wrijven…

IMG_7942

IMG_7999

IMG_7941

Voorlopig slaapt Wolf nog in het tweede bed in zijn eigen kamer, tot ze zijn meubels komen brengen. Dan ga ik kijken in hoeverre ik dat bed in Kobes kamer kan zetten als leeshoekje/logeerbed. Ik denk dat het nét zal kunnen.

In elk geval heeft hij ongelofelijk goed geslapen in zijn nieuwe kamer, en is hij er superblij mee ^^

Geplaatst op

Culinaire wereldreis

Toen ik een brief kreeg van de lagere school met de vraag om mee te gaan op ‘culinaire wereldreis’, fronste ik de wenkbrauwen: het ging weer wat zijn, zeker?

We moesten een maand op voorhand inschrijven: voor twaalf euro kreeg je een kaart met vijf af te vinken vakjes, en voor elk vinkje kreeg je een royale hap naar keuze. Met vijf van die kleine porties had je meer dan genoeg, zo werd ons verzekerd. De bedoeling was om ook ouders van andere culturen te ‘activeren’, en ons kennis te laten maken met typisch voedsel.

Awel: het was een doorslaand succes!

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar het viel enorm, enorm mee! Verspreid in de eetzaal en turnzaal stonden een hoop standjes van verschillende landen, waar je telkens een drietal dingen kon proeven. De aankleding was schitterend: vlaggen overal, zo van die standjes met een luifeltje, en op een krijtbordje wat er te krijgen viel. De meeste mensen waren ook min of meer in klederdracht van het betreffende land. Merel heeft een stukje quiche gegeten uit Frankrijk, een hamburgertje uit de USA, en een soortement broodje opgevuld met feta uit Marokko. Dat laatste was ook een grote hit bij de jongens, die er nog een hot dog aan toevoegden, en Wolf ook nog een portie waterzooi, en Portugese visgerechtjes.

IMG_0808

Zelf ben ik langsgegaan bij Portugal voor die baccalhau (of hoe je het ook schrijft, verbeter me maar, ma), bij Polen voor een heerlijke stoofpot, in India voor een behoorlijk pikante… allez zeg, ben ik toch wel de naam kwijt, een opgevuld gefrituurd hapje, heb ik geproefd van een Indonesisch gerecht met pindasaus, en ben ik uiteindelijk bij de nagerechten geëindigd met een speculoosmousse en een Portugese flan, met een muntthee bij.

IMG_0810

De kinderen hebben voortdurend rondgelopen, amuseerden zich kostelijk, en vonden het idee ook de max. Alleen was er eigenlijk te weinig zitplaats om goed te zijn, en was vier kaarten voor ons vieren toch wel wat te veel. Ik heb de rest dan ook doorgegeven, en dat werd in dank aanvaard.

Ik wil eigenlijk niet weten hoeveel werk ze eraan gehad hebben, maar chapeau! Enorm goed idee met prima uitwerking, en een hoop ouders die ik nu voor het eerst zag. En eigenlijk ben ik stiekem toch wel jaloers, want zoiets op ons school, dat zou ik al helemaal prachtig vinden! Tsja…

Geplaatst op

Lach

Bij het opkuisen van mijn mailbox stootte ik op een bericht van Bart, waarin hij me enkele foto’s doorstuurde. Blijkbaar had ik dat gewoon laten staan, en wellicht zelfs niet eens bekeken, want ik herkende ze niet. Ze zijn getrokken op 19 januari, toen we bij mijn schoonmoeder gingen nieuwjaren. Ik wilde graag een foto met Wolfs petekind op mijn schoot, en dus nam Bart zijn gsm en trok.

Ik weet begot niet meer wat hij aan het verkondigen was, maar te zien aan de hogelijk geamuseerde gezichten van zowel Nelly als mezelf, moet het de moeite geweest zijn.

foto 3

Geplaatst op

Latijntweets januari

Soms, als ik eraan denk en er die dag iets memorabels is gebeurd, zet ik op twitter en facebook een weetje over de Klassieke oudheid, in maximaal 140 lettertekens. Die van de voorbije maanden vindt u hier.

