Geplaatst op

Planetarium

Ik was vrijwilliger, vandaag. Elk jaar gaan onze zesdes naar het planetarium in Brussel. Drie jaar geleden was ik al eens meegeweest, en ik vond het machtig interessant. De ‘show’ duurt wel 2,5 uur, en da’s lang, maar de moeite waard. Het sluit blijkbaar volledig aan bij de lessen aardrijkskunde, en sommige stukken zijn echt niet gemakkelijk. De lesgever van dienst goochelde met begrippen zoals circumpolaire sterren, inclinatie, declinatie, equator- en horizoncoördinaten, siderische en synodische maanden, sterrendagen en zonnedagen, precessie van de aardas, azimut, rechte klimming, culminatiehoogte, lichtjaren, astronomische eenheden, planetoïden, Cassiopeia, De Voerman, de terugloop van het lentepunt en nog zo wel een paar dingen.

Ik had maar vier uur les vandaag, waarvan twee in de zesdes, en ik zag het volledig zitten om taken te geven, en dus ging ik mee. Heerlijk, maar koud. En die koepel met de projecties is echt de max.

Enfin, meer foto’s vindt u hier op de website van de school. Waar anders?

Geplaatst op

Opening van de Vinderhoutse bossen: kleuterwandeling

Ik wist er eerlijk gezegd niet van, tot ik een berichtje zag passeren op de Facebookpagina van Gentblogt (jaja, we bloggen niet meer, maar we facebooken wel, en geven daar een hoop informatie door): animatie, informatie, en een kleuterwandeling aan jeugdhuis ’t Choseken in Mariakerke-Vinderhoute.

Dik in orde, dacht ik zo: de jongens waren toch naar de scouts, Bart moest nog werken, en het was prachtig weer. Merel trok een lange broek en een paar laarsjes aan, we namen water en een paar koekjes mee in de rugzak, en reden naar ginder. Man, wat een overrompeling zeg! Dat zeiden de mensen van de organisatie ook: we waren er tegen half vier, maar de plannetjes en foldertjes waren al op.

Merel kon gelukkig wel nog meedoen aan de korte kleuterwandeling met vijf doe-opdrachtjes. Aan elke opdracht hing er een klein ponsje, en je kon uit je kaartje een figuurtje knippen als je de opdracht had voltooid. Met vijf knipjes kreeg je dan aan de infostand een strip van Suske en Wiske, of, zoals wij die nogal laat waren, een leuke badge want de strips waren op.

Merel vond het fantastisch: op het centrale plein zag ze meteen haar boezemvriendinnetje en zus! Na een – letterlijk – rondedansje vroegen beide meisjes of ze nog eens met ons de wandeling mochten doen, want eigenlijk waren ze daar net mee klaar. De ouders zagen dat meteen zitten, zo konden zij rustig in de zon iets drinken met kleine zusje.

En zo trok ik, met drie joelende meisjes, het bos in, waar we zelfs soms in de file stonden wegens de drukte. Maar ze vonden het heerlijk. Als er al, met al die drukte, beesten in het bos zaten, dan waren ze zeker weg na de passage van mijn drie gibberende meiden.

Terug aan het jeugdhuis gingen Lieze en Kaat meteen naar huis, en kreeg Merel nog een pannenkoek die de Chiro stond te verkopen. Het was heerlijk zitten, daar op een bankje in de zon.

We komen zeker nog eens terug om dit stukje bos in alle rust te verkennen, zoveel is zeker. Blij dat we weten dat het er is.

Geplaatst op

Jongerenlarp Vortex

Larpen is een van mijn grote hobby’s, maar dat wist u wel, als u hier al even meeleest. Omdat de generatie van toen allemaal oude zakken zijn geworden – de gemiddelde leeftijd op een grote larp is tegenwoordig makkelijk 35 – is er nood aan vers bloed. Maar dat niet alleen: wij geven onze hobby ook graag door aan onze kinderen.

Vroeger was er Brug, voor 12-18 jaar, maar dan spreek ik makkelijk van vijftien jaar geleden. Dat is op zijn gat gevallen, maar intussen is er al een paar jaar Ankoria, de kinderlarp met sterk vereenvoudigde regels, voor 6-12. Onze jongens zijn enorme fan, en Merel zou de volgende keer ook mee willen, ook al is ze dan nog maar vijf. Maar Wolf ziet het zitten om haar op sleeptouw te nemen, en als de ouders aanwezig zijn, is dat voor de organisatie ook geen probleem.

Maar ik merkte wel dat het voor Wolf wat te simpel aan het worden is. Wat wil je: hetzelfde scenario moet toepasbaar zijn voor zowel zes- als twaalfjarigen. Sinds begin dit jaar is er nu ook Vortex, een nieuwe larp voor twaalf tot achttien. Elke keer spelen ze in een andere setting, een bestaande wereld uit een van de andere grote larps. Dat maakt het iets eenvoudiger voor scenarioteam om een wereld op te bouwen, want die is al volledig uitgeschreven. De eerste Vortex hebben we gemist, ook al omdat Wolf toen echt nog maar net elf was. Maar blijkbaar is ook dat niet echt een probleem, zo lang het leeftijdsverschil niet té groot is, en ze kunnen samenspelen met grote gasten van achttien.

