Ik weet het, het is cliché, maar een dag als vandaag noopt me tot nostalgisch mijmeren over wie me is ontvallen. Jammer genoeg zijn dat niet alleen de niet meteen onverwachte personen, maar intussen ook al een aantal verwante zielen die ik echt nog niet kwijt had willen zijn. Daar horen helaas ook oud-leerlingen bij intussen…
Ik heb in mijn bureau een fotokader hangen, al enige jaren. In 2018 had ik die opgehangen, met amper 7 bezette plekjes. Daarin woont mijn galerij van verloren maar niet vergeten vrienden, familie, leerlingen, mensen met een speciaal plekje in mijn hart.
In de loop der jaren zijn daar verschillende santjes bijgekomen. Vandaag, nostalgisch gestemd, heb ik het kader van de muur genomen en aangevuld. De santjes van mijn ma en mijn schoonpa waren vergeeld en zijn vervangen, en intussen zijn alle vakjes gevuld. Meer dan gevuld, zelfs: twee mensen zijn van het kader naar de schuif verhuisd intussen, want nieuwe en dichtere personen hebben hun plaats ingenomen. Mijn tante Klaartje en mijn grootnonkel Wim, die ik beiden amper zag, vallen in die categorie.
Intussen is het een kader waarbij ik soms stil sta en vooral stil word. Ouder worden betekent ook dat dit kader zich vaker en vaker zal vullen met nieuwe en andere mensen. Sommige vervagen beetje bij beetje, andere blijven voor altijd diep in mijn hart. Ik vrees alleen dat ik ooit een nieuwe kader zal moeten bijkopen…
Van links naar rechts, boven naar onder:
– mijn grootmoeder langs vaders kant, net geen 105 geworden
– mijn grootmoeder langs moeders kant, 101 geworden
– nonkel Staf, Barts suikernonkel, vorig jaar overleden
– mijn pa
– tant’Angèle, mijn groottante, 101
– Bib, mijn larpse echtgenoot, gestorven op zijn 51
– Vic, leerling, verongelukt toen hij net 16 was. Elf jaar geleden intussen. Blijft hangen.
– mijn grootvader langs moeders kant. Classicus en zalige man
– Jeroom, mijn schoonvader. Ook veel te vroeg gegaan
– mijn ma
– Els. Mijn larpmaatje. Gestorven in 2017 door een klotekanker, veel te vroeg. Ik ben intussen ouder dan zij ooit geworden is.
– Manon. Geen woorden voor. Kanker, 14 jaar. 2023.
– Lauren. Oud-leerlinge, 22, hypo door diabetes.
– Veek. Soms ook Koen genoemd. Larpmakker, gekweld door demonen. 2023
– Nelly, mijn schoonmoeder. Vorig jaar was het genoeg geweest voor haar.
– Erik. Larpmakker. Ook voor hem was het voldoende. 2019.
En dan staat Hanneke er nog niet tussen, want haar foto is net iets groter. Ik ga een kleinere zoeken en haar toevoegen, want ook zij blijft een tere plek in mijn hart.
Zestien plekjes. Zestien gedeelde verhalen. Zestien knauwen in mijn ziel, de ene al dieper dan de andere, de ene intussen al meer litteken dan de andere, en sommige die nooit zullen genezen.
Een dag vol nostalgie en mijmeringen. En een fotokader aan de muur.