Acta Diurna de muliere ludenti
Merel had gisterenavond al de Halloweentocht in de Lange Velden, waar Lieze woont. Ze doet die tocht elk jaar, toch als de vriendinnen niet net op scoutsweekend zijn of zo. Vroeger gingen Els en ik mee, nu doen we dat al eventjes niet meer. Onze lieverdjes zouden dat ook niet op prijs stellen, denk ik.
Merel had al een heel tijdje in gedachten wat ze wilde doen, maar pas gisteren kwam ze nog met extra vragen af: of ik zo niet van die groene ‘scrubs’ kon vinden, van die operatiezaalkledij. Euh… Ik dacht even na, kwam uit bij een kennis uit de rugby die intussen met pensioen is en operatiezaalverpleegster was. Even gebeld, en jawel, ik mocht er ophalen! Nog beter: ze moest die niet meer terug hebben, we mochten er dus zelfs bloedvlekken op maken.
Ik passeerde nog even – met de nodige rustpauzes, want de rug wilde echt niet mee – langs de Avothea die hier vlakbij is om rode schmink en nepbloed, en samen met oma’s doktersjas was de outfit compleet.
Geef toe: ze zag er zalig uit!
Het had wat voeten in de aarde en de definitieve inschrijving is er nog steeds niet, maar: Merel en Lieze hebben vandaag hun eerste toneelles aan de academie gevolgd!
Muziek was Merels ding eigenlijk totaal niet, daar waren we al een tijdje achter, en woord is het helemaal. Vandaag was er de eerste sessie van het schooltoneel – van 13.00 uur tot 15.00 uur – en om 18.00 uur zette ik beide dames af in het MUDA in Evergem, voor hun eerste les binnen het officiële deeltijds kunstonderwijs, ook van GO! scholengroep Gent.
Er was wat getwijfeld: zouden ze les volgen op woensdag, of op vrijdag, of toch op zaterdagvoormiddag? Dat laatste was dan wel in de Poel en niet in Evergem, maar het kon perfect. Na wat gedoe bleken ze toch voor de woensdag te gaan: het schooltoneel loopt maar tot in januari, en de rest is een kwestie van plannen. En op woensdag zitten ze dan tussen leeftijdsgenootjes en kunnen ze eigenlijk ook met de fiets gaan, als geen van ons kan voeren.
Ik ben eigenlijk wel blij: het is een kwestie van principe dat mijn kinderen muziek kunnen, en Wolf heeft al een paar keer gezegd dat hij daar echt dankbaar voor is. Maar woord, dat is mijn lust en mijn leven, en ik ben zo ongelofelijk blij dat mijn dochter daarin mijn voorbeeld volgt. Ze leest, ze maakt presentaties, ze speelt toneel, en nu volgt ze dus ook les.
Heerlijk, toch?
Merel kwam een tijdje geleden af: “Zeg mama, wil jij iets haken voor mij? Ik heb iets gezien op TikTok, en het is echt mooi, maar er zit niet echt een beschrijving bij, ze toont gewoon zo’n beetje wat ze aan het doen is. Maar ik vind het echt mooi, en ik vraag mij af of jij dat ook zou kunnen.”
Euh…
Ik kreeg van haar het filmpje doorgestuurd:
@blue.aries.studios new crochet inspo for summer! 🌷 obsessed with how this freehand baby doll top turned out, should I drop a full tutorial? #crochet #crochettok #crochettiktok #crochettutorial #crochetpattern #easycrochet #crochettop
Ze gaf me er ook nog twee foto’s bij:
Maandag waren we dus om garen gegaan: een hele fijne witte draad, geen katoen maar wel speciaal voor baby’s en gevoelige huidjes, en dan een roze met alpacawol in.
Die witte draad bleek geen cadeau te zijn: heel erg dun, zodat het bovenstukje maar liefst 42 rijen van 148 bleek te beslaan, een draad die bijzonder snel splitste, en die ook hier en daar gewoon aan elkaar geknoopt bleek. Koop dan al eens garen in een “echte” wolwinkel, in plaats van bij de Zeeman…
De roze wol was al niet veel beter: die haakte zodanig in elkaar dat je niks opnieuw kon uittrekken: ik was begonnen met een schelpsteek maar die was niet helemaal zoals Merel het wilde, dus wou ik die uittrekken, maar dat ging dus niet. Ik heb de draad een paar keer kapotgetrokken en uiteindelijk heb ik het stuk er gewoon afgeknipt.
Maar het eindresultaat mag er zijn: Merel was er bijzonder blij mee en wilde het maandag al meteen dragen Рze spreekt af met haar vriendinnen Рmaar had dus een paar kleine aanpassingetjes gevraagd: het witte stukje iets langer en dus het roze wat minder lang, en iets minder d̩collet̩. Maar ze ziet er wel fantastisch mee, vind ik.
Eigenlijk ga ik nu bloggen over iets waar ik zelf niet eens bij was, maar ik kan het niet zomaar laten voorbij gaan: het concert van Taylor Swift in Gelsenkirchen.
Dankzij Annelies – nog eens een dikke merci! – had Bart vier VIPtickets kunnen kopen voor een van de Duitse shows: voor Merel en hemzelf en zijn broer Koen en diens dochter Liv, ook een swiftie. Koen pikte hen deze morgen om half elf op, in Gelsenkirchen gingen ze eerst even naar het hotel, pikten toen de VIPpakketten op, gingen zich omkleden en zaten tegen half zeven, als ik het juist heb, in de arena. En toen, ja, was er de show…
Ik heb stapels foto’s en filmpjes van Bart gekregen, ik zet er hier enkele, gewoon omdat het zo zalig is…
(voor de rest van de filmpjes ga je later moeten terug komen kijken, youtube heeft een dagelijkse uploadlimiet. En ja, er zijn nog wreed wijze dingetjes bij)
Vandaag moest Merel naar de orthodontist om aan te spannen, maar vooral ook aan de ene kant een rekker en aan de andere kant een veertje te krijgen: haar onderkaak moet lichtjes verplaatst worden. Het installeren deed geen pijn, maar ik vermoed dat ze het tegen vanavond echt wel zal voelen.
Om de mentale pijn nu al te verzachten, fietsten we daarna verder richting de Zeeman en het Kruidvat: ze had een effen wit T-shirt nodig om die te bewerken voor het optreden van Taylor Swift: de bedoeling is dat er een tekst op komt ‘WHO IS TAYLOR SWIFT ANYWAY? EW.” Dat is blijkbaar een vaste outfit en daar gaat ze voor.
Bon, T-shirt binnen en een resem sokken en dergelijke, en dan naar het Kruidvat voor extra zonnecrème en nog wat, en dan naar de Atita, want ja, die tekst moet er ook nog op komen. Alleen hadden ze daar geen opstrijkletters, maar wel opstrijkvellen papier die je zelf kan beprinten. Misschien is dat nog beter, want dan is het meteen het lettertype en de grootte van de letters die ze wil.
De bibliotheek ging pas open om half vier, daar waren we te vroeg voor, zodat ze dat dan morgen maar moet regelen. Maar yup, ze was wel goed gezind geworden van het geheel, ondanks het tandengedoe.
We hopen dat het zo blijft…