Geplaatst op

Rondcrossdagje

Dat het weer een van die noodzakelijke rondcrossdagjes was.

Het was nochtans rustig gestart, met een koffietje, terwijl de kinderen naar de dagelijkse Ketnetfilm keken. Maar daarna hesen ze zich in hun kleren, en aansluitend in de auto, op naar Lochristi-Oostakker.

Wolf kreeg een echte zonnebril – een duur ding – omdat hij evenveel last heeft van licht als ik. Hij is gewaarschuwd: hij krijgt er maar eentje. Als hij die kwijtspeelt/beschadigt, worden het weer goedkope supermarktmodelletjes.

Aansluitend kreeg Kobe nieuwe schoenen uit de Brantano, want de vorige waren echt versleten – lees: gaten in de zolen. Ach ja, ik heb me er intussen al bij neergelegd dat hij niet langer met een paar doet dan een maand of twee. Gelukkig waren er nog de bonnen van VISA, waardoor er toch weer tien euro korting was.

En toen hadden ze honger, en lonkte de Pizza Hut. Alwaar we allemaal het buffet namen, en Merel niet hoefde te betalen omdat ze maar één stukje had gegeten. Chique van die mannen, echt waar.

Er sloeg al enige vermoeidheid toe, zeker bij Merel die nog wat met de pokken in het kleine lijfje zit, maar onversaagd togen we naar de Decathlon voor een nieuwe lange sportbroek voor Wolf, en reden daarna door naar de Zeeman om te kijken of ze er toevallig goeie wol hadden voor de punnikset. Helaas, maar Merel kreeg wel een aantal nieuwe leggings, en vooral ook een schattig knaloranje Dorakleedje. Had ik haar niet tegengehouden, ze had het ter plekke aangetrokken. Wat ze overigens wel deed met haar nieuwe roze petje. Een kinderhand, nietwaar.

Enfin, geen wol gevonden, dus richting de Veritas. Daar hadden ze ook niet de gewenste wol, maar gelukkig wel de nieuwe manchetten voor de gekregen, en aan de manchetten versleten fleecetruien voor Wolf. Zalige truien van ’t unief, en hij wil ze graag dragen op school.

Toen was iedereens pijp uit, en vegeteerden we allemaal een uurtje in de zetel thuis. Maar no rest for the wicked: om vier uur zaten we alweer in Mariakerke bij de orthodontist. Niet dat we al aan beugels toe zijn, maar Wolfs melkhoektanden zitten in de weg voor zijn definitieve, en de orthodontist bevestigde dus het vermoeden van de tandarts: ze moeten eruit. Volgende week afspraak maken bij de tandarts dus. Ook Kobe kreeg een onderzoek en een voorschrift: infantiel slikpatroon, iets wat een logopedist kan wegwerken.

Enfin, vermoeiende dag, en dat noemen ze dan vakantie…

Geplaatst op

Rommel en brol, mét budget

Ik moest vandaag dat vestje van Merel ophalen, dat ik besteld had. Meteen nam ik de kinderen mee naar Lochristi, want ik had ze beloofd dat ze knutselgerief uit de Action kregen, nadat ik vorige week zo’n gigantische hoop mee had gehad voor tien euro.

Het is dus echt niet te schatten welke rommel en brol ze daar verkopen, en hoeveel volk er dan ook in zo’n winkel staat. Het was er druk en heet, en toch hebben de kinderen zich voorbeeldig gedragen.

Ik had hen elk een budget van tien euro gegeven. Daarmee mochten ze uitkiezen wat ze wilden, maar ze mochten er niet over gaan. Snel schoten de jongens elk een andere richting op, terwijl ik met Merel in de rekken snuisterde. Zij koos al snel een boekje met een uitdrukbaar prinsessenkasteel in karton, dat je daarna nog helemaal in elkaar moet puzzelen. Daarnaast wou ze stempelstiften, en had ze ook nog een leuke zeemeerminprinsespop (sic) gezien. Plots zag ze echter een Disney prinsespop, en toen wilde ze die. Toen ik zei dat ze die mocht hebben, maar dat ze dan wel het boekje en de stiften moest terugleggen, dacht ze even héél diep na, en besloot toen toch maar voor de zeemeermin + boekje + stiften te gaan.

Ook voor de jongens was het een prima oefening: Kobe koos een aantal ponsen, een doos met hele grappige zelf te maken figuurtjes in fluffy staaldraad en een pak dik metalig papier. Eigenlijk bleef hij nog een eindje onder budget, maar hij vond het genoeg. Wolf daarentegen was vastbesloten het maximum uit zijn budget te halen, maar had iets waarvan hij niet wist hoeveel het kostte. Hij had een groot flashy geweer met mousse projectielen mee, een duimkickerspel, iets dat je moet opdraaien met twee touwen, en dat dan snel draait en lawaai maakt (geen idee hoe het heet, maar wij hadden het vroeger ook, in de categorie van een jojo en een tol en zo) en een scheetkussen. Dat laatste stond niet geprijsd, maar hij hoopte onder de tien euro te blijven. En jawel, de kassa zei 21, 70 euro voor de drie. Mooie oefening in budgettering dus.

