Blijkbaar houden ze in de Sint-Maartenparochie, waaronder ook Zomergem valt, één keer per jaar op de zaterdag na de 1ste november een namis voor alle overledenen van dat jaar. Wij hadden ook een uitnodiging gekregen, en dus trok ik tegen 17.00 uur naar de grote nieuwe kerk in Waarschoot.
Euhm. Ze moesten stoelen bijzetten, en dat is niet verwonderlijk, want ik geloof dat ze meer dan 30 namen hebben afgeroepen. Ik was ruim op tijd en had een goed plekje, waarbij ik nog een stoel kon vrijhouden voor Jeroen. Bijzonder stipt werd de mis aangevangen, waardoor Jeroen zich nog tot bij mij moest wurmen toen de mis al bezig was. Tsja. Rombauts, zeker?
De mis zelf was lang, met een eerste lezing, een tweede lezing, overal Nederlandstalige gezangen die dan ook nog eens in ware kerkkoorstijl waren, een offerande, een lange homilie en communie, alles erop en eraan. Tegen kwart over zes werd er afgerond, konden we nog een kruisje met ons pa zijn naam op afhalen, en werden we uitgenodigd voor een drankje. Dat zag ik niet zitten: de rug vond die kerkstoel al lastig genoeg, laat staan dat ik ook nog eens een tijdje ging rechtstaan. Bon, ik liep nog mee tot aan Jeroens auto, tekende enkele papieren, en hij reed nog terug naar de kerk want daar kende hij behoorlijk wat volk.
Zelf ging ik nog vijf minuutjes uitwaaien en een cache halen in de buurt, en reed toen fluks naar huis.
Nee, het spreekt me totaal niet meer aan, zo’n katholieke mis. Ik kan grote delen van de liturgie nog letterlijk mee zeggen, maar de inhoud is me intussen volkomen vreemd. Ons pa was gelovig, en uit respect daarvoor was ik daar. En ja, één momentje raakte het me wel: ons pa zong altijd mee uit volle borst, en vooral bij de geloofsbelijdenis “Heer Jezus, wij verkondigen uw dood, en wij belijden tot gij wederkeert, dat gij verrezen zijt” ging hij de laatste T benadrukken, want die werd zelden of nooit uitgesproken. Jeroen en ik deden dat nu samen, keken naar elkaar, en we wisten allebei dat ons pa een koppige eigenzinnige ezel was geweest, en dat we hem voorgoed kwijt waren.
Maar ik keerde terug naar een gezellig warm huis, waar de gordijnen de nacht hadden buitengesloten, er kaarsjes op de salontafel brandden en de tafel al gedekt stond, terwijl mijn gezin op me wachtte. En ik wist dat het goed was, zo.