Ik herinner me dat ik als meisje dit boek had gelezen en er toen helemaal weg van was. Omdat ik het me met de beste wil van de wereld niet echt meer kon herinneren, wilde ik het dus nog eens herlezen.
Meh.
Uiteraard sta ik intussen helemaal anders in het leven dan mijn vijftienjarige zelf, maar toch… Het boek wordt algemeen aanzien als een klassieker in het fantasygenre, zeker dan de Arthurlegendes. En ja, het heeft wel wat, uiteraard. Je krijgt de Arthurmythe maar dan helemaal vanuit het perspectief van de vrouwen, vooral dan vanuit die van zijn halfzus Morgaine, deels ook vanuit die van Gwenhwyfar (Guinevere). En ja, het is knap om het vanuit een ander standpunt te zien dan dat van Arthur zelf.
Maar… (en die maar hoorde u natuurlijk al komen)
ik heb me erdoor moeten worstelen. Ik vond het eigenlijk vooral pseudofeministisch en antikatholiek gezaag. Ja, Morgaine is een adept, zelfs een hogepriesteres van het oude druïdisme dat zich vooral manifesteert op Avalon, met alle bijhorende gebruiken. Maar alles wat met de kerk heeft te maken, is blijkbaar des duivels (pun intended). Nu, ik ben zelf niet gelovig, ik ben absoluut niet akkoord met alles wat de kerk op haar kerfstok heeft, maar dan nog. Gwenhwyfar is bijvoorbeeld zeer katholiek en dan krijg je bladzijden aan een stuk dat ze twijfelt over zichzelf, over Arthur, dat ze zich afvraagt hoe ze die heidense invloeden in hemelsnaam kan onderdrukken, aan de kant schuiven, elimineren.
Anderzijds is er ook het bijzonder puberale gedrag van de dames: “Oh nee, ik ben verliefd op iemand en ik kan niet bij hem zijn wegens dinges maar ik krijg hem maar niet uit mijn hoofd en wat moet ik daar nu mee doen, en ik heb hem toch gekust of oh nee ik heb zelfs seks met hem gehad en nu ben ik verdoemd en oh nee… ” Kwijn kwijn…
Ik snap dat er daardoor innerlijke dilemma’s ontstaan, maar dat hoeft voor mij geen bladzijden lang uitgerokken te worden en talloze keren herhaald. Ja, ik heb intussen wel door dat Gwenhwyfar liever bij Lancelet zou zijn dat bij Arthur, maar get over it!
Wat mij betreft had het boek dus gerust de helft ingekort kunnen worden: duizend bladzijden was echt niet nodig.
Lees ik de vervolgboeken? Nee, ik dacht het niet. Jammer.
Dank u
Daarmee weet ik ook dat ik niet zal lezen.
De beste Arthur-vertelling blijft “The once and future king” van TH White.
Of “The warlords” trilogie van B Cornwell.