Dus trok ik deze morgen in alle vroegte met Wolf naar Geel, om een dagje te larpen in het Poortkader. Eigenlijk was het de bedoeling om gisterenavond er al te zijn, maar Wolf kwam maar om zeven uur thuis van bosklas, en het zou veel te laat geworden zijn. Maar bon, om zeven uur zaten we in de auto, en we hebben onderweg de meest spectaculaire zonsopgang gezien die ik ooit in mijn leven al gezien heb. Prachtig! Had ik kunnen stilstaan langs de E34, ik had het gedaan. Nu hebben we geprobeerd al rijdend iets vast te leggen met de GSM, maar het geeft aan geen kanten weer wat het was. We waren meteen compleet goed gezind, Wolf en ik.

IMG_1382

Bon, tegen half negen waren we ter plaatse, maar het duurde nog wel even voor het spel begon. Wolfs outfit, in allerijl nog samengeraapt gisterenavond in de larpkamer, viel best mee, hij zag er stoer uit. En ik, ik speelde een vechtmachine Black Orc Berserker, maar ik was eigenlijk te tam om veel te vechten. Al heb ik er toch wel een paar een stevige pandoering gegeven, dat wel :-p De hele dag hebben we dus met orks rondgehangen, en vooral in het orkenkamp gezeten. Het was dan ook prachtig weer, en in de volle zon was het zelfs veel te warm.

Enfin, Wolf heeft zich schitterend geamuseerd, zei hij, het was veel meer een uitdaging, en hij is er zot van. Op naar de volgende!

Geplaatst op

Petanque

Ik had het al de hele zomer zitten zeggen, al van sinds we de petanquebaan aan de Blaarmeersen hadden ontdekt: ik ging met Merel petanquen. Maar keer op keer vergaten we de petanqueballen, of was het eigenlijk gewoon geen goed weer.

Tot vandaag. Ik haalde de oude competitieballen van mijn ouders van onder het stof, gooide ze samen met de picknick en dergelijke in de koffer, en we reden naar de Blaarmeersen. Merel stond te glunderen bij het idee alleen al, maar wilde toch eerst nog op het bankje in de zon een eerste sandwichke opeten. Het was er heerlijk in de zon, met haar nieuwe vestje aan.

Daarna legde ik haar het principe van het spel uit, en ze vond het de max! Vooral gooien met het cochonetje was blijkbaar superleuk.

Maar na een dik half uur was ze het toch beu, werd het ook wat frisjes, en opteerden we om nog onze wandeling te maken, langs glijbaan en water.

Ik blijf het er heerlijk vinden, daar aan de Blaarmeersen. En intussen weet ik ook waarom Merel zelf geen rugby wil spelen: ze vindt die mama-dochtermomentjes veel te leuk… Ik kan haar eigenlijk geen ongelijk geven :-p

 

Geplaatst op

Arduino

Ik had er al veel van gehoord, van een Arduino bord, en had eigenlijk al de kinderen willen inschrijven voor een cursus Coder Dojo, maar dat was eigenlijk nog nooit gelukt wegens teveel andere activiteiten. Maar nu richtte ArdLab – de vader van een van onze leerlingen – cursussen in voor onze leerlingen, en mocht er per groepje ook een leerkracht meedoen, gratis en voor niks. Ik was er als de kippen bij om me in te schrijven, want prutsen met techniek en hardware, ik vind dat eigenlijk de max.

IMG_9225

Maar wat is nu in hemelsnaam een Arduino? Wel, eigenlijk is dat een microcontroller, een klein programmeerbaar stukje computer dat je vanalles kan laten doen. Als je het – met nog tussenstukjes, dat wel – aansluit op pakweg je kerstboomlichtjes, kan je die Stille Nacht in morse laten knipperen. Of je kan, met een lichtsensor en een motortje, het ding je gordijnen automatisch laten sluiten als het donker wordt, dat soort onzin. Je sluit het via USB aan op je computer, en kan het programmeren om dingen te laten doen.

En dat is wat ik nu aan het leren ben, acht maandagavonden van zes tot negen. Vandaag was het eigenlijk behoorlijk theoretisch: je moet uiteraard eerst de grondbeginselen van de programmatie in C++ aanleren, om pas daarna te leren spelen. Ik ben een absolute leek, maar was wel bijzonder gefascineerd door het bord dat voor mijn neus stond. Hans, de lesgever, had voor ons allemaal ideale beginnersbordjes gemaakt: een Arduino, met een schakelingenbordje ernaast (ik hoop dat ik de juiste term gebruik), een potentiometer en nog wel wat dingen.

Voor we het goed en wel beseften, deden we een lichtje knipperen. En daarna dimden we dat lichtje, snel en traag, en met onderbrekingen en al.

