Appelflantaart

Op de Weight Watchers cursus in Doornzele hebben we de max van een coach. Niet alleen doet ze haar werk bijzonder goed, is het een vlotte en een sympathieke (en doet ze, hoewel ze maat 36-38 heeft, nog steeds dapper mee met ons), maar ze deelt ook geregeld recepten. Die ze dan trouwens vaak voor ons klaarmaakt en uitdeelt.

Wat ze onlangs meehad, was een appeltaart. Maat, zo lekker! Weinig calorieën, en bruikbaar voor iedereen. Ik had op vrijdag na de cursus al meteen een bak appels meegebracht, vol verwachting uitkijkend naar het recept in de mail.

appeltaart1

Ik heb het liefjes aan Marianne gevraagd, en ik mag het recept met jullie delen 🙂

Voor acht stukken, 3 pp per stuk.

* 150 gr bloem (gezeefd)
* ½ l magere melk
* ¼  zakje bakpoeder
* ½ zakje vanillesuiker
* 3 eieren
* 1 zakje WW vanille poeder (kan uiteraard ook gewoon vanillepoeder zijn, voor een halve liter)
* 3 eetl. candarel poederzoetstof  (of gewone suiker), of naar smaak. Hou er wel rekening mee hoe zoet je appels zijn.
* 750 gr appels
* naar smaak een vleugje kaneel

appeltaart2

* Leg bakpapier of bakvel in een hoge ronde taartvorm , of nog makkelijker in een siliconen-taartvorm.

* Schil de appels en snij ze in schijfjes .

* Mix de melk, flanpoeder, bakpoeder, vanillesuiker, bloem, eieren, kaneel en zoetstof samen tot een gladde massa (serieus vloeibaar).

* Leg de appels in de bakvorm (het is een dikke laag).

* Giet de deegmassa erover en bak ongeveer 1 uur (in de gaten houden ) in een voorverwarmde oven van 180° C.

* Laat afkoelen en laat opstijven in koelkast. Lauwwarm is ze ook superlekker !

appeltaart3

Macaroni met hesp en kaas

’t Is vandaag een zodanig voos weer, dat ik zin had in macaroni met hesp en kaas. De jongens zijn daar stapelzot van, dus dat kwam goed uit.

Alleen… De calorieën daarvan wil je eigenlijk niet weten. Maar toen begon ik na te denken, en heb eigenlijk twee keer hetzelfde gemaakt, simultaan.

Voor de jongens (voor 6 porties): een uitje stoven in een klein beetje boter, een serieuze klomp boter erbij en laten smelten, bloem erbij naar gevoel, en dan de saus maken met melk, bouillon en het kookvocht van een halve kilo champignons. Een halve zak gruyèrekaas, hamblokjes en de champignons erbij, afkruiden met peper en zout, en klaar. De doodgewone manier dus.

Voor mezelf heb ik het anders aangepakt. Ook een uitje, gestoofd in een koffielepel olijfolie. Een klein kluitje boter erbij laten smelten, en saus gemaakt met één eetlepel bloem, een scheutje melk, en vooral veel kookvocht van nog een halve kilo champignons en een half bouillonblokje. Daarin ging 100 gr light kaas, en twee doosjes kalkoenblokjes. Champignons erbij, Italiaanse kruiden, peper en zout, en klaar. Drie porties. Ik heb het niet uitgerekend qua WW punten, maar het zal in elk geval een pak minder zijn dan de versie voor de jongens. En eigenlij, feitelijk, quasi even lekker.

Op de foto onderaan mijn bord, bovenaan die van de jongens. Zeg nu zelf. Zie jij het verschil? (En de saus is redelijk bruin omdat de champignons zeer rijp waren.)

macaroni

Planetarium

Als ge les geeft, geraakt ge al eens op plaatsen waar ge anders nooit naartoe zou gaan. Zoals het Planetarium.

In het kader van de lessen aardrijkskunde bevond ik me plots deze namiddag in het gezelschap van een tachtigtal zeventienjarigen en drie collega’s in Brussel, onder het Atomium. Blijkbaar hebben wij één van de grootste planetaria van Europa, met een supermoderne uitrusting van acht camera’s. Het imposante vroegere projectortoestel staat er nog, is negentig jaar oud, en is het enige in zijn soort dat nog werkt, overigens.

De huidige projectoren worden uiteraard computergestuurd, en gaven me een deskundige uitleg (enfin, dat was eigenlijk de lesgever, maar bon) over lengte- en breedtegraden, azimut, draaiing van de aarde, zons- en maansverduisteringen, aswenteling, plaatsbepaling zowel op aarde als in de ruimte, sterrenbeelden, horoscopen en waarom die per definitie onjuist zijn, lichtjaren en supernova’s. En nog wel zo’n paar dingen.

