Nee, Japan hebben we vandaag nog niet gezien, alleen de binnenkant van luchthavens en vliegtuigen.
Om middernacht was ik nog Merel gaan ophalen in Mariakerke: die kwam van Berlijn en was eigenlijk behoorlijk ziek. Ze heeft oorpijn, keelpijn, hoofdpijn en is snipverkouden, ze begon dan ook meteen te huilen toen ze me zag. Maar Japan wil ze zeker niet opgeven.
Om half één zat de eerste lading van haar was in de machine, om twee uur kon ik die in de droogkast steken en een tweede lading wassen, om vijf uur ging ook die dan de droogkast in. Nee, ik heb niet veel geslapen, nee.
Om half negen reed het luchthavenvervoer voor, tegen half tien stonden we in de vertrekhal. Ruim op tijd want de vlucht was iets voor één, maar voor een intercontinentale vlucht was ons dat aangeraden, op de eerste dag van de paasvakantie. Maar alles liep vlot, en de lounge van businessclass is dik oké. De jongens hebben zich dan ook even laten gaan wat ontbijt betreft, en ook nog een spelletje pool gespeeld.
En die business class op het vliegtuig? Man, daar was mijn rug blij om! Je hebt meer dan voldoende beenruimte, en vooral: je stoel gaat helemaal plat zodat je echt een bedje hebt, zij het nogal smalletjes. Maar met dus een echt kussen en een echt donsdekentje. De lunch was prima, je krijgt een voorgerecht, een hoofdgerecht naar keuze en een dessert, en alle mogelijke snacks op alle uren.
En aangezien we richting Hong Kong zes uren verder moeten tellen, gingen rond vier uur alle lichten uit en werd het hele vliegtuig in slaapmodus gebracht. Tegen dan had ik ongeveer mijn boek uitgelezen en lukte dat ook min of meer een beetje.
Bon, het eerste deel viel dus best nog wel mee, toch?