* In Rome begon het nieuwe jaar officieel op 1 maart, maar het politieke jaar begon op 1 januari met de indiensttreding van de consuls.

* Op 2 januari 366 staken de Alemannen de bevroren Rijn over, en vielen het Romeinse Rijk binnen

* 2 januari: vandaag werd in 106 AC Marcus Tullius Cicero geboren, een van Romes grootste politici, en vooral een van de beste redenaars aller tijden

* 9 januari: vandaag werd in Rome een van de Agonalia gevierd, een obscure feestdag voor meerdere goden, wellicht ingevoerd door koning Numa Pompilius

* 10 januari: vandaag in 49 AC sprak Caesar de woorden “Alea iacta est”, stak de Rubicon over, en begon zo een burgeroorlog.

* 11 januari: vandaag was de eerste dag van het tweedaagse Carmentaliafestival voor de godin Carmenta, patrones van vroedvrouwen en geboorte.

* 13 januari: in 86 AC stierf vandaag de popularis Gaius Marius, 17 dagen ver in zijn 7de consulaat. Hij is bekend door de burgeroorlog tegen Sulla.

* 15 januari: vandaag in 69 grijpt Otho de macht in Rome, roept zichzelf uit tot keizer, maar pleegt drie maanden later zelfmoord #vierkeizersjaar #latijn

* 16 januari: vandaag in 27 PC krijgt Gaius Julius Caesar Octavianus van de senaat de titel Augustus, meteen ook het begin van het Romeinse Keizerrijk.

* 17 januari: 2052 jaar geleden scheidde Octavianus (de latere Augustus) van zijn vrouw Scribonia, en trouwde meteen met Livia Drusilla

* 18 januari: vandaag in 52 AC werd P. Clodius Pulcher vermoord, wellicht door Milo, wiens verdediging Cicero op zich neemt in de schitterende Pro Milone.

* 24 januari: in 41 wordt de excentrieke, despotische keizer Caligula vermoord door zijn eigen Praetoriaanse garde, waarna ze zijn oom Claudius verkiezen.

* 25 januari: na een lange nacht van onderhandelen accepteert de Romeinse Senaat op 25 jan. 41 de licht fysiek gehandicapte Clau-Clau-Claudius als keizer.

* 27 januari: vandaag in 98 sterft keizer Nerva en volgt zijn adoptiefzoon Trajanus hem op. Onder hem zal het Romeinse Rijk haar grootste gebied beslaan.

 

Geplaatst op

Lichtmis

We waren nog niet uitgenieuwjaard: Kobe moest nog bij zijn peter langs. En omdat het Lichtmis is, nodigde Ilse ons uit voor pannenkoeken. Daar kunnen we kort over zijn: ze waren heerlijk!

lichtmis

En zelf heb ik er eindelijk eens aan gedacht Kobes nieuwjaarswens op te nemen, gewoon omdat het zo leuk gezongen is. Alleen deed hij het deze keer zonder de gebaren, jammer!

Oh, en Merel is nog steeds verzot op Ilse!

IMG_7852

Geplaatst op

De Koningin van de Nacht

Geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt. Waar anders?

Ik geef het toe: niet elke opera kan me bekoren, en soms vind ik het ronduit gekweel. Maar De Toverfluit van Mozart, daar gaat toch iets magisch van uit: pa pa pa pa papapapapa! En dan de fameuze aria van de Koningin van de Nacht: veel frusterender oorwurmen zijn er niet, want het zit dan oeverloos in mijn hoofd, en ik kan het nog niet eens zingen wegens veel te hoog!

Toen we vrijkaarten aangeboden kregen voor de kindervoorstelling (7+) van de Koningin van de Nacht afgelopen vrijdag, hier in de Vlaamse Opera, in samenwerking met theater Transparant, maakte mijn hart dan ook een sprongetje: opera voor de kinderen! En wat een kennismaking! Vol enthousiasme liet ik hen al op voorhand de Koninginaria horen, en we keken er reikhalzend naar uit. Persoonlijk keek ik ook uit naar Greetje Bijma, een dame die fantastische dingen kan doen met haar stem, en de vreemdste geluiden kan oproepen. En aangezien zij de Koningin zou spelen, verwachtte ik ook behoorlijk wat van die aria.

toverfluit

Helaas.