Eigenlijk was het ferm interessant. Alleen jammer dat je de neiging hebt om, achterovergezakt in het donker, met de 360° projecties op de koepel, in slaap te vallen. Echtig waar.

Maar verder? Als de kinderen wat groter zijn, ga ik eens met hen tot daar, zeker weten. Machtig wijs, zo’n gigantische koepel waarop je kan projecteren.

Ook ik ben geraakt.

Als je nog een paar blogs volgt, ben je het wellicht al tegengekomen: www.ikbengeraakt.be. Gewoon omdat we het fenomeen niet genoeg aandacht kunnen geven.

Kanker.

Noem het gerust bij naam. Laat er geen taboe op rusten. Wind er geen doekjes om: we kennen allemààl wel iemand die erdoor geraakt is, of zelfs meer dan dat.

Kanker: je kan eraan sterven. Mijn grootvader: longkanker. De moeder van een hele goeie vriendin, veel te vroeg: baarmoederhalskanker. De moeder van een andere hele goeie vriendin, ook veel te vroeg. Een tante: longkanker. Een collega: borstkanker, en uitgezaaid.

Kanker: het verandert je leven, hoe dan ook. Mijn grootmoeder: een been afgezet door een kwaadaardig melanoom. Mijn schoonvader: plots werd hij de leeftijd waarover hij tot dan toe tien jaar kon liegen. Een collega: plots voor onbepaalde tijd weg uit de leraarskamer: borstkanker.

Geef die kanker geen kans. Vooral borstkanker niet, de meest voorkomende vorm bij vrouwen.

Oktober is traditioneel de maand waarin bestrijding van borstkanker in de kijker wordt gezet. Concreet roept de Stichting tegen Kanker op om geld te doneren voor wetenschappelijk onderzoek naar borstkanker. Dit doen ze via hun site www.ikbengeraakt.be waar ze oproepen om spaarteams op te starten. Vanaf vijf euro kan er gedoneerd worden, zeer gemakkelijk en snel, allemaal online.

Doe mij geen plezier. Doe jezelf, je vrouw of je dochter een plezier. Steun.

Familiediner

Naar jaarlijkse traditie kwamen we vandaag samen voor het familiediner van de De Baeres, de familie van mijn schoonmoeder. Het is om beurten aan de kleinkinderen om het te organiseren (vorig jaar uitzonderlijk bij Barts nonkel, zodat iedereen zijn huis nog eens zag), en zo kregen we aperitief en een schare aan hapjes voorgeschoteld in de apotheek van Barts nicht in Roosdaal.

Aansluitend reden we naar een restaurant, De Wingerd, ook nog in Roosdaal, maar toch wel een kwartiertje rijden doorheen veld en dal. The scenic route, zeg maar.

Een gezelschap van tien volwassenen en maar liefst zes kinderen (Wolf was naar de scouts), tussen de elf en de nog-net-geen-twee. En een menu van zeven gangen. In een zaal zonder daglicht, terwijl buiten heerlijk de zon scheen. Gelukkig was er een zeer fijn speeltuintje, zodat onze kinderen een hele tijd hebben buitengezeten, en wij eigenlijk ook.

Op het eten viel niks aan te merken, alleen dat het eigenlijk nogal veel was, en vooral zeer lang duurde. We gingen aan tafel om één uur, en vertrokken onmiddellijk na de koffie, zijnde kwart na zes, jawel. En met twee peuters van net geen twee is dat geen sinecure, zo lang aan tafel. Ook zij hadden trouwens vier gangen: hapje (teriyaki brochette en een loempiaatje), voorgerecht (garnaalkroket met garnituur), hoofdgerecht (biefstuk-friet) en dessert (kinderijs – met opzet zonder -je). En Merel heeft daar, tot ieders grote verbazing, het merendeel van binnengespeeld.

Ons eten was ook zeer te pruimen: lekker, evenwichtig van smaak, en mooi gepresenteerd.

Stoofpotje van goudmosseltjes
met julienne van groentjes,
jus van Zeebrugse grijze
en kruidenroom

***

Italiaans slaatje
met heerlijke caprèse, rauwe ham,
bruschetta en saltimbocca.

***

Mosselsoepje met kerrie
en brunoise van selder en wortel.

***

Zonnevis op de bakplaat
risotto met mossel, Parmezaan en zeekraal
afgewerkt met een mosseljus.

***

Gebakken Duroc-varkensrug,
preistoemp met zongedroogde tomaat
en een krokantje van Duroc-ham.

***

Gebakken ananasspiesje
met gegratineerde sabayon,
munt en vanille-ijs.

Met aansluitend de koffie met nog allerhande zoetigheden, uiteraard.

Ik heb ’s avonds niet meer gegeten. Of verbaast u dat misschien nog?