Meh.
Bart was uitgenodigd op de officiële opening van het Design Museum vanavond. Hij kon sowieso niet gaan, en ik ging in zijn plaats gaan. Ik keek er echt wel naar uit, om eerlijk te zijn: dat museum is al altijd een van mijn favorieten.
Helaas.
De rug besliste er – andermaal – anders over. Hij doet eigenlijk al even lastig, en ik weet niet goed waarom. Ik weeg 23 kilo minder dan vroeger, ik werk maar 4/5 meer, en toch… Het is ook geen acute ontsteking ter hoogte van de ruggengraatverschuiving, dat voelt anders, en het zijn ook niet de drie hernia’s die opspelen. De rug is precies gewoon continu oververmoeid, en ik snap dus niet waarom. Nu ik een eigen lokaal heb, moet ik veel minder sleuren met vanalles, ik kan mijn cursussen in de kast laten, net als mijn computer, en ik sleur dus veel minder gewicht mee. En het gewicht dat ik bij heb, moet ik ook veel minder ver dragen want ik heb een eigen gehandicaptenparkeerplaats op school.
Ik heb in dit prachtige weer ook nog nauwelijks gefietst, net om die reden. Vorige dinsdag had ik het geprobeerd, en ’s morgens was dat inderdaad heerlijk. Maar toen ik na een lange dag op school terug moest, heb ik echt op mijn tanden moeten bijten: alles deed pijn, en dat fietsen was er te veel aan. Tsja.
En dus ben ik gisterenavond netjes braaf in mijn zetel blijven liggen, ondanks de kine in de voormiddag, maar wellicht door de lange bijscholing in de namiddag. Dat zijn goeie stoelen, maar drie uur is per definitie te veel als de rug al moeilijk doet.
Meh.