Dat het brol was, bleek intussen ook al: de duimkicker legde bijna onmiddellijk het loodje, maar het draaiding was een groot succes, vooral op de scoutsfuif ’s avonds. En dat geweer, dat schiet verdomd ver. Met Merel ben ik het kasteel aan het bouwen, en Kobe heeft al massa’s figuurtjes uitgeponst in het metaalpapier, met een heel mooi resultaat. Dik in orde dus. Lang leve de brol uit de Action ^^

Geplaatst op

Productieve dag, enfin, min of meer

Dat zalige weer, dat doet wonderen voor mijn humeur! Helaas nog niet voor mijn longen, maar dat komt hopelijk nog wel.

Ik heb rustig de was buiten gehangen, gekookt, en ik heb zelfs een uur buiten in de zon gezeten, ongestoord, terwijl ik zat te lezen! Du jamais vu gewoon! Ik had ook de Fatboy uitgehaald, en daar werd enthousiast in gespeeld, vanzelfsprekend.

IMG_8072

IMG_8070

IMG_8071

Helaas moest ik ook nog richting Lochristi naar de winkels, om die bestelde schoenen voor Kobe, en eens kijken of ze dat giletje voor Merel daar in de juiste maat hebben. Oh, en knutselgerief vinden voor Nands verjaardag. Zeggen dat ik er geen zin in had, was een understatement: veel te mooi weer om in winkels te gaan lopen, en door die heftige verkoudheid voel ik me nu niet bepaald super.

Maar bon, wat moet dat moet, dus ik naar de Torfs. Ik heb daar het record gebroken, denk ik: twee minuten, binnen en buiten. Ha ja, want het stond netjes te wachten.

Omdat mijn auto toch geparkeerd stond voor de Lola & Liza, ben ik ook daar binnen gewipt. Ik moet namelijk ook zelf nog een outfit hebben voor die communie, vandaar, en dan is het kwestie van op het juiste te vallen. Mijn oog viel meteen op een kleedje in donkerblauw met felpaars en feloranje, maar ik twijfelde nog toen ik uit de kleedkamer kwam. Meteen kwam een van de verkoopsters op mij af: dat het me te breed maakte in de heupen, en of ze me een paar andere kleedjes mocht voorstellen en komen brengen? Uiteraard, ondanks het feit dat ik de meeste prints die er hingen, niet zo graag zag. En dus liep Claudia om een kleedje of vijf, waarbij ze al meteen na het tweede vaststelde dat ik blijkbaar een moeilijke was, want dat die fletse kleuren me echt niet gingen. Of ik dat eerste kleedje, dat ik graag zag, niet nog eens kon aantrekken? Maar deze keer met een corrigerende slip eronder?

Dat vond ze een heel pak beter, en ik eigenlijk ook wel. Ze haalde er nog een fantastisch oranje blazertje in een soort tricotstof bij, en ik vond het prachtig. Ikke, oranje, jawel. En voor 116 euro heb ik dus een kleedje, een blazer, bijpassende nagellak, en ik heb meteen de slip ook maar meegenomen. Score, zou ik zeggen! Totaal onverwacht, eigenlijk, en met dank aan Claudia!

Het giletje voor Merel hadden ze niet binnen, maar konden ze wel laten overkomen uit Zelzate, zodat ik volgende week nog eens naar ginder mag kletsen. Maar dan neem ik de jongens, en vooral Kobe, mee: voor tien euro heb ik in de Action een ganse zak knutselgerief gevonden, en voor die prijs mogen de jongens dan ook eens een ganse hoop knutselspullen kiezen.

Allez vooruit.

Geplaatst op

Kinderschoenen

Dat is dus een van die dingen die ik niét graag doe: gaan winkelen met de kinderen. Eigenlijk bedoel ik winkelen tout court, ik doe dat dus niet graag, ook niet voor mezelf. Maar vandaag hadden de jongens schoenen nodig. Kobe zat gewoon door zijn stevige Clarksbottinen met zijn tenen, en ook Wolfs schoenen hadden hun beste tijd gehad. Voor sandalen is het nog te vroeg, dus zomerschoenen.

We zijn naar Lochristi gereden omdat je daar zes schoenwinkels langs dezelfde baan hebt. Brantano: niks. Shoe Discount: Kobe was wild van een paar Woeffies, en dus kreeg hij ze. Ze zijn nogal bleek, dat wel, maar bon, dat nemen we er dan maar bij voor veertig euro.

Avance, Torfs, Bent: niks. Of zoals Wolf het zelf verwoordde: ‘Goh ja, mama, vroeger durfde ik het eigenlijk niet echt zeggen als ik een paar schoenen niet zo mooi vond…” En toen bleek er nog een Berca te zijn, en jawel, een paar stevige mooie schoenen naar zijn goesting, voor een redelijke prijs.

Erger dan een wijf, dus, die oudste van me. Maar het is tenminste wel zijn goesting. Enfin, denk ik toch, want misschien durfde hij na vijf schoenwinkels geen nee meer zeggen in die zesde…