Nam ik gisterenavond Bart nog mee voor een verjaardagsuitje, dan trakteerde hij me deze avond met een circusvoorstelling in het wintercircus. Jawel, officieel valt het onder circus wegens georganiseerd door het Circuscentrum, maar het was bijzonder poëtisch en eerder acrobatie, onder de titel Arbo.
Ik was nog niet eerder in het Wintercircus geweest sinds het gerestaureerd is, en was dan ook aangenaam verrast. Blijkbaar kunnen ze voor evenementen het centrale deel afsluiten. Daar stond nu een grote kubus met metalen ribben van 6m op 6m, vol hangende lichtjes. Daarrond kon je als publiek gaan liggen in een soort strandstoelen of op een lage tribune gaan zitten, zodat je makkelijk omhoog kon kijken. Mijn rug protesteerde niet tegen de strandstoelen, zodat we netjes vooraan konden kijken. En ja, dat was de moeite. Het begon bijzonder traag, dat wel, met de acrobaat die gewoon rondliep op de bovenste ribben van de kubus, rondkijkend en onderwijl een prachtige schaduw werpend op de wanden van het Wintercircus. Heel knap uitgelicht. Hij evoceerde duidelijk een gevoel van eenzaamheid, van verloren zijn.
En dan kwam er een lichtje. Eentje maar. Dat van hem wegliep, telkens wanneer hij het probeerde te pakken. En uiteindelijk kwam er een symbiose, een prachtig samenspel van de acteur, de lichtjes en de muziek., alsof de lichtjes een levend wezen waren.
Wij zaten ademloos te kijken en genoten. Circus? Goh… Dans, acrobatie, poëzie? Jawel.
Mooi.