Wijs hoor, maar wel vermoeiend, en ingewikkeld. Ik hoop maar dat ik het volhoud, maar voorlopig vind ik het absoluut de max.

Geplaatst op

Plat

De bedoeling was om deze voormiddag netjes te helpen opruimen daar in Meeuwen-Gruitrode, dan naar huis te rijden, te douchen, en naar F.A.C.T.S. te vertrekken, om daar te helpen op de stand van Elanor, de Tolkienvereniging. Andere jaren heb ik er altijd mee staan haarvlechten, en dat was meestal geen overbodige luxe.

Maar ik was pas thuis tegen dik twee uur, moest toen nog eten en douchen, en dus was het na drieën tegen dat ik klaar was. Ik heb nog gebeld naar de mensen van Elanor of het wel de moeite was dat ik afkwam, want de beurs sluit om vijf uur. Het ging ervan afhangen hoe druk het er was, en hoeveel mankracht ze hadden om te helpen opruimen en afbreken. Dat bleek nog heel erg mee te vallen, en ze vonden het voor dat dik uur eigenlijk ook niet meer de moeite. Dus ben ik, opgelucht, gecrasht in de zetel en heb liggen slapen. Een larp in het begin van het schooljaar is blijkbaar niet ideaal, en de voorbije weken zijn eigenlijk behoorlijk druk geweest.

Geen F.A.C.T.S. voor mij dit jaar dus. Jammer, eigenlijk, maar niks aan te doen. Volgend jaar beter!

Geplaatst op

Vestigo

Een nieuwe larp, een nieuw concept.

Poort is er na een dikke twintig jaar mee gestopt, en dat betekende ook het einde van ons groepje amazones, de Vossen. Alleen hadden wij eigenlijk helemaal nog geen zin om te stoppen met ons groepje, en zochten we een nieuwe live. Toevallig werd er net een nieuw concept opgestart, low fantasy in een post-apocalyptische setting. We stelden ons kandidaat, maar trokken de groep ook open naar mannen, zijnde de echtgenoot van een van de Vossen, en haar neefje. Gaandeweg kregen we ook de vraag van een complete onbekende of hij kon aansluiten. Zijn premisse lag ons wel, en nu blijkt ook de persoon in kwestie: de klik kwam er onmiddellijk, hij past wel in de groep.

En dus zijn we nu met een groep van zes vrouwen – gemiddelde leeftijd 45, denk ik -, twee mannen van rond de veertig, en twee jonkskes van nog geen twintig een grote familie aan het spelen. De larp op zich had nog wel te lijden onder een hoop beginnersproblemen en scenariofouten, maar bon, we geven het in elk geval een tweede kans, ook al waren er behoorlijk wat momenten waarop alles nogal doods was.

Maar ik heb een fijne dag gehad, en dat telt.

12045386_10153712157432566_87076695919303612_o

(Foto Mandy Daems)

Geplaatst op

Rugby World Cup

Dat we hier thuis rugby hoog in het vaandel dragen, dat hoeven we u niet te vertellen.

Maar omgekeerd dan bij vele sportliefhebbers, is het hier een kwestie vooral van doen, en zelden van kijken. De jongens spelen hun toernooien, maar ze hebben nog nooit een volledige match in het echt gezien, of zelfs niet op tv. Zelf ben ik, toen ik nog speelde, ook eigenlijk nooit gaan kijken naar een topmatch. De mannen heb ik vaak zien spelen, gewoon omdat mijn broer meespeelde, maar – sorry heren – dat is in niks te vergelijken met toprugby.

Maar nu is er de Rugby World Cup. De Mundial, el Coppo, hoe je het ook wil noemen. Bijna nog populairder in de wereld dan voetbal, het zal in elk geval niet veel schelen. Alleen… Hier in Vlaanderen wordt de sport niet uitgezonden. Af en toe kan je een match meepikken op TF1, maar dat is het dan ook. BBC heeft namelijk de rechten niet verworven, die zitten bij ITV, hier alleen te bekijken via satelliet. In het clubhuis van Gent Rugby worden ze allemaal vertoond op groot scherm, kwestie van ambiance en een licentie :-p

Maar, gisteren heb ik zitten zoeken, en heb ik via via een online kanaal gevonden waarop je alles van ITV kan bekijken, inclusief de rugbymatchen dus. Gisteren hebben Wolf en ik naar Scotland tegen Japan zitten kijken, het kleine Japan dat rugbyreus Zuid-Afrika onder de mat veegde. Man, wat een match! Spannend – toch de eerste helft – en echt mooi rugby om naar te kijken. Heerlijk gewoon!

Vandaag stond de eerste helft – voor de tweede werd het echt te laat – van the All Blacks (Nieuw-Zeeland dus) tegen Namibië op het programma. Hoe leuk het ook is om de suprematie van de All Blacks te zien, en hoe prachtig die mannen ook spelen, het was een veel minder mooie match. Namibië was onder de indruk, en werd gewoon van de grasmat gespeeld. Jammer. Maar ik denk wel dat Wolf aan het bijleren is, en we genieten ervan. De kalender hangt in elk geval omhoog.