
Verwenmassage
Tijdens Music For Life 2010 deed Leen, een vriendin/vroedvrouw/relaxatietherapeute een actie ‘Massage for life’. Ik had er reclame voor gemaakt hier op dit blog, en dat was ook mijn allerliefste niet ontgaan: als kerstcadeautje kreeg ik prompt een bon voor een verwenmassage voor moeder en baby.
Alleen is het er nooit van gekomen: ik was niet in de haak, toen was Leen ziek, en meestal dacht ik er ook gewoon niet aan. Maar deze week zag ik de envelop liggen, en door gans dat gedoe met dat vreemde virus kon ik een massage wel gebruiken.
Ze heeft me heerlijk gemasseerd, ingepakt, bepaalde spieren die het nodig hadden wat harder aangepakt, en intussen hebben we heerlijk gekletst. Anderhalf uur, jawel. En daarna heeft ze een ‘hapje’ gemaakt, niets meer of minder dan een kleine lunch: bulghur met gewokte groenten en scampi’s, met een glaasje versgeperst fruitsap erbij. Heerlijk gewoon! De foto staat hier, trouwens.
Ik kan het aanraden, zo’n massage bij L’O. Bij deze is dat trouwens ook gebeurd :-p
366 – 13 april

“hapje” bij de verwenmassage van L’O
Weight Watchers, week van 12 april
Ik ben er – eindelijk – weer ingevlogen. Ik had nochtans gezworen nooit meer een 8 te willen zien vooraan op mijn weegschaal, maar ik ben al weken aan het prutsen: niet wegen, niet opschrijven, en toegeven aan mijn goestinkskes. Zo werkt het natuurlijk niet. Maar, zoals een medecursist het ook zei: het is soms moeilijk jezelf te motiveren als je weet dat, als je het écht doet, het ook lukt. “Die kilo’s gaan er later wel af, ja hoor, nu alleen nog even niet.”
Door op paaszaterdag plots in het ziekenhuis te verzeilen, en dan van pure balorigheid in een emotievreetbui te vliegen, was het hek helemaal van de dam. De combinatie van dat en van het feit dat ik zoveel oedeem had, zorgde ervoor dat ik dinsdagmorgen plots een 83 zag staan op de weegschaal. Waar het me twee jaar geleden nog een onmogelijke droom toescheen, was dat nu eerder een nachtmerrie. Nooit meer, had ik gezworen. Want elke paar honderd gram – ‘Ach, wat is honderd gram nu? – deed me weer in de richting van de 90 opschuiven. Niet dus.
Dinsdag ben ik dus terug beginnen wegen en opschrijven. Waardoor ik op de cursus gelijk gebleven was met de week daarvoor (net gekookt gegeten, terwijl ik anders boterhammen eet), maar thuis zelfs was afgevallen. Het gaat weer de goeie richting uit, mijn jeans maatje 43 past perfect, en eigenlijk zou ik graag 42 kunnen kopen qua zomerbroeken. Kwestie van er deze zomer in de Club Med ook nog een beetje toonbaar uit te zien.
Er is nog werk aan, maar de motivatie is er terug. Hopelijk blijft ze ook een beetje. Op naar de 7, en liefst zelfs al dubbel.
28-01-2010: 102,6
16-02: 79,7
01-03: 80,7
08-03: 82,2
15-03: 81,2
22-03: 80,7
05-04: 81,3
12-04: 80,8
De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:
28-01-2010: 104,4
16-02: 82,2
23-02: 82,5
01-03: –
08-03: 83,7
15-03: 83,7
22-03: 83,4
29-03: 83,7
05-04: 84,2
12-04: 84,2
366 – 12 april

Latijn kom je overal tegen, ook aan de ingang van de sporthal
Kalkoenfilet met curry, ananas en rijst

Ik dacht, ik post hier vandaag nog eens een poepsimpel maar oh zo lekker receptje, maar blijkbaar val ik in herhaling, want in november 2007 had ik het blijkbaar ook al eens gepost. Dan krijgt u bij deze enkel nog de foto, en moet u het recept daar maar gaan halen. Want smaken, dat doet het nog altijd, en dat vinden de kinderen ook!
366 – 11 april

Tot zover het buitenhangen van mijn was vandaag.
Stand van zaken
Daarstraks ben ik dus bij de internist geweest. De neurologe had me doorgestuurd, omdat ze er toch niet gerust in was. De man in kwestie, joviaal maar toch zeer professioneel, luisterde aandachtig, bekeek bloed- en urinewaarden, en besloot dat het een virale infectie was (geweest). Aangezien er duizenden verschillende virussen bestaan, was de kans om te achterhalen welk virus had toegeslagen, bijzonder klein. En aangezien je tegen de meeste virussen toch niks kan beginnen, was dat ook verloren moeite.
Hij concludeerde dat ik het daar maar bij moest laten, tenzij de klachten verergerden. Maandag ging ik probleemloos voor de klas staan, al kon de vermoeidheid en het oedeem nog wel enige tijd aanslepen. Mijn bloedwaarden waren goed tot zeer goed, ik zou gezond moeten zijn. Alleen cholesterol en ijzer waren nogal laag, maar niks alarmerends. Hij bestelde nog wel bijkomende tests voor reuma en artritis, omdat mijn gewrichten toch nog wel pijn doen.
En ik moest het wat rustigjes aan doen. Ook weer niet té rustig, want dat was dan weer niet goed voor de bloedsomloop en het oedeem.
Allez bon.
Waar is House als ge hem nodig hebt, hm?
366 – 10 april

En toen was de paasklok tóch geweest, maar hadden ze die niet zien staan op de piano. Nog een chance dat ze dat geloofden, want op Pasen lag de klok in de kliniek.
366 – 9 april

Tegenwoordig mijn favoriet kledingstuk. Op diverse fronten.
