In de kleine dingen is hij dan wél weer een romanticus…
Vierjaarstaart
Dat is gelukkig geen taart waar vier jaar werk aan is, al voelt het soms wel zo.
Zondag is Merel jarig, en dat wordt morgen gevierd op school. En dus bakte ik vandaag een kokostaart, die ze na schooltijd mochten versieren, en die morgen samen met de klasgenootjes verorberd kan worden.
Zoals verwacht, werd de basiskleur roze. Ik had nog n̩t genoeg roze marsepein in huis, oef. En toen mochten ze zich uitleven met de andere kleuren РMerel wou er maar een paar bij Рen vooral met alle mogelijke decoratie. Ik had er zelf al behoorlijk wat staan, en van oma had ik dan ook nog een grote pot gekregen.
Het resultaat was, nu ja, een vierjaarstaart van een roze meisje, vermoed ik. Ze was er in elk geval stapelzot van ^^
Verjaardagsfeestje Kobe
Om één of andere reden kon ik mezelf er precies niet toe brengen uitnodigingen voor Kobes kinderfeestje rond te sturen. Het bleef maar aanslepen, en het ventje had nochtans echt een feestje verdiend.
Toen hij woensdag op het feestje van Ayo was, en ik daar de meeste andere ouders zag, hakte ik meteen de knoop door: “Nu vrijdag bij Kobe?” Het kon voor Sebastiaan en Jonathan, zijn twee beste vrienden, en ook Ayo kon. Helaas was dat niet het geval voor Xander, Nomi, Kaat en Bo, maar bon. Op die manier konden ze ook niet te snel in ruzie slaan.
Sebastiaan was hier al van elf uur, en bleef meteen ook slapen: een extra verjaardagstraktatie!
Er was taart
Er was een schattenjacht, waarbij Wolf ze van de ene locatie naar de andere stuurde, via tien verstopte briefjes, en waarbij ze uiteindelijk de met snoep gevulde gegraveerde glazen vonden.
Er waren oliebollen, en daarna werd er op de Kinect gespeeld
Er was eigenlijk vooral ook veel lawaai, geroep, gelach en geloop. En na afloop een serieus moeë Kobe, vrees ik. Maar ik denk dat het wel in orde was, ja.
365 – 10 augustus 2014 – taart voor Wolf en Kobe
365 – 13 mei 2014 – verrassingstaart
365 – 11 mei 2014 – moederdagtaart
365 – 13 april 2014 – prinsessentaart
Vrijdag taartdag
Toen ik de foto van de dag postte, moest ik eraan denken: ik heb het nog niet gehad heb over vrijdag=taartdag van mijn zesdes.
Ik heb een vrij grote groep zesdes dit jaar, 23 man sterk, en die spreken tegenwoordig onderling af om een taart te bakken op vrijdag. Ik snij die dan vlak voor het speelkwartier aan, en zo heeft iedereen een klein stukje. Ha ja, want een taart in 24, dat valt klein uit.
Hoe is dat gekomen? Ik weet het eigenlijk niet met zekerheid. Ik vermoed dat het gestart is met de verjaardag van Stephanie, toen haar vriendinnen een cake mee hadden. Ze vonden dat toen enorm gezellig.
Daarna ben ik beginnen dreigen bij twee van mijn grootste kletskousen: “Freek, als ge nu nog één keer uw mond opendoet tegen uwe gebuur, moet ge een taart bakken tegen volgende week!”. Freek kon zijn mond niet houden, en toen hadden we fantastisch lekkere appelcake. En sindsdien volgen de cakes en taarten elkaar op: regenboogtaart, brownies, chocoladecake, een soort broodpudding met kersen…
Mijn verjaardag viel ook net op een vrijdag, en toen had ik mijn standaard kokostaart mee. Ze doen niet allemaal mee, jammer genoeg, maar vinden het precies wel allemaal even lekker. Maar eigenlijk heb ik er totaal niks mee te maken: ze regelen dat compleet onderling, en zijn ook onderling op het idee gekomen. Ik zorg alleen dat er een mes is, en heb ook een rol keukenpapier meegenomen zodat er geen kruimels achterblijven.
Ik vind het eigenlijk helemaal niet erg ^^
Verjaardagsfeestje Merel, mét taarten
Bij een verjaardag hoort een feestje, uiteraard. Omdat drie jaar nog wat te klein is voor een kinderfeestje, kreeg Merel enkel het familiefeestje, maar dat vond ze blijkbaar niet erg. Er was namelijk taart, en in de ogen van mijn dochter is taart erg belangrijk.
Ik heb het dan ook op mij genomen, voor het eerst in lang, om de taart zelf te maken: het weekend was een extra dagje, en ik zag het wel zitten. Gisterenavond ben ik dan ook aan de misérable begonnen, omdat die eigenlijk het lekkerst is als ze al een dagje staat. De calorieën van dat ding wil je écht niet weten – denk instant aderdichtgeslib- maar ze is ongelofelijk lekker! Recept van Goe Gebakken van Sofie Dumont, overigens.
Deze morgen ben ik dan eerst de basis van de chocoladetaart beginnen maken, want die moet een uur of twee in de koelkast, en dan aan de beertjestaart begonnen.
Die chocoladetaart, naar recept van alweer Sofie Dumont, is eigenlijk simpel: een chocoladebiscuit, waar een dikke laag chocomousse tussen gaat, en dan wordt het geheel overgoten met een ganache. Alleen was mijn vorm iets kleiner dan bedoeld, en dus mijn chocomousselaag iets dikker, en daardoor steef die minder op. Toen ik de taart dan ook wilde ontvormen, viel ze quasi uiteen. Ik heb snelsnel de vorm er terug opgezet, en de taart in de diepvries gekegeld. Ze werd daardoor wel heel mooi om te versieren, maar hopeloos onpraktisch: het biscuit was ook lichtjes bevroren, en dus moest je hard duwen om de taart te snijden, en duwde je de mousse er weer van tussen. Maar ze was tenminste mooi!
De ganache is trouwens ideaal als zelfgemaakte choco: fantastisch lekker op de boterham.
De beertjestaart is in feite een biscuit van drie lagen met telkens een laag crème tussen van slagroom, plattekaas, suiker, gelatine en fruit uit blik. Rondomrond is ze ook afgewerkt met diezelfde crème (zonder het fruit) en dan berenkoekjes er tegengeplakt, en dan een vormpje met cacaopoeder. Merel vond ze fantastisch!
Als laatste taart, ook weer recept van Goe Gebakken, heb ik zelf een brésilienne gemaakt: een knapperig koekjesdeeg, met daarop vanilleflan, en slagroom en gekaramelliseerde amandelschilfers.
Het resultaat van een ganse avond + voormiddag werk mocht er dus wel zijn:
Merel kreeg een hoop cadeautjes: een reuzenpuzzel, een kleedje voor Grote Pop, een caravan (in Duplo-achtige stenen) van Hello Kitty, een Lalaloopsie, en vier pluchen dierenmaskers. Vooral die laatste waren een gigantisch succes:
Maar ook de Lalaloopsie liet ze niet meer los, en de Hello Kitty caravan moest meteen gebouwd worden.
Er werden natuurlijk ook kaarsjes uitgeblazen:
en er werd vooral veel gespeeld. Ik denk wel dat ze het leuk vond, mijn kleine meisje. Op naar de vier jaar, liefje!
365 – 11 november
