ZZ Top

Wat ik nog moest bloggen: het concert van ZZ Top!

Op donderdag 09 juli waren Bart en ik – allez ja, Bart + 1 – uitgenodigd als VIP voor een concert van ZZ Top in Vorst Nationaal. Bart krijgt wel vaker uitnodigingen en gaat daar meestal niet op in, maar dit was wel een specialleke.

Kwart voor zeven of zo stonden we netjes in de VIP, compleet met parking naast de deur en al. Dik in orde. En het eten mocht er ook zijn: echt lekkere dingen gegeten.

Leuk detail: mijn vroegere nin-jitsu sensei aka. professor chemie aan de UGent was er ook met zijn vrouw, en we hebben gezellig staan kletsen. We hebben nog steeds contact via Facebook, zodat ik wel een beetje weet waar hij momenteel mee bezig is.

En het concert? Wel, die mannen zijn compleet over the top! Ze zijn eind de 70 en rocken nog als de beesten. Allez ja, een van de beardies is intussen gestorven en vervangen door hun vaste gitaarroadie, maar dat maakt niet zo heel veel uit. Het zorgt er wel voor dat hun act nogal statisch is, al hebben ze bij momenten toch wel stevig staan, welja, rocken. Het is dan meestal ook wat ik zou noemen dirty Southern rock,  heel Amerikaans.

En hun outfits? De klassieke hoed voor de ene, de nog klassiekere zonnebrillen, en verder vooral glitter en goud, waar ik hen totaal niet mee associeerde, om eerlijk te zijn.

Om de files voor te zijn, zijn we tijdens het laatste nummer al vertrokken en hebben we ook het dessertbuffet overgeslagen: het zijn zware weken, en vooral Bart was echt moe: hij werkt dan ook veel te hard en veel te veel tegenwoordig, maar met zijn volle goesting.

Enfin, het was eens wreed wijs om te zien, maar meer ook niet.

The Cure in het Sportpaleis!

Vorig jaar stuurde Jeroen me plots de vraag of we naar The Cure gingen gaan met gewone tickets of VIP-tickets. Niet of ik meewilde, nee, daar ging hij zonder meer van uit. En op kerstavond kreeg ik dan een prachtig metercadeau, namelijk het bewuste VIP-ticket!

Ik zat er al wekenlang naar uit te kijken en was eigenlijk ook heel blij dat in de VIP-tickets ook parking rond het gebouw inbegrepen was: we moesten nog eventjes stappen, maar niet echt ver, wat perfect haalbaar was voor de voet.

We waren wel een uurtje later dan gehoopt: Jeroen had niet echt rekening gehouden met de reële grootte van de files rond Antwerpen tegenwoordig. Tsja.

Maar er was dus wel fijn gezelschap, een goed tafeltje en een zeer genietbare walking dinner:

En toen was er, uiteraard, het concert. We zaten helemaal vooraan links, maar nog net ver genoeg om niet te schuin te zitten. De perfecte plaatsen, quoi. En het concert? 2.5 uur zalige muziek: eerst wat nieuw werk en wat minder bekende nummers, en het laatste uur echt pure juke box: de ene hit na de andere, zelfs al voor de bisnummers begonnen. Ze speelden A Forest redelijk vroeg, en de bassist Simon Gallup liet zich op het einde gewoon helemaal gaan, heerlijk!

Ook Lullaby kwam voorbij, en dat heb ik zelfs helemaal opgenomen, met tranen in mijn ogen. Dit was het concert, dit was het nummer dat ik samen met Erik ging bekijken, hadden we afgesproken.

De rest van de video’s staat op mijn youtubekanaal.

Ik heb ook een pak foto’s genomen, waarvan ik er hier een paar zet.

Bompa Smith – toch ook al 63 – was in zeer goeden doen, zo bevestigde ook Mark. Hij kan het weten, want hij was hen al gaan bekijken in Jekaterinenburg en nog ergens anders.

En toen konden we nagenieten in de VIP met nog een drankje en de nodige dessertjes. En reden we naar huis toen de files al weg waren en we vlotjes konden rijden.

Wat een avond. Maar echt, wat een avond!

Curetickets

Ik kom niet overeen met mijn oudste broer. Niet toen we klein waren, nu eigenlijk nog altijd niet. Niks ernstigs hoor, gewoon bekvechten. Maar kom vooral niet aan mijn broer, want dan hebt ge boel met mij.

Maar er is één ding dat we samen doen, zonder discussie, en met heel veel plezier zelfs: concerten van The Cure, zoals in 2016 of in 2008.

Gisteren stuurde Jeroen me de pas gepubliceerde tourkalender door, en hij vroeg niet of ik zin had om op 23 november mee te gaan naar het Sportpaleis. Nope.

Hij stuurde simpelweg: gewone tickets of VIP?

Merel viel bijna omver van verbazing: “Gij? Met nonkel Jeroen? Vrijwillig, of wa?”

Jawel. Want dat is iets van mij en mijn broertje. Al jaren. En daar mogen gerust mensen bij komen, maar daar komt verder niemand tussen.