Zaterdag taartdag

Zaterdag taartdag, is dat dan niet gewoon taart op zaterdag? Wel, nope.

Twee jaar geleden had ik vijf zesdes, en dat was een heerlijk klein, eigenzinnig klasje. En ja, we deden zeer consequent van taartdag. Op de laatste taartdag werd geopperd dat we dat eigenlijk af en toe eens moesten verderzetten, en ik nodigde hen allen uit bij mij thuis, ergens ooit op een later te bepalen namiddag, om taart te eten.

Eerlijk? Ik heb er vorig schooljaar eigenlijk compleet niet meer aan gedacht. Wel aan de individuele leerlingen, maar niet aan het feit dat we die taartdag gingen doen.

En toen kwam er een berichtje van Dorian in de Whatsapp groep die speciaal daarvoor gemaakt was: dat hij toch zooo veeeeeeel zin had in taart. Dat hij doodging van de honger. We begrepen het meteen, en met enige moeite – zo van die studenten, dat heeft nooit tijd, jong – legden we deze namiddag vast om 17.00 uur. Vroeger ging niet, want dan was een van hen ook nog bezig.

Ik had gezegd dat ik wel iets ging bakken, en Dorian ging een taartje meebrengen van de winkel. Perfect. En toen had ik een grote cake gebakken met appeltjes uit de tuin, en had Dorian een citroenmerengue mee. En had Kaat twee schaaltjes fantastische kaastaart mee. En bracht Alenka zowel cupcakes met een paars laagje mee, als de kaneelrolletjes die ze toen vaak meenam. Resultaat? Veel te veel taart, maar wel echt het taartdag gevoel.

Er werd getetterd, en Dorian haalde een pak kaarten boven en we speelden Bullshit, iets wat ik niet kende maar waarmee we goed gelachen hebben.

Tegen zeven uur heb ik hen buitengestoken, want Merel had intussen zelf al gegeten en Bart kreeg ook wel een hongertje.

Kaat, Reyyan en Dorian pikten nog een appeltje mee van de boom, Ben werd opgehaald en nam meteen Alenka mee, en ik zwaaide hen uit.

De eerste “zaterdag taartdag” was een feit, en ik vond het echt wel fijn om die jonge mensen terug te zien, en hen alweer een stukje verder in het leven te zien staan. En ja, mijn hart zong door het feit dat ze niet zomaar samen afspraken, maar het helemaal zagen zitten om gewoon hier af te spreken, met mij erbij. Teken dat ik toch iets goed doe als leerkracht, denk ik dan.

Redelijk impromptu feestje

Gisteren of eergisteren had Gwen ons uitgenodigd om iets te komen drinken voor haar verjaardag. Ze had snel wat mensen uitgenodigd, zei ze, wie kan komen, komt. Dat bleek nog verrassend veel volk te zijn, waardoor het een gezellig drukke bedoening werd.

Het was wel aan het stormen en gieten toen we aan het rijden waren, en we zijn zelfs even in de auto blijven zitten omdat het net iets te hard regende. De temperatuur schoot meteen van 30 naar 18, maar klom later terug naar 26.

En er was taart. Met kaarsjes van 45. Want ja, op die beslissing komen we niet meer terug, Gwen en ik.

Heel erg lang zijn we niet gebleven: we waren allebei behoorlijk moe en vrijdagen zijn daarom niet ideaal. Maar fijn was het wel, ja.

Taartverrassing

Bart had alle kleren van Nelly meegebracht naar hier: het is zonde om dat weg te gooien, er zitten mooie dingen tussen. Ikzelf heb er een jasje uitgehaald, enkele sjaals en een slaapkleed of twee. Merel heeft er twee truitjes – Xandres, nota bene – en enkele T-shirts tussen gevonden. Ik had al een zak met kleedjes meegenomen voor Peggy, die er ook enkele de moeite waard vond, ook Ann had er al eens door gekeken en enkele dingen uit gehaald, en ik had ook Asse, mijn kuisvrouw, er eens in laten snuisteren. Zij had er onder andere twee jassen uit gehaald, een aantal broeken en rokken en nog wel wat. Soit, ik blij dus dat ik er mensen plezier mee kon doen.

En toen belde gisteren in de late namiddag plots Asse: of ik thuis was? Euh, ja? Goed, zei ze, dan kom ik af. Huh? Iets later – ze woont maar enkele straten verderop – stond ze hier dus voor de deur met een geniale zelfgemaakte taart. Als bedanking voor de kleren, zei ze. Ik stamelde dat dat helemaal nergens voor nodig was geweest, dat ik die kleren toch ging wegdoen en dat ik er dan liever iemand een plezier mee deed.

Tarara, zei Asse, ze wilde me er graag voor bedanken en ze bakte al eens graag. Nu, bij mij valt dat al niet meer onder gewoon ‘bakken’, dat is al zo net iets meer. Net iets veel meer. Oordeel gewoon zelf:

Een rijkelijk chocoladegebak met zeer royale crème, uitbundig versierd. Goh ja, zei Asse, dat was eigenlijk nog niks speciaals, waarop ze me een resem andere taarten toonde die ze ooit al gemaakt had. Bon, ik weet nu wel waar ik moet zijn als ik een taart wil.

84

Ons pa werd afgelopen donderdag 84 jaar. Een hele prestatie, zeer zeker, al is hij intussen wat wankel te been, bij momenten nogal afwezig en dus ook niet aandachtig als we iets willen zeggen. Maar dat neemt niet weg dat hij nog steeds graag leeft, met smaak eet, veel leest en af en toe tv kijkt.

Zoals elke zondag kwam hij ook vandaag bij ons eten, en ook Roeland was erbij met de rest van zijn gezin. Door een misverstand was Jeroen helaas niet van de partij, maar dat had er wel voor gezorgd dat de hoop beperkt bleef, zodat ik simpelweg spaghetti met bollekes heb gemaakt zoals ons ma dat altijd deed, en dat er dan taart was en zo.

We zaten buiten, genoten van het heerlijke weer en tetterden honderduit. En ons pa zat erbij, keek ernaar, en vond dat het goed was.

Even een verjaardag gaan wensen!

Kobe zit in Montenegro, maar Merel en Wolf waren wel thuis, en dus stapten we met zijn drietjes de auto in en reden naar Ronse. Daar passeerden we eerst nog bij een bakker om een taartje te halen – vier personen bij een bakker, dat zijn acht personen in de normale wereld, duidelijk – en waaiden binnen bij Omaly die 83 werd vandaag. Haar gezicht was zalig: ze had ons duidelijk niet verwacht! Het werd een gezellig momentje, maar heel erg lang zijn we niet gebleven: Koen was in de voormiddag al langs geweest en ze verwachtte nog enkele vriendinnen later in de namiddag. Maar yup, ik denk wel dat ze blij was ons te zien.

Aansluitend passeerden we nog even bij opa, die de meest bizarre verhalen heeft zitten vertellen over zijn kamergenoten, en waarbij we ons een kriek hebben gelachen. Opa genoot er duidelijk van, zijn ogen blonken. En dat zegt veel over de vooruitgang: nog geen idee waar het zal eindigen, maar het is duidelijk wel aan het beteren.

En ja, niet alleen het kruis van Ekkergem Kerk staat paraplu, ook de spits zelf is scheef, daar zijn we het intussen met zijn allen over eens.