We waren toch aan het lezen, en dus lezen we voort. Het is snel, en het is best onderhoudend, al zou ik het niet hoogstaand noemen, zoals eerder al aangegeven.
Het verhaal kabbelt eigenlijk een beetje verder: het magische voorwerp is verworven, de heenreis is achter de rug, en nu moet het reisgezelschap dus nog terug door vijandelijk gebied om een deadline te halen en terug te zijn in de voornaamste stad van hun eigen gebied. Daar moet Garion – die ondertussen worstelt met het feit dat hij niet alleen een tovenaar is, maar blijkbaar ook de hoge koning van het hele westen, én voorbestemd is om te trouwen met prinses Ce’Nedra – zijn lot vervullen.
Er is dus wel degelijk een evolutie in de personages: Garion van naïef en idioot naar iets minder naïef en idioot, Ce’Nedra van compleet irritant naar manipulatief en irritant. Mja. En toch heeft het iets. Het is klassiek, voorspelbaar, niet bijster goed geschreven, en toch…
En uiteraard lees ik nu ook nog het laatste deel, waar vanzelfsprekend het goede zal overwinnen, de relatie tussen Garion en Ce’Nedra tot bloei zal komen en hij uiteindelijk een goede koning zal worden. Wedden?