Hoera voor collega’s, vriendinnen en vakantie!

De laatste werkdag voor de vakantie, maar ’t was er eentje die kon tellen. Eerst in de voormiddag samen met de leerlingen in een klas voor het indienen van sleutels en dergelijke, en dan tegen tien uur de rapporten uitdelen. Ook dat verloopt nooit zonder drama (of toch zelden). En dan tussen half elf en half één leerlingencontact: de leerlingen mogen hun examens inkijken, vragen stellen, problemen oplossen, dat soort dingen. Bij mij loopt het altijd in het begin wat storm, om daarna plat te vallen. Zeker nu vijf en zes mondeling hadden, heb ik weinig volk gezien. Enfin, ik heb intussen nog wat administratie en zo weggewerkt.

Om half één bood de directie ons een zeer fijne broodmaaltijd aan, en meteen werden ook de afscheidnemende collega’s gevierd. Ik kon het niet laten, en had voor Christine een oranje vestje gezocht én gevonden. Die ga ik missen, echt waar. Meer hierover hier, zoals altijd.

 

Ik had nog net de tijd om snel even naar huis te gaan, en Kobes valies voor het kamp te maken. Die moet vanavond al ingediend worden, zodat ze mee kan met de camion en de kinderen die zelf niet hoeven te dragen.

Bon, tegen vier uur was ik weer netjes present op school, voor het oudercontact. Stormloop het eerste uur, dan een uur zo goed als niemand, en dan weer vollen bak. Zelfs in die zin, dat ik niet klaar was tegen zevenen, maar pas tegen achten. Intussen was mijn telefoon een paar keer gegaan, en toen het van thuis bleek te komen, had ik ook opgepakt. Kobe was in een halve paniek: zijn gerief moest binnengebracht worden bij de scouts tussen half zeven en half acht, en dat ging dus niet lukken. Maar toen kwam Delphine als de reddende engel: die kent me al een beetje, was komen aanbellen met de vraag of het gerief al binnen was, en aangezien Kobes gerief wel volledig klaar stond, had zij het meegenomen. Daar had ik zelf nog niet eens aan gedacht. Prachtig dus!
Aan mijn vader kon ik het niet vragen, want die was het hem afgebold: misverstandje. Die was naar Wondelgem gekomen tegen half vier om te babysitten, maar dacht dat ik tegen zes uur ging thuis zijn – dat ging Wolf zijn, maar die had intussen gevraagd of hij niet bij Quinten mocht blijven slapen – en was dus om kwart voor zeven de belastingsaangiften gaan posten en dan maar naar huis gereden. Kobe en Merel zaten dan maar alleen… Kobe heeft zelf de tafel gezet, ze hebben gegeten, en toen ik na het oudercontact belde (iets voor achten dus) kwam Bart net thuis. Oef.

Ik was namelijk voorbij het terras gereden van café ‘Den Boer’ waar een ganse groep van de collega’s zat, en heb me er nog even bijgezet. Commentaar: “Mens, gij ziet er afgepeigerd uit!” Zo voelde ik me ook wel een beetje. Maar bon, vakantie dus. Hoera.

Regen

Er zijn zo van die dagen waarop ge vanalles gepland had, en dat het weer daar een serieus stokske voor steekt. Meh.

Ik ging deze vakantie eens gaan fietsen met de drie kinderen naar de Lange Velden, en daar dan een multigeocache opstellen. Niet dus. Ook al omdat Wolf de hele week in Center Parcs zit met Quinten, dat ook natuurlijk.

En dus ben ik vandaag zelfs niet uit mijn kot gekomen. Ik heb eigenlijk niet eens veel gedaan vandaag: wat op mijn computer gelummeld, wat gelezen, hier en daar wat opgeruimd, de was opgevouwen, Kobes kleerkast eens uitgekuist, dat soort onzin. Nog niet eens vijfduizend stappen.

Moet ook eens kunnen, zeker? Ik denk dat het daarom zelfs vakantie heet.

Actie-reactie

Plots waren de kinderen weer alle drie verdwenen naar boven, maar aan de geluiden te horen, zaten ze niet in het lab.

Iets later kwam Wolf me om een gewichtje vragen, en nam hij een schaar en een touwtje. Tiens?

Bleken ze een actie-reactieketting te maken, en lukte niet altijd alles even goed. Maar een tijdje later kwamen ze me toch vragen om te komen kijken en te filmen. Wat ook niet even goed lukte, want halverwege werd ik de pas afgesneden door Kobe en Merel, en bleef ik ook nog haperen in een plant. Maar bon, al bij al wel een wijs gegeven!

Vakantie!

Ik ben op. Op.

De voorbije weken zijn echt té druk geweest, té hectisch, té veel. De brochures, de infodag, de website, de gwp, de gwp omgooien… En daarnaast nog een aantal persoonlijke beslommeringen.