Van het originele verhaal blijft niet veel over, en het niveau is jammer genoeg bijzonder wisselvallig. De Koningin is blind, en laat zich begeleiden door haar dochter Famina. Die is dat op een bepaald moment beu, en loopt weg met de vogelvanger Papageno. De koningin vindt daarop de jonge Tamino bereid haar te zoeken, en wanneer hij haar vindt, zingen ze samen de aria van Papageno en Papagena. Wanneer Papageno haar confronteert, zingt Famina op haar beurt de aria van de Koningin van de Nacht, weliswaar iets lager, maar toch nog uitmuntend. En de Koningin? Die loopt er af en toe tussen, maakt wat vogelgeluiden, produceert rare stemmetjes, en moet op het einde plaats ruimen voor de komst van de zon. Zelf zingt ze niet, en dat is bijzonder jammer.

Alles wordt begeleid door dwarsfluit en accordeon, en de beroemde aria’s zelfs door draaiorgel, jawel. Op het podium staat de hele tijd het weliswaar uitstekend zingende kinderkoor van de opera, maar helaas lopen ze nogal verloren op scène. Ze zijn een groep raven (of kraaien?) die de hele tijd lopen te klapwieken en te krassen, maar na een tijdje wordt dat in plaats van charmant eerder storend en chaotisch.

En mijn jongste keek me verbaasd aan, toen Papageno plots ‘Marina’ begon te zingen: “Dat hoort daar toch niet thuis, mama?” Tsja.

Een half geslaagde bewerking dus, wat mij betreft: het verhaal is wel zeer gekortwiekt en gesimplifieerd, de stemmen zijn zeer wisselvallig, en de experimentele vertolking van Greetje Bijma past eigenlijk niet bij de rest van het verhaal.

Maar de jongens vonden het leuk, waren onder de indruk van de zaal en van de aria’s, en hadden al bij al wel een fijne kennismaking met het fenomeen opera.

De Koningin van de Nacht (7+)
Vlaamse Opera ism. theater Transparant
Gezien op vrijdag 31 januari 2014

Geplaatst op

Gedichtendag 2014

Poezieweek_poster_HR

Al voor de negende keer wil ik hier een gedicht posten. Het is niet voor niets gedichtendag. En ik ben ook niet voor niets een leerkracht Latijn, en dus dacht ik: laat ik mijn publiek maar even iets bijleren :-p Want iedereen kent wel de uitdrukking carpe diem, maar in welk gedicht stond die pluk de dag ook alweer? Een speekmedaalde voor wie nog wist dat dat bij Horatius was, en een kus van de juf en een bank vooruit als je zelfs wist dat het in carmen I 11, het gedichtje van Leuconoë was.

Tu ne quaesieris – scire nefas – quem mihi, quem tibi
finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios
temptaris numeros. Ut melius quidquid erit pati,
seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam,
quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare
Tyrrhenum: sapias, vina liques, et spatio brevi
spem longam reseces. dum loquimur, fugerit invida
aetas: carpe diem, quam minimum credula postero.

Voor de meesten is er niet veel aan zonder vertaling, en dus vertaal ik het even voor u.

Leuconoë, probeer niet uit te vissen – de goden staan toch niet toe dat je het te weten komt –
welk einde zij voor mij, of welk einde zij voor jou in petto hebben,
en waag je kans niet bij de Babylonische numerologen.
Hoeveel beter is het niet gewoon te aanvaarden wat er nog zal komen?Of Jupiter je nu nog meerdere winters verleent, of dat dit de laatste is,
die nu de kracht van de golven laat botsen op de puimsteenrotsen in de Tyrrheense zee:
gebruik je verstand, filter de wijn, en stel je hoop niet op een lang leven, want de tijd is kort.
Terwijl we spreken, is de jaloerse tijd ons al ontvlucht.
Pluk de dag, en vertrouw zo min mogelijk op wat de toekomst brengen zal.