Geocachen in Lochristi (deel 7)

Stralend weer gisteren en dus geen enkel excuus om niet te gaan geocachen vandaag. Ons pa sputterde zelfs niet meer pro forma tegen, hij had er zin in. Nochtans was het geen evidentie: hij was wat duizelig en had geen evenwicht. Tsja, dat komt ervan als je zelf niet gaat wandelen natuurlijk: het wordt niet miraculeus beter als je 80 bent en parkinson hebt.

Maar bon, hij werd op sleeptouw genomen en wandelde dapper mee in de warmte. Hij zuchtte wel af en toe eens diep, maar al bij al werden er toch twee kilometer afgelegd, dacht ik.

Soms doe ik die mens echt wel wat aan… Aan de andere kant, hij geniet ervan en heeft er, fysiek én mentaal, deugd van.

Toen we op de Antwerpsesteenweg richting huis reden, dacht ik er plots aan dat er een plek was die ik hem al lang eens wilde laten zien, maar waar we tot nu toe eigenlijk nooit tijd of goesting voor hadden gehad.

Vandaag kon het best en dus reden we, tot zijn grote verbazing, naar het Executieoord in Oostakker. En nee, we waren daar niet de enige.

Het is echt wel een indrukwekkend oord, met de graven, de beelden en vooral ook de wagon die effectief gebruikt is voor transport naar Auschwitz en Bergen-Belsen.

Om het even van ons af te zetten, namen we in het terugkeren gewoon het veer van Langerbrugge. Een boot, het blijft altijd weer leuk.

De kleren maken de vrouw

In de krokusvakantie waren Merel en ik al een eerste keer gaan kijken voor kleren voor haar lentefeest. Heel veel hadden we toen niet gevonden: enkel een broek voor haar.

Vandaag reden we naar Lochristi: de volledige Antwerpsesteenweg is daar één grote galerij van winkels, en vooral: het was er niet echt druk. We gingen opnieuw winkel in, winkel uit, maar deze keer vonden we het geen van beide zo erg. En jawel: score! In de JBC paste ze iets anders en griste ik in het passeren nog een T-shirtje mee naar de paskamer: bingo! Een heel eenvoudig, poepsimpel zwart croptopje met korte mouwen, maar dat was precies wat ze wilde!

We keken verder en vonden voor mij warempel ook nog een kleedje, in zwart-wit. We weten dus al wat het thema zal zijn ^^ Merel kreeg ook nog haarknijpers die eindelijk groot genoeg waren en nog een paar kleine dingen, en ze was helemaal opgewekt! Nu enkel nog schoenen, en ze is er.

Morgen gaan we ook kijken voor een zaal, al heb ik die eigenlijk al min of meer vastgelegd, aangezien ik er zeker van ben dat het in orde zal zijn.

Enfin, voor een keer een bevredigende namiddag shoppen zonder dat we er allebei een slecht gevoel en koppijn aan overgehouden hebben.

Nu nog de zaal, de schoenen, het kapsel, de foto’s en de uitnodigingen. We hebben nog een goeie maand…

Geocachen in Lochristi (deel 6)

Jawel, nog een zondag, en nog een aflevering van het cachen in Lochristi, deze keer in het dorp zelf en aan het station.

Ons pa had het lastig met het wandelen, hij was de hele week ziek geweest zonder me iets te zeggen of zonder de dokter te laten komen. Tsja…

Opmerkelijk: hij had zelfs zijn taart laten staan, en het was er eentje met slagroom.
Ik maak me zorgen, ja.

Geocachen in Lochristi (deel 5)

We zijn nog lang niet uitgecacht in Lochristi, zo blijkt. Ook vandaag was het zonnig en koud en werd ons pa op sleeptouw genomen.

Het werd vooral een hoop gezoek – we vonden er eentje maar ternauwernood – en een paar losse caches die daar ook lagen.

Alleen maakte ik me op een bepaald moment wel zorgen: we hadden lang op één plek staan zoeken, dus het was zeker niet dat ons pa buiten adem was. Maar we gaan terug in de auto zitten, en plots zie ik dat hij bleek wegtrekt. Hij voelde zich absoluut niet goed en kreeg precies geen adem. Nu, het was van voorbijgaande aard, nog die chance, maar ik was er toch efkes niet gerust in. Hmm…

Hij was wel de afgelopen week geen enkele keer gaan wandelen, en ik merk duidelijk het verschil, en hij eigenlijk ook, als hij eerlijk is. Het is maar te hopen dat het weer nu wat betert, zodat hij ook elke dag weer even kan gaan buiten lopen. Maar op zondag sleep ik hem toch al mee…

(En ge krijgt nog een foto van de achterkant van de kerk van Lochristi: ze hebben daar een fijn parkje van gemaakt.)

Geocachen in Lochristi (deel 4)

Opnieuw een redelijk frisse maar wel meer dan behoorlijk zonnige zondag, en dus werd ons pa opnieuw meegesleept richting Lochristi om er verder te cachen.

We namen het veer omdat Meulestee Brug nog altijd afgesloten is, en dat is eigenlijk steevast een mooi begin van de tocht, toch?

En toen was er, zoals elke zondag, taart met koffie en werd het nog extra aangenaam.

Toen ik ons pa naar huis bracht, was dat net zoals vorige week net rond zonsondergang. Ik repte me nog en kon nog net de ondergaande zon vastleggen, maar ik ga valsspelen en die foto voor morgen als foto van de dag houden.

Geocachen in Lochristi (deel 3)

Prachtig weer, zij het misschien een beetje fris, en dus werd ons pa gesommeerd om de auto in te stappen en mee te gaan cachen in Lochristi. Er zijn in totaal 50 caches hier, en we hebben er nog maar 13 gedaan, we zijn dus nog wel eventjes bezig. Maar we jagen ons vooral niet op, en ik merk dat ons pa er ook echt wel deugd van heeft ^^

En tegen vijf uur was er taart, en dat smaakt dan extra als je buiten hebt gelopen.

En ook: toen ik ’s avonds terug reed, was er aan ’t sas een prachtige zonsondergang. Oordeel zelf.

Geocachen in Lochristi (deel 2)

Twee weken geleden had ik ons pa in een grauw winterweer mee op sleeptouw genomen naar Lochristi. Cacher Francobello zit intussen aan nr. 36 van zijn rondje, en wij hadden er nog maar zes van gedaan.

Vandaag was het stralend weer en ik liet ons pa de keuze: opnieuw Lochristi of een labcache in Gent stad? Zonder aarzelen ging ons pa voor Lochristi en dus zaten we iets over tweeën in de auto richting geocaches. Waar we de vorige keer een foutje hadden gemaakt bij nr. 6, wisten we nu wel zeker waar we moesten zoeken, maar door een foute hint – mijn fout – zochten we ook nu opnieuw vergeefs. Derde keer goede keer, daar ben ik zeker van.

We reden wat verder en vonden uiteindelijk vijf caches van dit rondje en een Church Micro bij de kerk van Hijfte. Meer wilde ik er niet doen, want het ging niet bepaald vlot bij ons pa: hij duizelde en stapte niet vast. Tsja, in dit winterweer gaat hij ook nooit wandelen en daar draagt hij de gevolgen van natuurlijk. Maar het was stralend weer en we genoten er echt wel van.

En foto’s, daar heb ik zelfs niet aan gedacht.