Maar bon, het is vakantie. Ik heb deze middag op school een paar van de overgebleven koffiekoeken gegeten als lunch – voor de vijfdes stopte het vandaag al om 12.00 uur – en daarna nog kort vergaderd met directie over de openschooldag. Tegen twee uur was ik thuis, en ik heb niet eens koffie gepakt, ik ben gewoon in de zetel gaan liggen, en prompt in slaap gevallen.

Ik denk dat ik drie dagen ga slapen. Na dit weekend dan wel, want dan heb ik even geen tijd. Maar het is wel vakantie, oef.

(Oh, en de winnaars van ons fotoproject kan je hier zien.)

Tussendag

De kinderen waren eigenlijk echt wel toe aan vakantie. En toen was er het heerlijke, maar toch ook wel drukke weekend in de Ardennen. Dinsdag was ook al een tussendagje, gisteren was er de drukte van het verjaardagsfeestje.

Vandaag was het ook heel fijn weer, maar toch hadden de kinderen geen zin om buitenshuis te gaan. Het was al druk genoeg geweest, ze bleven liever een dagje gewoon thuis. Van mij niet gelaten, maar ze begonnen zich op een bepaald moment wel te vervelen. Ha! Dat was buiten het moederdier gerekend, dat nog een paar kilo’s modder en bladeren in de auto meezeulde, en die graag verwijderd zag.

Dus togen de drie naar buiten, gewapend met emmers, vodden, zeemvellen en vooral ook de stofzuiger. Het resultaat mocht er zijn, trouwens!

En toen had ik ook aan Merel beloofd om met haar koekjes te bakken. Zo geschiedde, aldus.

IMG_0163

Op die manier ging de dag gezapig en rustig voorbij, met nog wat verbeterwerk en zo, en vooral geen gedoe.

Dit was de vakantie van 2015

Ik geef het toe, het lijkt alsof ze voorbijgevlogen is, en ik ben eigenlijk nog helemaal niet klaar voor een nieuw schooljaar. Dat gevoel is nieuw voor mij, dat is voor het eerst sinds ik beginnen lesgeven ben, eigenlijk.

Ze zat wel goed vol, de vakantie, en toch zijn er dit jaar nauwelijks, om niet te zeggen geen, vriendjes komen spelen, en ook het zwembadje heeft na het begin van de vakantie niet meer opgestaan. Tsja. Ik was eigenlijk zelf, na het hectische en bijzonder emotionele einde van vorig schooljaar, aan rust toe, en wilde geen mensen zien. Wat deden we dan wel?

* we gingen naar de tandarts
* we zwommen in de vijver
* Bart en ik namen mijn ouders mee naar het Hof van Cleve
* Wolf ging op scoutskamp
* er kwamen vriendinnetjes spelen, maar Kobe was ziek
* Merel ging logeren, Kobe vertrok op kamp, en Bart en ik gingen eten in het Zilte
* ik ging shoppen terwijl Merel aan het dansen was
* er was een piratendagje
* ik ging naar de allergoloog voor een allergie die geen allergie was
* er kwamen vrienden langs
* en ik nam noodgedwongen rust wegens een protesterende rug
* we genoten volop van de zomer aan het zwembad in Lembeke
* en liepen rond in de Ikea
* er kwam veel larpvolk slapen
* we speelden een spel in Brussel
* en pikten daarna Merel op in Merchtem
* We keken onze ogen uit naar de Belle Epoque in de zoo
* en liepen toch nog even rond op de Gentse Feesten
* We wandelden met oma en opa in het Leen
* er was er eentje jarig
* en daarom vierden we een klein beetje feest
* we vergezelden Bart naar het ziekenhuis
* we zaten een weekje in Kreta
* we namen de veerboot, en daarna nog eens
* prutsten met klei, en fietsten
* de jongens en ik fietsten door Gent
* we begonnen te geocachen, onder andere in Zomergem
* en gingen daarna vijf dagen geocachen in de Ardennen
* we hingen een dagje de Tolkiengeek uit
* de kinderen gingen alledrie op kamp, en ik nodigde vrienden uit om te lunchen
* intussen werkte ik de badkamer af
* er kwamen leerlingen langs
* en ik leerde Wolf klussen
* we geocachten in de regen
* en vierden feest in Planckendael in de stralende zon
* om dan weer tijdens de regen gezelschapsspelletjes te spelen
* en we sloten de vakantie af met een weekendje aan zee
* en een dagje Plopsaland

En dat was dat, voor de zomer 2015. Op naar het volgende!

IMG_8547

 

Toonmomenten kamp

Elk kinderkamp, of het nu een sportkamp, IdeeKidskamp of nog iets anders is, heeft blijkbaar een toonmoment. Op de kinderen hun kamp was dat vandaag niet anders. Merels groep mocht zelfs twee dansjes, omdat het een danskampje was, en ze genoot er duidelijk van.

 

Kobe was op Groene-Vingerskamp, en die hadden zelf een liedje gemaakt. De eerste zinnetjes heb ik niet, daarna kon ik probleemloos filmen.